Nooit meer hetzelfde

Het was 3 januari 2012. Terwijl wij weg waren naar een dagje winkelen in Nederland had de wind hier in België hevig huisgehouden. Tegen dat we thuis kwamen was het donker. Omdat ik er toch niet te gerust op was, leek het me een goed idee de tuin te gaan nakijken. Het werd schade inschatten. Want bleek dat een van onze bomen op de omheining die de buren ooit geplaatst hadden gevallen te zijn. “Dat is toch weeral onze chance!” Ik vond het blijkbaar “erg” genoeg om het op sociale media te posten.

Schermafbeelding 2017-12-18 om 14.40.18

Wist ik veel wat er te komen was een twee weken later. Op 18 januari is mijn vader gestorven. Voor mij voelde het heel plots aan. Hij was in behandeling voor zijn kanker. Maar in die zin wist ik dat dus niet. Ik had niet de beste band met mijn ouders. Nooit echt 100% gehad. Daardoor heb ik nooit echt geweten wat er aan de hand was. Van mijn moeder kreeg ik een vage uitleg die telkens anders was. Van mijn vaders kant werden alle vragen weggewimpeld. Twee dagen voor zijn dood belde hij me wel nog eens op. Hij ging nog eens moeten binnen gaan. Hij zei het op een manier die veel te luchtig was naargelang de ernst. Een dag na die bewuste dag hoorde ik dat zijn behandeling (ik wist niet eens de welke) niet door was kunnen gaan. Weer geen waarom of eender welke uitleg. En dan kwam die ochtend erna. Plots kreeg ik telefoon van mijn oudere broer. Heel vroeg, iets wat hij nooit deed. Nog voor hij zijn zin kon afmaken kwam ik in een ontkenning, “nee das niet waar, nee, nee, da kan ni!”

Maar dan kwamen er de momenten die daar op volgde waar de info geleidelijk binnen kwam dat mijn vader gestorven door de rechtstreekse gevolgen van kanker! Kanker? Ik wist niet eens dat de behandeling die hij kreeg chemo was. Er was wel eens iets gezegd dat hij mogelijk chemo moest krijgen. Maar met die woorden is mij nooit verteld dat hij in die behandeling zat. Blijkbaar zaten er tumoren in zijn hoofd en longen. Om het verhaal iets duidelijker te maken, mijn vader had een melanoom dat hij al jaren bleek te hebben en er niks aan deed. Door nooit naar een arts te gaan is er nooit iets vastgesteld en heeft deze vreselijke ziekte tierig kunnen woelen in zijn lichaam.

Ik had al een nonkel waarbij kanker was vastgesteld. Hij leefde nog. Dat was al zeer concreet in mijn omgeving. En dat heeft er destijds ook ingehakt. Want plots besef je dat het je ook kan voorvallen. Maar dat mijn vader er aan stierf heeft er niet ingehakt. Neen, het voelde aan alsof iemand plots een rugzak aan mij gehangen heeft die me er steeds terug aan doet herinneren dat het mij ook kan overkomen. En dat als je even pech hebt in het leven, het plots voorbij kan zijn. Waar ik daarvoor wel besefte dat het me kon overkomen, werd het plots iets zeer aanwezigs. Van winderig zijn tot eens wat meer keelpijn dan de winter ervoor. Van hoofdpijn tot draaierig zijn. Alles kan een trigger zijn om te denken dat ik het ook heb. Zelfs nu, zes jaar verder nog steeds. In die mate dat Vicky me af en toe moet kalmeren en even sussen. Maar ik merk dat het zelfs bij haar een soort van twijfel heeft meegebracht.

Maar ik moet toegeven dat de ergste periode de eerste twee jaar was. Daarna kwam er een soort van besef bij dat ik eigenlijk moet genieten van de momenten die ik wel krijg van het leven. Het is jammer eigenlijk dat ik in deze levensfase al zoveel bang heb voor de dood. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat je sneller tevreden bent over kleine dingen en je probeert geen kostbare tijd te verdoen aan banale dingen. Of misschien is het zo dat ik vele dingen sneller als banaal bekijk.

Donuts versieren

Of we zin hadden in donuts? Altijd! :p Toen ik een berichtje kreeg van mijn moeder dat ze een doos plain donuts voor ons had klaarstaan wisten we wel wat te doen!

Een grote portie glazuur smelten en de nodige versiersels voorzien, meer was er niet nodig om de jongens een uurtje stil te houden. 🙂

IMG_9073.JPG

 

 

Back to reality?!

Ik knipperde met mijn ogen en toen…was het alweer voorbij. Zo voelt afgelopen jaar aan. Afgelopen weken heb ik meermaals in mezelf gemopperd: “Hoe kunnen die maanden nu zo snel voorbij gevlogen zijn?”

