Wij gooiden ons TV-abonnement buiten!

Weinig of geen netwerk tv kijken we. Ik enkele dingen zoals De Mol of Sorry Voor Alles, Vicky helemaal niets en de jongens ook al helemaal niet meer dankzij Netflix. Dus waarom hadden we dat abonnement nog? Geen idee eigenlijk. We zaten bij Proximus voor alles. Van TV tot GSM. Een beetje uit gemakzucht. Maar gemakzucht kost nogal snel te veel voor wat het is.

Toen kwam in het nieuws dat de CEO van Proximus niet geheel tegen het afschaffen van de netneutraliteit is (lees: nog meer geld wil vragen voor exact hetzelfde in de toekomst). Mijn gemakzucht even opzij gezet en toch terug even gaan opzoeken wat misschien beter is voor ons. Het TV-abonnement mocht wat ons betreft opgezegd worden. En die vaste telefonie diende de laatste tijd ook alleen maar om telefoontjes te krijgen van “Microsoft” (frauduleus dus). Maar blijkt dat het tegenwoordig zo is dat bijvoorbeeld Telenet het tarief van alleen (onbeperkt) internet zo duur heeft gemaakt dat je bijna gek bent als je geen pakket neemt in hun geval. Niemand zegt natuurlijk dat je bij de grote twee moet zitten. Integendeel zelfs. Zo versterken we die pijnlijke duopolie op onze kleine Belgische markt alleen maar.

Veel mensen denken dat er naast Telenet en Proximus eigenlijk maar een enkele provider is. Maar daar zou je wel eens van kunnen achterover vallen. Om er enkele te noemen: Scarlet, United Telecom, Edpnet, Dommel, Orange, TV Vlaanderen en zo zijn er nog wel. Zelf heb ik het liefst internet via VDSL en niet via de kabel. Dan valt Orange al af. Qua snelheid is het in ons gezin toch wel nodig een verbinding van minstens 60 a 70 Mbps download en kleine 10 Mbps upload te hebben. Om comfortabel te zijn 80 en 20 down- en upload. Ook hier zijn er enkele misvattingen onder de massa. Een bepaalde operator wil ons doen geloven dat alle gezinnen een verbinding  van 200 Mbps nodig hebben. Niet waar. Om gewoon te surfen is het extreme overdaad (als je dan nog traag surft ligt het aan andere factoren). Het enige échte voordeel zal je merken wanneer je grote bestanden gaat downloaden. Niet eens uploaden! Want daar biedt diezelfde provider maar 20 Mbps. Dus een massa foto’s in de cloud zetten zal niet aan lichtsnelheid gaan zoals ze je willen laten geloven.

IMG-0935

Snelheid via (5GHz) Wifi op onze VDSL-lijn

Met onze wensen vallen Scarlet en TV Vlaanderen ook al af door een te trage snelheid. Dan blijft er nog United Telecom, Edpnet en Dommel over. Eigenlijk schiet die eerste ook een beetje te kort met een te lage upload. Maar met maar 33,99€/maand is het spotgoedkoop. Komt daarbij dat het een bedrijf uit de regio is (Rotselaar). Dommel haalt wel de juiste snelheden, maar zit met zijn 47,94€/maand ver boven die prijs. En je voelt me misschien al komen. Edpnet is de gulden middenweg voor ons. Maximum een 100 Mbps download en 40 Mbps upload verbinding (95/35 is technisch mogelijk bij ons op VDSL). Voor 34,95€/maand. En ohja, er zit in principe vaste telefonie bij, die we dus niet gebruiken (al zal ik het missen om met de fraudeurs hun tijd te spelen). Komt daarbij dat ze écht onbeperkt internet bieden en zo hebben ze zich al openlijk grote voorstander van netneutraliteit geuit. Iets wat toch wel welkom is met Netflix en Prime Video in huis. Met bijvoorbeeld 200GB per maand komen wij er niet.

Nu dat TV verhaal nog. Voor die programma’s die ik kijk en die enkele keren dat de jongens nog Ketnet kijken had ik voorzien Stievie Premium (9,99€/maand) te nemen en te streamen . Maar dan vond ik een beta app van een ijverige student burgerlijk ingenieur voor de Apple TV (ja ik ben overstag gegaan voor de 4K 😀 ) waar je kan inloggen met je Stievie account. Maar ook je VRT.nu en VIER account. Waardoor hun hele online aanbod beschikbaar is via onze Apple tv. Dat i.c.m. met alle programma’s van de laatste 6 dagen voorhanden, is ons TV product nu comfortabeler dan voorheen. Dit combineren we dan nog met de aangekochte films op de iTunes store van Apple.

Ik moet er bij vertellen dat wij het voordeel hadden dat ik de installatie zelf kon doen en we de nodige hardware voorhanden hadden. Waardoor onze eenmalige kosten tot een minimum beperkt waren. Dit zal niet voor iedereen het geval zijn. Nu is onze maandelijkse kost beperkt tot 44,94€/maand. Wat ver onder het bedrag ligt dat we aan Proximus moesten. En dat was zelfs met een samenaankoop korting en een korting van 8€/maand door een eigen decoder te hebben. Stievie Premium is dan nog eens maand op maand opzegbaar ook. Als het ons niet meer aanstaat is het ook meteen opgezegd. Wat bewijst dat even rondkijken wat kan opbrengen!

