Wij bouwen een huis, deel twee

Keuzes maken! We kregen deadlines wanneer de keuzes gemaakt dienden te worden. De meesten waren al tijdens de zomervakantie. Snel alle afspraken vastleggen dus!

Voor de keuken hadden we keuze tussen twee keukenbouwers. Augustijns en Vasco. Bij die eerste werden we welkom onthaald, maar miste ik het meedenken over de inrichting. We werden nogal snel naar een bepaald merk van toestellen geleid. Bij Vasco hadden we meteen een gevoel van deskundigheid. Er werd nagedacht over welke keuken voor ons gezin nodig is, en niet welke keuken er in het huis kan staan. We hadden redelijk specifieke eisen, zoals twee vaatwassers en de wasbak in het eiland i.p.v. het kookgedeelte (uit schrik voor spatten). Het was meteen duidelijk dat we met het vooropgestelde budget uit het lastenboek geen volwaardige keuken gingen kunnen plaatsen. We hebben echt nood aan voldoende bergruimte en wilden liever meteen een keuken voor de komende 15 jaar i.p.v. een tijdelijke keuken (remember, het gevoel van het is nog niet af vermijden?) We waren heel tevreden met het geduld en de lekkere koffie bij Vasco. Een tweede en zelfs derde bezoek was nodig tot die droomkeuken helemaal op punt stond. Het zou een open keuken worden, eentje waar geleefd wordt. Dus ik wilde vermijden dat we ons de komende jaren steeds zouden ergeren aan een detail. Dit werd uiteindelijk de kostenpost waar we het meest budget moesten opleggen.

Het sanitair was daarentegen appeltje-eitje. Ook voor het sanitair hadden we de keuze uit slechts twee sanitair leveranciers. Dit is bijvoorbeeld iets wat ik liever op voorhand had geweten. Op het ogenblik dat je tekent heb je enkel notie van dat je keuze gaat hebben uit enkele leveranciers, maar wie dat precies is, daar hadden we dus geen idee van. We maakten een afspraak bij Desco. De vriendelijke dame zette meteen een film op voor onze jongens. Yep, de zonen waren bij heel het proces betrokken en zijn dus mee geweest op elk bezoek! We kregen alle basis artikelen te zien die pasten binnen het budget van het lastenboek. Dit ging heel vlot vooruit. Hier en daar kozen we voor een andere optie, soms iets duurder, maar soms zelfs iets goedkoper. Wat niet in het lastenboek was opgenomen dat was de douchewand. Nochtans redelijk noodzakelijk naar mijn inziens? Ook een handenwasser in het toilet boven stond niet in het lastenboek. Ik vroeg me af of die mensen die het lastenboek hadden opgesteld dan hun handen niet wasten (ieuw!) of zouden die telkens van het toilet eerst naar de badkamer gaan om daar dan hun handen te gaan wassen? In ieder geval, daar betaalden we dus voor bij. Op een dik uur stonden we terug buiten inclusief getekende offerte.

Voor de trap en de deuren hadden we slechts één keuze. We maakten een afspraak en kregen meteen alle basisproducten te zien en alle opties tegen meerprijs. We kozen om de deuren beneden meteen te laten lakken. De basis was ongelakt, en ook al was het een redelijk hoge meerprijs, we wilden graag zo veel mogelijk af tegen dat we zouden verhuizen. Ook voor de trap kozen we gelakt, het leek ons niet zo gemakkelijk om in onze situatie de trap nog te lakken eens geplaatst. Met een snelle blik op de offerte zagen we de gekozen opties staan dus dachten we check! tekenen en klaar.

Tip: Lees alles grondig na, check en dubbelcheck en laat het best ook nog eens door iemand anders nalezen. Zo ben je al iets meer zeker dat je zaken niet verkeerd geïnterpreteerd hebt.