Eerst was het uitkijken naar Lewis’ komst. Dan een fijne maar drukke kraamtijd wegens veel te weinig kraamhulp (drukte bij de dienst), de babyborrel, vervolgens begon de zomervakantie, het begin van het schooljaar, een reisje tijdens de herfstvakantie, en hoppa het eindejaar was daar.

Een jaar van opstaan zonder wekker. Wat ik nog het meest ga missen, buiten natuurlijk het vele samenzijn met het gezin, is toch wel het opstaan zonder wekker. Wat een zaligheid om ’s morgens helemaal uitgerust om half 8 wakker te worden zonder irritant gepiep. Oké, niet altijd helemaal uitgerust, maar toch beter uitgerust dan wanneer de wekker om uiterlijk 5u afloopt.

Op voorhand leken die maanden thuis eindeloos. Lijstjes en plannen had ik om die vele maanden te vullen. Boeken dat ik ging lezen! En wat blijkt? Ik had zoveel om handen dat ik amper een boek gelezen kreeg. Zelfs de geplande middagdutjes kregen geen kans, elke dag zat vol. Vol grote en kleine dingen, maar vooral vol herinneringen maken!

Helaas is deze mooie tijd voorbij. We zullen ongetwijfeld allemaal weer wat moeten wennen. Gelukkig doe ik mijn job graag en één ding is zeker: 2017 is een jaar dat ik nooit zal vergeten! Wat ben ik dankbaar dat we deze family-time hebben mogen meemaken!

#forever

Een dikke week geleden kreeg ik telefoon van KBC met de vraag of ik graag met het gezin naar de nieuwe Kampioenen film zou willen gaan kijken. Euhm ja! Ik geef het toe, ik kijk graag naar de Kampioenen. Waar anderen graag naar de onrealistische verhalen van Thuis en Familie kijken, is het bij mij de Kampioenen. Komt daarbij dat om een of andere reden kinderen heel deze reeks fantastisch vinden. De films eigenlijk ook.

Maar nu dus die derde film. De vorige vond ik een succes. Er zat een soort schwung in gecombineerd met sentiment voor de mensen die de reeks gevolgd hebben. De eerste film was voor mij een zware teleurstelling (blij dat ik hem niet in de bioscoop gaan kijken was 😉 ). Door gebrek aan babysit is Vicky thuisgebleven bij Lewis. Hij is nog te jong voor een bioscoop bezoekje. Het was dus met zijn vijf naar Leuven. Allemaal hadden ze er zin in. Heel benieuwd wat Pol, Xavier, Boma en nog vele andere personages zouden meemaken. We kregen geen genummerde zitjes dus moesten we vroeg genoeg gaan. Want in een volgeboekte zaal vijf plaatsen naast elkaar vinden is geen evidentie.

Zo vroeg in de zaal zitten wil dus ook zeggen dat de snacks al zo goed als op zijn tegen dat de film begint. We hadden voor iedereen popcorn, ijspralines en drankjes gekregen. Drie van de vier jongens lusten geen ijspralines waardoor William en ik ons volgepropt hebben met ijs en chocolade 😛 . Want je kan ze toch niet laten smelten 😀 .

IMG_9832

Dan de film. Ik ga er weinig woorden vuil aan maken. Dat klinkt heel negatief. Maar ik heb mijn redenen. Om te beginnen heb je bij de kampioenen sowieso een verhaallijn die nergens op lijkt. Maar dat kan tegelijkertijd een sterkte zijn. Daardoor hecht je soms minder waarde aan wat er vertelt wordt. Iets wat voor no-brain tv geen kwaad kan. Maar in deze film voelt het aan alsof ze van beide kanten iets willen proberen. Zonder succes. Misschien is het natuurlijk ook omdat alle acteurs hun leeftijd niet meer mee hebben. Iets wat voor het einde van de film niet onbelangrijk is ;-). De mooiste scene in de film was eigenlijk een sentimenteel momentje van Oscar. Maar daar bleef het ook bij. Doordat de film zoooo voorspelbaar was gemaakt had je ook nergens een gevoel van climax. Uiteindelijk eindigen ze de prent met een scene die duidelijk maakt dat het voorbij is. Hoewel is De Kampioenen eigenlijk ooit echt voorbij? Laat het ons houden op, weer voorbij tot volgende zomer wanneer de herhalingen er weer zijn.

Lijstje?

Hier en daar vragen mensen me naar een verlanglijstje. Daar kan ik best wel wat op verzinnen. Wat meer tijd bijvoorbeeld of wat minder broergeruzie. Helaas Pindakaas is dat nooit de essentie van de vraag. Men peilt naar materiële verlangens. En laat ik die nu net niet hebben. Dan bent ge dus “een moeilijke” om cadeautjes voor te kopen.

