Week 6

Een overzichtje van onze vakantie uitstappen zodat we hopelijk op het einde van de zomer kunnen terugkijken op een rijk gevulde vakantie.

 

Maandag

Aargh, volgens mij ben ik ook verkouden aan het worden. Hoofdpijn! De kinderen zoveel mogelijk aangemaand buiten te spelen.

William had geluk en mocht met zijn peter op uitstap! Naar de dino expo en naar de bioscoop!

Dinsdag

Nog steeds ziek…allebei hoofdpijn. Regenweer. Hele dag binnen gezeten.

Woensdag

We beginnen ons allebei eindelijk een beetje beter te voelen. Het ziek zijn heeft ook een positieve kant. Ik ontdekte het fijne van “gewoon thuisblijven”. Slow mornings – brunchen – relaxen en rustig aan doen kunnen soms fijner zijn dan dagelijks op uitstap gaan.

IMG_0553FullSizeRender 2

Donderdag

We spenderen bijna de hele namiddag samen met moe in de binnenspeeltuin. Ik krijg vaak de opmerking van andere ouders hoe vreselijk binnenspeeltuinen zijn. Mijn mening bevind zich zowat aan het andere uiteinde van het spectrum. Koffie drinken, krant lezen, en eventueel zelfs wat werken aan de laptop, terwijl de kinderen zichzelf rot amuseren. Kan erger toch? Ik bezit gelukkig de gave dat ik me kan afsluiten voor het kabaal, dat scheelt.

Vrijdag

Papa is jarig! Hoera! De jongens hadden de tafel zo mooi gedekt! Om van te smelten. We spenderen de dag in Eindhoven. We ontdekken dat Eindhoven eigenlijk een prachtige kerk heeft, en natuurlijk wanneer we in Eindhoven zijn kunnen Refried beans niet ontbreken! Lewis vond helaas de terugrit niet zo super. Nog een reden waarom we het aantal uitstapjes deze zomer al aardig hebben teruggeschroefd. Sommige ritten moeten 2, 3 of 4 keer onderbroken worden. Op de terugrit kunnen we gelukkig binnenspringen bij tante C. voor een voedsessie.

IMG_1563

Zaterdag

We gaan weer lekker nergens heen. Ik declutter verder de garage. Nog een voordeel aan meer thuis blijven.

Zondag

Ditmaal zijn Jake en Matthew de gelukzakken. Ze gaan met Jake zijn meter naar de speeltuin en de bioscoop! Op zo’n momenten dat we plots maar 3 kinderen te entertainen hebben lijkt het plots appeltje eitje. :p

Week 5

Een overzichtje van onze vakantie uitstappen zodat we hopelijk op het einde van de zomer kunnen terugkijken op een rijk gevulde vakantie.

 

Helaas nog steeds ziekenboeg hier ten huize fivesons. Papa sukkelt nog steeds met die aanhoudende verkoudheid. En ook ik moest eraan geloven vrijdag. Bij het opstaan blokkeerde er iets in mijn schouder waarna ik mijn nek niet meer kon draaien en de pijn uitstraalde naar elleboog, rug en nek.

We hadden voor het weekend Bokrijk opnieuw ingepland, maar dat plan lieten we dus maar varen. Ook het museumbezoek van woensdag lieten we aan ons voorbijgaan. (Het was weer de eerste woensdag van de maand en dan zijn vele Brusselse musea gratis vanaf 13u!)

Wat deden we wel? We gingen lekker met zijn allen uit eten voor onze 10e huwelijksverjaardag! We deden van slow mornings met ontbijt op bed, een uitstapje naar de binnenspeeltuin, een uitstapje naar een provinciaal domein, en wat pokémon Go in de eigen buurt… en eigenlijk wat te veel tv voor de jongens deze week.

IMG_2340

Throwback: onze huwelijksreis

Zoals beloofd, het verhaal van onze huwelijksreis in 2007. De dag na ons huwelijk in New York vertrokken we naar Miami. Onze keuze voor deze locatie hebben we toen een beetje laten leiden door wat er niet te ver van New York was. Omdat we destijds met een reisbureau (want ja, toen was online reizen boeken niet zo evident) vastlegden waren de keuzes vrij beperkt als het ging over vluchten vanuit New York.