Xander-No-Nonsense

Vorige week gingen Vicky en ik voor de eerste keer sinds heeeeeeeeel lang nog eens met ons tweetjes eens van huis. Ik denk dat het van 2016 geleden was, toen we in de bioscoop naar Fantastic Beasts gaan kijken zijn. Ergens eind 2016 dus!

Deze keer was het een show van Xander De Rycke. Voor wie hem niet kent, het is die man die onlangs James Cooke een gehandicapt huisdier noemde. Wij hadden onze tickets lang daarvoor al gekocht. Ik kende hem al van voor zijn #HHVB shows (gratis te bekijken op YouTube overigens op zijn kanaal ) en telkens uitgesteld om te gaan.

Deze keer dan toch. Zijn “Quarter-Life Crisis” voorstelling. Een no-nonsense show met, zoals hij het graag noemt, observatie-comedy. Een betere benaming zou ik ook niet weten! Gelachen dat we hebben. We hebben al wat gelachen in het verleden met o.a. Adriaan Van den Hoof, Henk Rijckaert en zelfs Urbanus. Als je dan Xander De Rycke ziet. Dan zie je een heel andere show. Geen show vol attributen, zoals wel het geval is bij die andere die ik noem. Niks mis mee, alleen anders. De kracht van het vertellen dus!

We hebben gelachen met de meest banale dingen. En gelachen is een zwaar understatement! We waren zeker ook niet de enigen! De show duurde (in tegenstelling tot de aangekondigde 90) een 130 minuten! En toch hebben we ons geen moment verveeld! Er waren momenten dat we precies tien minuten aan een stuk niet uit een lach geraakte. Ik kan alleen maar aanraden een ticket te kopen voor een show! En zoals hij het zelf zegt is dat de enige échte manier om stand-up comedians te steunen.

Super Sunday

10 jaar, belachelijk veel KFC, poker, geniale en minder geniale half-time shows en veel spannende wedstrijden American Football. Dat is wat volgde toen ik in 2008 dacht dat het toch wel leuker zou zijn om de Super Bowl met vrienden te kijken.

Een jaar later twee vrienden gevraagd mee de wedstrijd te volgen. Maar wat ben je met alleen een wedstrijd? Dus hadden we het gekke idee snel even naar KFC in Heerlen te rijden om een emmer kip te halen! Na enkele jaren waren het nog meer vrienden, nog meer kip en poker. Het nodige lawaai inclusief!

Na enkele jaren bij anderen de wedstrijd te volgen werd het dit jaar, tien jaar na die eerste keer, toch nog eens tijd gastheer te spelen. Maar de tijden veranderen, zoals ik die geen kip meer eet. KFC leek me dus nogal onnozel. Ik zat in het thema (USA) snel aan een andere optie die iedereen iets kon bieden, Taco Bell! Waar de anderen hun vlees konden nemen had ik “refried beans”. Ook poker komt niet meer aan bod. Wij hebben het spel “Secret Hitler” ontdekt! GE-NI-AAL spel! Als je Saboteur goed vindt, dan zal je absoluut genieten van dit. Extra dimensies for everyone! Nu waren we eigenlijk met een persoon te weinig en ik raad ook aan het spel met zoveel mogelijk te spelen.

Dan de wedstrijd. De voorspelling was, met twee aanvallende teams, dat we toch wel wat punten te zien gingen krijgen. Boy were they right! Een wedstrijd die pas op het einde een doorslaggevende fase kende. Veel touchdowns en veel aanvallend spel!

Elk jaar opnieuw vraag ik me af of het eigenlijk de moeite is om er een nacht voor op te blijven. Elk jaar opnieuw weet ik terug waarom het dat is!

Nooit meer hetzelfde

Het was 3 januari 2012. Terwijl wij weg waren naar een dagje winkelen in Nederland had de wind hier in België hevig huisgehouden. Tegen dat we thuis kwamen was het donker. Omdat ik er toch niet te gerust op was, leek het me een goed idee de tuin te gaan nakijken. Het werd schade inschatten. Want bleek dat een van onze bomen op de omheining die de buren ooit geplaatst hadden gevallen te zijn. “Dat is toch weeral onze chance!” Ik vond het blijkbaar “erg” genoeg om het op sociale media te posten.