Dan de tegels, we zaten intussen dicht bij onze deadline en wilden graag alles netjes op tijd doorgegeven hebben. Ook hier weer keuze tussen twee opties. We maakten een afspraak bij Serry. Hier was het contact meteen redelijk droog. We kregen het basisaanbod te zien met telkens keuze tussen enkele verschillende tinten. Indien we een andere tegel zouden kiezen dan het basisaanbod schoot de prijs helaas meteen de hoogte in. De verkoper verzekerde ons dat het basisaanbod kwalitatief genoeg was voor het intensieve gebruik dat een gezin van zeven met zich medebrengt. Met onze extra kosten bij de keuken in het achterhoofd bleven we grotendeels bij het standaardaanbod. Alleen voor de hal durfden we een meer gewaagde tegel kiezen. Dit was niet zo’n grote ruimte dus viel de meerprijs mee. We tekenden de offerte en zouden nog een mailtje krijgen met de gemaakte keuzes. Ik wacht er nog op….

Juli 2018

We bouwen een huis!

Op instagram kwamen er redelijk wat vragen rond onze ervaringen met Matexi. Zelf miste ik op voorhand wat de kans om ervaringen te lezen of te horen. Vreemd genoeg is er op het www weinig te lezen over ervaringen met de verschillende bouwfirma’s. Intussen wonen we ruim 2 maand in onze nieuwe woning en wil ik graag onze ervaringen delen. Sommige dingen hadden, indien op voorhand geweten, onze keuzes kunnen beïnvloeden. Om het geen ellenlange post te maken zal ik ons verhaal opdelen in verschillende stukken.

Maar eerst beginnen bij het begin. In 2010 woonden we nog in Leuven. Zalig dicht bij alles! Bijna alles toch. Onze familie woonde een stuk verder weg, en dat vonden we best jammer. We droomden van een derde kindje, en een tuintje wat groter dan ons toenmalige dakterrasje. Dus zochten we iets meer in de richting van de familie naar dat droomhuisje. Zo kwamen we bijna 10 jaar geleden in een klein maar levendig dorpje terecht. We werden als stadsmensen onthaald, en zo voelt het soms nog een beetje. Dat droomhuis had nog wel wat werk voor de boeg, maar geen nood! Schoonvader was metser en zou samen met ons het huis kamer voor kamer mee opknappen. Enkele maanden na de verhuis, surprise! Niet enkel een derde, maar ook meteen een vierde kindje op komst! Bovenop fulltime werken en halftijds studeren (voor mij) en fulltime studeren (voor Rik) was dit best een drukke periode! We lieten alvast alle ramen, deuren en de garagepoort vervangen en zonnepanelen plaatsen. Enkele maanden later kregen we nieuws dat insloeg als een bom. Schoonvader was overleden. Ik was 6 maand zwanger.

De jaren gingen voorbij. We renoveerden zelf verder. Niet zo evident met vier kleine kinderen in huis en een beperkt budget. Uiteindelijk bij de geboorte van Lewis kwamen we tot de conclusie dat ons huis té groot was (ironisch he?) Te groot voor onze noden, voor onze minimalistische levensstijl en vooral te groot om ooit helemaal ons droomhuis te worden. De kinderen die hadden intussen hun wortels al diep in de grond van dat kleine dorpje gestoken. Wanneer we onze verhuisplannen ter sprake brachten kwam steevast één wens naar voor, in hetzelfde dorp blijven. Dat beperkt meteen de opties. Toen we na enkele maanden rondkijken op een project van Matexi botsten trok dat onze interesse. Vooral de locatie leek ons ideaal. Ik had vooral één wens: geen eindeloze verbouwing meer. Geen gevoel meer van “het is nooit af”.

We lieten ons huis schatten om een idee te krijgen van de huidige waarde. Dat viel beter mee dan verwacht. Ons harde werk van voorbije jaren had dan toch wat opgebracht! We namen contact op met Matexi en kregen meteen een mooie brochure toegestuurd. We wandelden met de jongens door de buurt en vroegen hun mening. Ze waren meteen verkocht. Ik vond het ook belangrijk om voldoende inspraak te krijgen in de afwerking. Dat was geen probleem. Na een bezoek aan een van de kijkwoningen waagden we in het voorjaar van 2018 de sprong. Ons huidige huis durfden we nog niet meteen te koop te zetten omdat we nog geen zekerheid hadden over wanneer de bouw zou af zijn.