Binnen de VS blijven dachten we dan maar. Een beetje uit naïviteit gedacht dat het dan wel zal meevallen qua aanpassing vanuit New York. Taxi genomen van Manhattan naar de luchthaven. Voor de mensen die niet weten wat dit wil zeggen: voor transfers tussen de stad en de luchthaven zijn het flatrates en maakt het niet uit hoe lang of hoe traag de chauffeur erover doet, je zal altijd hetzelfde tarief betalen. Dat wil in New York dus zeggen dat je even in “one hell of a ride” zit (tenzij je vraagt wat kalmer te rijden). Snelwegen met meerdere stroken en elke minuut meerdere malen de twee kanten van de snelweg gezien hebben. Desondanks niet zo vroeg op voorhand in de luchthaven aangekomen. Maar we hadden gerust wat later kunnen zijn. Onze vlucht had vertraging. Eens het vliegtuig er was, konden we niet wachten tot die vlucht van drie uur voorbij was.  Het was een spiksplinternieuw vliegtuig. Er hing zelfs nog een new-plane-smell in! Kinderziektes waren meteen ook de reden van de vertraging.

DSC03355

Eens aangekomen in Miami was het ons plan snel naar het hotel te gaan. Dat was buiten de (wat wij nadien noemden) Florida-attitude gerekend. Taxi nemen naar het hotel dat zich op Miami beach bevond. Dat bleek ondanks ook flatrates van toepassing te zijn toch wel wat trager te gaan dan in New York. Laat me dat corrigeren naar veeeel trager. De koffers inladen duurde al langer dan we ooit zouden kunnen gedacht hebben. Maar nadien reed de chauffeur zo traag, dat we op een bepaald moment een bord van 70 (mijl uiteraard) zagen en ik op zijn dashboard zag dat hij er maar 45 deed. Assertief als ik ben vroeg ik of er iets mis was. Waarop de taxichauffeur antwoordde, “I didn’t came all the way from Cuba to work hard!” met de glimlach. OK, dat was even aanpassen. Het voelde een uur later aan tegen dat we aankwamen aan het hotel. In het hotel hetzelfde verhaal. Zeer vriendelijke mensen, ze gaven ons een kamer met “ocean view” zonder dat we daar voor betaalden. Maar weer die trage manier van werken. Alles op het gemak als slogan.

DSC03563

Dat deed toch wel even pijn. Net omdat we ons snel thuis voelden in New York voelde het letterlijk aan als een cultuurshock. We hadden moeite om aan te passen. In die mate dat we na een 24 uur in Miami letterlijk overwogen hebben terug naar huis te vliegen en elders naartoe te gaan. Tegen de avond voelden we ons dan toch wat beter in ons vel. We hadden ondertussen het gratis fruit en champagne gekregen van het hotel. Dat helpt natuurlijk! Ook hadden we stilaan ontdekt waarom het hier op een trager tempo ging. De hitte! Warm! Warm dat we het hadden. We hadden het plan van de stad in te trekken en onderweg wel iets te drinken te nemen. Nog geen 200 meter verder beseften we dat we niet ver gingen geraken. Daar was toevallig een Dunkin Donuts. Home made iced tea was er maar $0,99 voor een beker van bijna een liter. Hoeveel we er hier van gedronken hebben is niet te tellen. De kilootjes gingen er destijds ook nog niet zo snel bij! Toen we die avond in het hotel waren kregen we plots een tropisch onweer cadeau. Nog nooit zoveel regen geweten. Maar vooral nog nooit dergelijke bliksemschichten gezien. Kwam daar de oorverdovende donder bij. Niet veel later een melding op de tv dat we binnen moesten blijven tot nader order.