Schermafbeelding 2017-12-18 om 14.40.18

Wist ik veel wat er te komen was een twee weken later. Op 18 januari is mijn vader gestorven. Voor mij voelde het heel plots aan. Hij was in behandeling voor zijn kanker. Maar in die zin wist ik dat dus niet. Ik had niet de beste band met mijn ouders. Nooit echt 100% gehad. Daardoor heb ik nooit echt geweten wat er aan de hand was. Van mijn moeder kreeg ik een vage uitleg die telkens anders was. Van mijn vaders kant werden alle vragen weggewimpeld. Twee dagen voor zijn dood belde hij me wel nog eens op. Hij ging nog eens moeten binnen gaan. Hij zei het op een manier die veel te luchtig was naargelang de ernst. Een dag na die bewuste dag hoorde ik dat zijn behandeling (ik wist niet eens de welke) niet door was kunnen gaan. Weer geen waarom of eender welke uitleg. En dan kwam die ochtend erna. Plots kreeg ik telefoon van mijn oudere broer. Heel vroeg, iets wat hij nooit deed. Nog voor hij zijn zin kon afmaken kwam ik in een ontkenning, “nee das niet waar, nee, nee, da kan ni!”

Maar dan kwamen er de momenten die daar op volgde waar de info geleidelijk binnen kwam dat mijn vader gestorven door de rechtstreekse gevolgen van kanker! Kanker? Ik wist niet eens dat de behandeling die hij kreeg chemo was. Er was wel eens iets gezegd dat hij mogelijk chemo moest krijgen. Maar met die woorden is mij nooit verteld dat hij in die behandeling zat. Blijkbaar zaten er tumoren in zijn hoofd en longen. Om het verhaal iets duidelijker te maken, mijn vader had een melanoom dat hij al jaren bleek te hebben en er niks aan deed. Door nooit naar een arts te gaan is er nooit iets vastgesteld en heeft deze vreselijke ziekte tierig kunnen woelen in zijn lichaam.

Ik had al een nonkel waarbij kanker was vastgesteld. Hij leefde nog. Dat was al zeer concreet in mijn omgeving. En dat heeft er destijds ook ingehakt. Want plots besef je dat het je ook kan voorvallen. Maar dat mijn vader er aan stierf heeft er niet ingehakt. Neen, het voelde aan alsof iemand plots een rugzak aan mij gehangen heeft die me er steeds terug aan doet herinneren dat het mij ook kan overkomen. En dat als je even pech hebt in het leven, het plots voorbij kan zijn. Waar ik daarvoor wel besefte dat het me kon overkomen, werd het plots iets zeer aanwezigs. Van winderig zijn tot eens wat meer keelpijn dan de winter ervoor. Van hoofdpijn tot draaierig zijn. Alles kan een trigger zijn om te denken dat ik het ook heb. Zelfs nu, zes jaar verder nog steeds. In die mate dat Vicky me af en toe moet kalmeren en even sussen. Maar ik merk dat het zelfs bij haar een soort van twijfel heeft meegebracht.

Maar ik moet toegeven dat de ergste periode de eerste twee jaar was. Daarna kwam er een soort van besef bij dat ik eigenlijk moet genieten van de momenten die ik wel krijg van het leven. Het is jammer eigenlijk dat ik in deze levensfase al zoveel bang heb voor de dood. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat je sneller tevreden bent over kleine dingen en je probeert geen kostbare tijd te verdoen aan banale dingen. Of misschien is het zo dat ik vele dingen sneller als banaal bekijk.

Donuts versieren

Of we zin hadden in donuts? Altijd! :p Toen ik een berichtje kreeg van mijn moeder dat ze een doos plain donuts voor ons had klaarstaan wisten we wel wat te doen!

Een grote portie glazuur smelten en de nodige versiersels voorzien, meer was er niet nodig om de jongens een uurtje stil te houden. 🙂

IMG_9073.JPG

 

 

Back to reality?!

Ik knipperde met mijn ogen en toen…was het alweer voorbij. Zo voelt afgelopen jaar aan. Afgelopen weken heb ik meermaals in mezelf gemopperd: “Hoe kunnen die maanden nu zo snel voorbij gevlogen zijn?”

Eerst was het uitkijken naar Lewis’ komst. Dan een fijne maar drukke kraamtijd wegens veel te weinig kraamhulp (drukte bij de dienst), de babyborrel, vervolgens begon de zomervakantie, het begin van het schooljaar, een reisje tijdens de herfstvakantie, en hoppa het eindejaar was daar.

Een jaar van opstaan zonder wekker. Wat ik nog het meest ga missen, buiten natuurlijk het vele samenzijn met het gezin, is toch wel het opstaan zonder wekker. Wat een zaligheid om ’s morgens helemaal uitgerust om half 8 wakker te worden zonder irritant gepiep. Oké, niet altijd helemaal uitgerust, maar toch beter uitgerust dan wanneer de wekker om uiterlijk 5u afloopt.

Op voorhand leken die maanden thuis eindeloos. Lijstjes en plannen had ik om die vele maanden te vullen. Boeken dat ik ging lezen! En wat blijkt? Ik had zoveel om handen dat ik amper een boek gelezen kreeg. Zelfs de geplande middagdutjes kregen geen kans, elke dag zat vol. Vol grote en kleine dingen, maar vooral vol herinneringen maken!

Helaas is deze mooie tijd voorbij. We zullen ongetwijfeld allemaal weer wat moeten wennen. Gelukkig doe ik mijn job graag en één ding is zeker: 2017 is een jaar dat ik nooit zal vergeten! Wat ben ik dankbaar dat we deze family-time hebben mogen meemaken!