Elke dag reden we voorbij de werf om te kijken naar de vorderingen van de ruwbouw. Dat ging vooruit! Er was ons op het hart gedrukt dat we nooit zelf op de werf mochten komen, maar dat we geregeld gingen uitgenodigd worden voor werfbezoeken.

Tegen het bouwverlof 2018 stond de gehele ruwbouw er. We begonnen al stilaan te dromen van een verhuis tegen het einde van het jaar, maar durfden nog niet te hard dromen. Intussen hadden we een map gekregen met een aantal keuzes aan keukenbouwers en sanitairleveranciers. De deadline voor onze keuzes was tegen het einde van het bouwverlof. Vooral de keuze van de keuken had wat meer voeten in de aarde dan ik op voorhand had verwacht. Vakantiedagen werden opgenomen en afspraken verzet om toch maar die deadline te halen. Wisten we toen veel dat het toen nog bijna een jaar ging duren vooraleer we in die keuken zouden koken…..

April 2018

Trollenjacht 2.0

Twee jaar geleden gingen we in Kopenhagen op Trollenjacht. Daar vonden we alle zes reuzen of trollen, gebouwd door Deense kunstenaar Thomas Dambo, na een dagje zoeken. We vonden het allemaal heel leuk om te doen en vonden de constructies heel mooi.

Sinds juni staan er nu ook zeven Trollen van de dezelfde kunstenaar in De Schorre in Boom. Ze staan op zes verschillende locaties, want twee ervan liggen bij elkaar op het terrein waar Tomorrowland plaatsvind. Die moesten we dus toch écht wel ook eens gaan zoeken. Een groot verschil met Kopenhagen is dat deze trollen toch wel veel dichter bij elkaar liggen. Maar wel dieper in het bos.

We parkeerden aan de hoofdingang van De Schorre en begonnen aan de zoektocht. Op voorhand zocht ik al even uit wat logische plaatsen konden zijn voor de Trollen. En ja, na een vijf minuutjes wandelen zagen we onze eerste Trol, Hannes, al zitten. We volgden nadien de weg achter het kleine gebouw ipv de grote weg vooraan. Misschien niet meteen de beste beslissing met Lewis. Het bleek een modderig weggetje te zijn en Lewis viel enthousiast als hij is in de modder. Vuile handjes en broek dus! Terug richting de hoofdweg gingen we een beetje bergaf en kwamen we in de buurt van een vijvertje. En daar stond de tweede Trol aan de overkant water te nemen met een emmer! Mikil!

Vanaf dan ging de tocht verder over een houten pad dat met het ietwat natte weer niet bepaald ideaal is als je een bende van vijf zonen meehebt. We gingen aan het volgende t-kruispunt naar rechts, ondanks eerst naar links te willen. Rechts was uiteindelijk de goede keuze. Een honderd meter verder was Arvid, die oud hout aan het bewerken is. We hadden onze wandelwagen mee, waar Lewis tegenwoordig blijkbaar een hekel aan heeft. We gingen verder op het houten wandelpad, wat dan houten trappen werden. Eens deze beklommen waren zaten we snel terug op een verharde weg en waren we niet veraf van de tweeling Una & Jeuris. Zij hebben onlangs mogen genieten van twee festivalweekends!

Nog een beetje hoger de heuvel op vonden we de uitkijktoren van de Trol die de naam Kamiel gekregen heeft. Van op deze uitkijktoren konden we in de verte, tussen de bomen de skyline van Brussel herkennen, inclusief Atomium! Aan de andere kant heb je een mooi zicht op De Schorre en de brug van Arne Quinze. Er reste ons dus nog een laatste Trol. Nora om precies te zijn. We hadden al horen vallen dat ze een beetje apart stond en vonden ze na een tijdje zoeken dan toch. Voor haar moet je een beetje van het pad gaan en goed kijken. Ze zit namelijk een beetje achter al het groen. Ook deze Trollen hebben we dus allemaal gevonden!

Wie toch niet zoveel zin heeft in zoeken maar de reuzen wel eens wil bekijken, ik heb een lijstje gemaakt op Google Maps. Klik op het kaartje om het lijstje te vinden! Zo zijn ze al veel makkelijker te vinden. Veel plezier!