Alles in kleine stapjes doen of taxi of openbaar vervoer dus. Zo zijn we uiteindelijk dan toch eens tot aan een bioscoop geraakt. We hadden een half jaar eerder al eens een bioscoopbezoek gedaan in New York. De film was niet bepaald een ervaring. Zien hoe de mensen bioscoop ginder beleven wel. Veel harder lachen en gieren dan wij. The Bourne Ultimatum was de film die we gaan kijken zijn. Gewoon omdat die in België nog niet uitgekomen was. Na de film zijn we nog even op een bankje gaan zitten, kwestie van voor te bereiden op de wandeling in de hitte. Wanneer daar in een mum van tijd plots een hele rode loper scene uit het niets getoverd werd. Inclusief stoere buitenwipper en gastenlijst. Het was voor de film Rush Hour 3. Het duurde geen vijf minuten nadat alles klaar was tot de eerste limousines en peperdure auto’s voor de deur stonden. Plots was er een heel bizar sociaal gebeuren bezig van mensen die bij de genodigden waren en mensen die er alles aan deden om gezien te worden door deze mensen. We hebben toegekeken en verbaasd geweest.

We hebben deze reis vooral gemerkt dat  reizen naar strandbestemmingen niets voor ons is. Hoewel we genoten hebben, was het niet 100% ons ding. We hebben zeker genoten van het zwembad of van het ontbijt of van het zicht op de oceaan. Maar achteraf waren we zeker ook blij dat we geen all-in hadden genomen. Daar gaan we veel te graag op ontdekking voor. We hebben op die hele week welgeteld één keer op het strand geweest en amper in het hotel gezeten.

DSC03415 (2)DSC03368 (2)DSC03635

10 jaar geleden was Central Parc ons epicentrum!

Trouwen gingen we, dat wisten we al nog voor een van ons twee iets gevraagd of gezegd had. En eens we in 2006 in New York geweest waren wisten we het helemaal, wij gaan in "the city" trouwen!

Jong en onbezonnen begonnen we aan en hele organisatie om van hier uit ginder iets geregeld te krijgen. Het was vooral moeilijk om iets vastgelegd te krijgen zonder dat ze ons kenden. Ook was het nogal kort dag voor een huwelijk. We waren in december 2006 geweest en gingen trouwen in augustus 2007. Tot we iemand gevonden hadden die ons huwelijk kon voltrekken. Sherrie Villano! Zij had ons tijdens het proces van het organiseren al veel verder geholpen. Maar echt dankbaar mochten we haar zijn na de trouw, maar dat lees je wel verder in deze post.

Na heel veel heen en weer mailen hadden we dan toch een dominee, fotograaf, limousine en vooral vluchten en hotels geboekt. Zoveel maanden later was het dan toch zover. Met toch een klein beetje angst voor bedrogen te zijn kwamen we aan in JFK Airport. Eens in Manhattan zochten we een openbare telefoon, want zo ging dat toen als je geen 5€/minuut wilde betalen met je Gsm. Kwam daar bij dat niet elke Gsm zomaar tri-band was, yes that was a thing. Sherrie was een echt persoon die ons oprecht ging helpen! Yeey! We hadden enkele dagen ingerekend dat we daar waren zodat we tijd genoeg hadden om een mariage license aan te vragen. En vooral, Vicky haar onderrok van haar kleed zat in de grote bagage. Als die verloren was gegaan was er een beetje tijd om nog tot bij ons te geraken. Nu nog hopen op goed weer!

Dan kwam die 3 augustus daar toch aan. Toch een beetje nerveus. Niet dat we twijfelden ofziets. Nee vooral hopen dat alles in orde kwam. Maar daar was dan dat voordeel aan ver weg alleen gaan trouwen, je hangt niet van af van wat anderen willen. Als het goed was voor ons was het ook meteen goed. We hadden de limousine gereserveerd een uurtje voor dat we met Sherrie hadden afgesproken in Central Parc. Specifieker, Ladies pavillion. Een prieel vlak tegen "the Lake". Het uitzicht blijft ons verbazen. Het mooie groen en het water van het park, met in de achtergrond de grote gebouwen van midtown Manhattan. Onze limousine was te laat. Oh nee! Maar eigenlijk maakte we ons er niet zo druk in. Uiteindelijk kwam het toch in orde. Maar dan begon het tien minuten voor ons vervoer er was te regenen alsof er iemand een brandkraan omver had gereden. Dat baarde ons iets meer zorgen omwille van Vicky haar kleed. Maar wonder boven wonder kwam de zon er mooi door twee minuutjes voor we moesten uitstappen. En warm was het ook! 32 graden, Celsius voor de duidelijkheid. Na wat te manoeuvreren met het trouwkleed waren we op locatie. Na een intieme en mooie ceremonie later waren we getrouwd!