Om toch tot wat keuzemogelijkheden te komen moest ik al diep graven. Meestal eindig ik dan met praktische opties, degene waar de meeste mensen van gruwelen. Type stofzuiger of strijkijzer. Wat ik overigens niet snap want een fijn strijkijzer bezorgd me een fijnere strijkervaring en vlottere strijk is meer tijd over? Snap je?

  1. Een bon voor fietskledij. 2018 wordt het jaar van de fiets, en op de fiets bij 3° in een jurkje? I think not!
  2. Sokken! Wie wordt er nu niet vrolijk van leuke sokken?
  3. Een bon van Ikea. We zijn ijverig aan het sparen om een nieuw bankstel aan te schaffen. Liefst een waar iedereen in kan zitten. Onze huidige bank is inmiddels 10 jaar oud en dateert nog van de tijd dat we 1 baby hadden. Need I say more?
  4. Een Oxfam pakket. Lekkere producten, geen extra clutter én een beetje het goede doel steunen. Ik zie alleen maar wins.

Voorleesweek

Van 18 tot 26 november was het de voorleesweek. We houden hier van boekjes en we proberen dat boekenplezier ook door te geven aan onze kroost. Wat is nu een betere manier dan voor te lezen?

Momenteel lezen we voor uit “Een kerstman voor Findus” van Sven Nordqvist. Helemaal in thema van het seizoen dus. We zijn eigenlijk fan van alle verhalen over Pettson en Findus. In dit verhaal wenst Findus, de eigenwijze poes van opa Pettson, dat de kerstman bij hen thuis komt. Opa Petsson besluit een kerstmanmachine te bouwen. Op kerstavond is het niet alleen Findus die verrast is! Het is geen al te dun boek, dus lezen we één hoofdstuk per avond.

Nog een favoriet is “Wij gaan op berenjacht” van Helen Oxenbury. Een verhaal over een familie die op berenjacht gaat. Hierbij trotseren ze o.a. lang wuivend gras, een koude rivier en een donker woud. De grote jongens kennen het hier intussen vanbuiten.

“Een boek” van Herve Tullet is een van de favorieten van Jake en Matthew. Verwacht geen echt verhaal, wel een spannend boek vol opdrachtjes zoals “druk nu op het rode bolletje”. Telkens spanning, wat zou er op de volgende bladzijde gebeuren? Een boek om samen te beleven.

“Ik zou wel een kindje lusten” van Sylviane Donnio en Dorothé Pietersma klinkt enger dan het is. Het verhaal gaat over een een gezin krokodillen dat graag bananen eet. Op een dag besluit kleine krokodil dat hij wel eens een kindje wil eten. Droge humor en mooie prenten!

Jake en Matthew leerden vorig schooljaar een hele week over “De Gruffalo”. De ouderraad zorgde hier voor een exemplaar voor iedere kleuter. Ik moet vast niet vertellen dat dat boek ondertussen al menig keer gekozen is als voorleesboek?

Volgend jaar is het trouwens terug voorleesweek, van 17 tot 25 november! Dit jaar waren we helaas te laat om ons in te schrijven voor een van de activiteiten. Misschien lukt het volgend jaar wel.

IMG-7669.JPG

Je zal het altijd hebben

Na de halve marathon had ik er super veel zin in. Ik ging terug kortere afstanden lopen maar meermaals per week. En zo terug kalm opbouwen in afstand. Tenzij natuurlijk uitschieters bij van die runs die gewoon zalig gaan.

Zalig wanneer dat zo goed gaat. Tot ik een tijdje geleden plots aan mijn linkerknie mijn ligamenten naar de maan hielp door simpelweg iets zwaar proberen te heffen en mijn knieschijf plots een stevige ruk naar de buitenkant deed. Dan moest die knieschijf nog terug naar zijn plaats.

Pijn, pijn en nog eens pijn. Na enkele dagen had ik door dat het toch niet snor zat. Toch maar eens naar een arts. Niet veel later was het verdikt al maar goed geen scheur, maar wel goed uitgerokken. Maar genezing zou er niet komen als ik bleef lopen. Niet dat ik dat zag zitten de eerste weken. Maar hoe lang niet lopen? Daar kon niemand op antwoorden. Vooral zelf aanvoelen en langsgaan bij de arts wanneer het niet goed zat.

Maar nu eindelijk, na veel en lange weken wachten, vloeken omdat het niet mocht kan ik terug joggen. Voor mijn doen heel korte afstanden, 2 a 3 km. En vooral niet te snel, niet sneller dan ongeveer 9km/uur. Mijn natuurlijke snelheid ligt op 10,5 a 11,5km/uur.

Nu terug opbouwen dus! Slow and steady. Maar opbouwen zal ik. De intentie blijft de Ten Miles in Antwerpen.