Zoektocht in de Zoo!

Het was nog niet zo gek lang geleden dat we een bezoekje brachten aan de zoo in Antwerpen. Vorige keer viel dat een klein beetje tegen wegens een hoop werken in de zoo en drukte!

Gezien onze bouw- en verhuisperikelen proberen we de zomer zo low-budget mogelijk te houden. Ons abonnement van de zoo zo optimaal mogelijk benutten is daar onderdeel van. Er stond dus nog een uitje naar de Antwerpse zoo op de planning. Spijt kregen we alvast niet.

Bij aankomst kregen de jongens meteen een familie-zoektocht aangeboden. Daar zeggen we geen nee tegen. En haleloeja Lewis sliep! Ideaal om mee te zoeken dus! En gelukkig maar, want die vragen waren toch niet van de poes! Hoeveel tanden heeft een nijlpaard? Tot welke familie behoort het doodskopaapje? Welke vogel legt het kleinste ei? Niet allemaal vragen waarop het antwoord zo evident was. Maar we volgden het parcours aangegeven door het plan. Oké, toegegeven we liepen ook een keer verloren ter hoogte van het nijlpaard. Enkele uren later, want yep, zo lang heeft deze zoektocht ons zoet gehouden, vonden we – euh Rik – het verlossende antwoord. De jongens kregen in ruil voor de ingevulde zoektocht een magneetje in de shop! Hoera!

Een voltreffer dus! Ideaal om de zoo eens te herontdekken en nieuwe routes te nemen, andere dieren te bekijken, of bij bepaalde dieren wat langer te blijven stilstaan. Ooit al de gouden leeuwtjes op de Egyptische tempel geteld? Ah wij tot voor kort ook niet. Als bonus leer je nog enkele wist-je-datjes!

Geen idee hoe lang je nog kan genieten van de zoektocht. Op de website blijkt er niks over terug te vinden.

Playmobil: The Movie

Je kan geen Playmobil film gaan zien zonder te vergelijken met wat Lego tot nu toe deed. En ondanks niet altijd even goede reviews, zijn de kinderen enorme fans van hun films. Wij waren benieuwd wat de jongens van deze film gingen vinden.

Wij zijn Playmobil: The Movie in het Vlaams gaan kijken. Een van de hoofdrollen (als mens, nog voor ze poppetjes zijn dus) is actrice Anya Taylor-Joy en ze is weinig expressief met haar mond. Wat dubben bijna onmogelijk maakt zonder nog raarder dan anders over te komen. Niet zo’n slimme keuze voor een kinderfilm die in bijna elk land gedubd gaat worden! Van de Vlaamse cast vond ik Wouter Hendrickx zonder twijfel diegene die zijn rol het best vertolkte. De stem klopt gewoon bij het figuurtje en hij brengt er een bepaalde schwung in. Al is Jelle Cleymans zijn prestatie ook het vermelden waard. Geen typecast voor hem hier! Hij speelt de op James Bond gebaseerde figuur “Rex Dasher”.

Pas op voor SPOILERS na deze regel!

Van in het begin is het verhaal voor kinderen redelijk zwaar, de ouders van de twee hoofdrollen sterven tien minuten ver in de film na een salvo aan niets bijbrengende liedjes. Ze komen op een nogal vergezochte manier terecht op een Playmobil tentoonstelling en toveren zichzelf per ongeluk naar een wereld van Playmobil en zijn daar zelf ook de bekende mini figuurtjes. Vanaf dan gaan ze van de ene wereld met cowboys tot de andere bij de Romeinen. Voor de kinderen was dit geweldig, zij voelden het aan alsof ze letterlijk in die wereld zaten. Succes voor Playmobil zou ik zeggen, want kinderen zijn toch nog altijd de doelgroep denk ik. Maar toegegeven, de mama en de papa konden hier ook wel van genieten.