Dan was het tijd om foto's te nemen. Aan locaties geen gebrek in New York! We hadden enkele uren ingerekend om verschillende locaties aan te doen. Van Times Square tot een pier op de East River met zicht op Brooklyn Bridge. Ondanks dat je heel veel trouwende koppels ziet in deze stad nam iedereen steeds hun camera om foto's te nemen van het moment we uit de limousine stapte. Met een salvo aan felicitaties gevolgd. We hebben lang getwijfeld over hoe we gingen dineren. Maar om in de intiemere sfeer te blijven hebben we beslist om van het restaurant menu te bestellen via roomservice. In theorie hadden we toch geen champagne of wijn mogen bestellen op restaurant aangezien we nog geen 21 waren! Het maakte ons het ook gemakkelijker om de foto's via cd-rom in ontvangst te nemen van de fotograaf.

Een dag later gingen we vertrekken naar Miami. In de late namiddag, waardoor we nog ruim de tijd hadden om onze ingevulde mariage license binnen te brengen in City Hall. Dit moesten we doen om ons trouwdocument te krijgen. Daarmee konden we ons huwelijk in België regulariseren. Maar daar hebben we een domme fout gemaakt. Bleek City Hall niet open te zijn op zaterdag! Wat nu? Sherrie is zo goed voor ons geweest om op maandag het document binnen te brengen en nadien het benodigde document op te sturen naar ons. We hebben haar als dank een cadeautje opgestuurd.

De dag na het huwelijk was het dan tijd voor de huwelijksreis. Een hele ervaring op zich. Onszelf even tegengekomen, genoten, ontdekt en noem maar op. Maar dat zal voor een volgende blogpost zijn.

Frisdrank challenge

En de maand juli is alweer om. Wat vliegt de tijd soms toch hé?

Het volhouden van de challenge was niet zo’n probleem. Op voorhand had ik verwacht dat dit moeilijker ging zijn. Zeker thuis heb ik er geen enkel probleem mee om de frisdrank aan de kant te laten staan. Tijdens uitstapjes kroop het idee van een ijskoude cola soms wel in mijn hoofd. Toch kon ik weerstaan en heb ik deze maand maar 1 keer gezondigd. Dat was tijdens een etentje voor mijn verjaardag, valt mee toch?

Helaas Pindakaas, geen enkel effect op de weegschaal. Ik had verwacht dat het mede de, toch niet zo weinig, frisdrank die ik dronk mee de oorzaak was van de laatste 5Kg die blijft plakken. Ik zal toch nog wat meer moeten gaan joggen.

En nu? Af en toe nog eens een glaasje frisdrank moet kunnen. Maar aan de impulsdorst bij de kassa van de supermarkt kan ik nu wel weerstaan. Bovendien hebben we er een goede gewoonte van gemaakt om steeds een drinkbus met (kraantjes)water mee te nemen voor onderweg. Niet alleen gezonder, maar ook nog beter voor het milieu dus!

Week 4

Een overzichtje van onze vakantie uitstappen zodat we hopelijk op het einde van de zomer kunnen terugkijken op een rijk gevulde vakantie.

 

We hadden een ziekenboeg deze week. Eerst werden Vince en William getroffen door een zware verkoudheid en daarna was Rik aan de beurt. Helaas geen uitstapjes of andere lange uitjes dus deze week.

 

Maandag

Ziekenboeg dus naar de dokter en lekker binnenblijven de rest van de dag. Dat is gelukkig geen straf. De jongens hebben een speelkamer waar er genoeg te doen is om zich te amuseren.

Dinsdag

Home cinema. Het hoeft niet altijd in de bioscoop zelf te zijn. Soms is het ook gezellig om het heel donker te maken in de living, wat popcorn en chips erbij en een film die we nog niet of al lang niet meer gezien hebben. Meer moet dat soms niet zijn.

Woensdag

Een wandeling in het bos met als afsluiter de speeltuin.

Donderdag

Pannenkoeken eten, buiten spelen en trampoline springen. Vince zijn moestuin kende een mooie start. Helaas zorgde de hagel van vorige week ervoor dat de courgetteplanten het hard te verduren kregen. Hopelijk redden ze het nog, maar voorlopig is de oogst miniem.

Vrijdag

We ruimden de garage op en deden een tripje naar het containerpark. Tijdens de zwangerschap slipte te garage helemaal vol met dozen vol kledij, babyspullen, etc… Hoog tijd om alles netjes te sorteren en het overbodige weg te brengen.

Zaterdag

Thuisblijfdagje. Rik nam de tuin deze week stevig onder handen. Zelfs het onkruid onder de trampoline werd minitieus weggeplukt.

Zondag

Op zondag trokken we met vrienden naar het Vinne. We maakten een stevige wandeling en ontdekten dat je er zelfs kan paalkamperen. We zouden toch eens moeten investeren in een tent. De jongens zouden dat waarschijnlijk enorm tof vinden. We sloten de uitstap af met de speeltuin.

SONY DSC

SONY DSC

Grote gezinnen ≠ de vijand

De laatste tijd merk ik het meer en meer online bij de meest banale nieuwsitems, akkoord op de niet meest intelligente websites. HLN en konsoorten. Commentaren of reacties op grote gezinnen die er niet naast zijn! Ik kijk zeker niet alleen op deze pagina’s. Het zou nogal deprimerend zijn.

Maar soms durft dat wel eens te gebeuren. Telkens opnieuw beklaag ik het mezelf. Slimmer ga je toch nooit worden van websites zoals die van HLN, Nieuwsblad en noem maar op. Zo net een nieuwspuntje op die eerstgenoemde website over het feit dat Tine Embrechts haar 4 kind verwacht. 5 reacties toen ik keek. Maar er niet naast!

Schermafbeelding 2017-07-29 om 19.16.32

Ik kan mezelf zoiets aantrekken! Vicky niet. Zij kan het volledig naast zich leggen. Misschien zit er een grotere filosoof in mij die verder denkt over wat er achter zit. En het is net dat wat mij een beetje dwars zit. Wat is de achtergrond van dergelijke uitspraken? Een veel terugkomende is dat er te veel mensen op de wereld zijn. Ik kan me niet ontdoen van de gedachte dat veel van deze mensen voor de rest niet zoveel inzitten met de rekbaarheid van ons bestaan als mens op deze planeet! Of zijn het toevallig allemaal mensen zonder kinderen die alle vervoer zonder auto doen en er een veganistisch dieet op na houden? In regio’s waar het vruchtbaarheidscijfer onvoldoende is om het bevolkingscijfer in stand te houden, is het zelfs zo dat personen in een groot gezin gemiddeld een kleinere voetafdruk hebben op het milieu. Denk maar aan kleinere huisvesting per persoon of minder wagens op de weg. Wat niet wil zeggen dat iedereen een groot gezin moet krijgen. Dan valt die regel natuurlijk volledig weg.

Een andere uitspraak is dat de kinderbijslag te veel kost aan onze maatschappij. Hier wil ik geloven dat deze mensen liberalisme gebruiken om hun asociaal gedachtengoed te verdedigen. Denken deze personen dan dat er een ander westers land is zonder een systeem van kinderbijslag? Ja zelfs het überliberale VS heeft een dergelijk systeem. Toegegeven, alleen als je een laag inkomen hebt en niet in elke staat. Of denken ze misschien dat je rijk gaat worden van kinderbijslag? Wie dat gelooft, gelooft nog in sprookjes. Een ruggesteun aan de toekomst van de maatschappij lijkt me niet zo raar. Vooral omdat al meermaals bewezen is dat het een positief effect heeft op het beperken van kinderen in armoede. Wat dan weer een positieve invloed heeft op de generatie van morgen.

Afsluiten zou ik graag doen met een weetje uit eigen ervaring. Waar wij ook gaan met ons gezin. Van Nederland tot Roemenië of van Noorwegen tot Spanje, overal kijken mensen positief naar een groot gezin. Nog nooit hebben wij negatieve reacties of blikken gekregen. Integendeel! We krijgen steeds complimenten! Behalve in Vlaanderen. Hier soms openlijk het tegenovergestelde.  Toch wel een beetje jammer. Vandaar mijn oproep naar mensen met een negatieve kijk op grote gezinnen, grote gezinnen ≠ de vijand

Tine Embrechts, wij wensen je alvast een vlekkeloze zwangerschap en een wolk van een vierde baby toe!