Een punt van kritiek volgens sommigen is de manier waarop de film vanuit technisch standpunt gemaakt is. De figuurtjes zouden er veel te gelakt uitzien. Veel te perfect om speelgoed te zijn dat eigenlijk vol krassen kan staan. Maar in tegenstelling tot Lego vind ik het hier wel passen. Mede door de meer ronde vormen van de figuurtjes i.t.t. Lego.

Nog waard te vermelden is, de meest overduidelijke manier om duidelijk te maken dat er een tweede film komt. Als er hier geen tweede komt, dan zullen er hier enkele jongens teleurgesteld zijn!

Huisdiergeheimen 2

Ik zocht een activiteit om te doen met Jake en Matthew. Het was al even geleden dat ik met hun alleen iets gaan doen was. Ze waren al even aan het zeuren om Huisdiergeheimen 2 te mogen gaan zien in de cinema. De eerste film vond ik een leuk verhaal, leuke figuurtjes en personages. Ik was alleen geen fan van hoe het verhaal precies gebracht werd.

Een tijdje geleden zag ik de trailer van de tweede film. De jongens waren er gek van en vroegen toen meteen of ze mochten gaan kijken. Ik was niet meteen verkocht. Er leek weinig verhaal. Toch meteen ook de grootste valkuil van een tweede film in een franchise.

Bij films heb ik de gewoonte om toch uit te kijken ook al lijkt er geen verhaal in te komen. Bij deze film heb ik blijven wachten tot het einde. Van echt verhaal was er bijna geen sprake. Wat er verteld werd in de trailer was mopjes, mopjes en nog eens mopjes. Dat bleek ook de rode draad in deze prent te zijn. Een kleine verhaallijn rond de zelfredzaamheid van de huisdieren (wat natuurlijk geen slechte boodschap is, don’t get me wrong) die samengehouden wordt met allerlei mopjes die heel geregeld nergens op slaan. Leuk voor de kinderen natuurlijk. Iets minder voor de mama’s en de papa’s in de zaal.

En dan komt nu die typische SPOILER ALERT in zo’n review.

Naar het einde toe zie je hoe Max (het hoofdpersonage) zowel zichzelf als het kindje in zijn gezin leert hoe het leven niet altijd makkelijk gaat en de gevaren in het leven soms niet te ontwijken zijn. Maar dat je er dus beter het beste van maakt en niet in alles gevaar moet zien. Mooie boodschap in een film. Alleen was de weg ernaar wel wat lang. Max en Duke gaan met hun gezin op reis naar een boerderij van de familie. Hier worden ze zo’n beetje begeleid door de hond van de boerderij. En gaandeweg leren ze dus hun levensles. De ene al sneller dan de andere. Het was zelfs voor onze zonen van 7 jaar redelijk snel duidelijk wat het plot van de film werd. Toch jammer.

Een positieve noot over de film? De Vlaamse stemmen van de hoofdpersonages zijn net zoals in de eerste film gedaan door Sven De Leijer en Sebastien Deweale (hem kan je onder andere van Eigen Kweek kennen) en zij doen dat op een geweldige manier. Bij de Engelstalige versie is het dan weer Kevin Hart die de stem van het witte konijn, Snowball, doet en dat is op zich al hilarisch om te horen bij momenten.

Weekendje Center Parcs

Toen we in het voorjaar nog steeds geen zicht hadden op de opleverdatum van ons huis begonnen we ons af te vragen hoe we de zomer zouden doorbrengen. Reizen of grote trips konden budgetair niet dit jaar. We wilden uiteraard wel een vakantiegevoel creëren voor de jongens…en toen zag ik een leuke promo van Center Parcs voorbijkomen! Een weekendje weg, zwembad, binnenspeeltuin,…

We hebben even getwijfeld of we het erop zouden wagen. Uiteindelijk klikten we toch. Stel dat het huis nog niet opgeleverd was dan hadden we dat toch gehad. Uiteindelijk bleek dat ons huis 2 dagen voor het geplande weekendje opgeleverd werd. Het weekendje weg was in ieder geval welgekomen want die laatste weken voor de oplevering waren nog behoorlijk stressvol.

Op vrijdagnamiddag vertrokken we richting ardennen. Qua weer konden we alvast niet klagen. Het was warm en zonnig! De rit verliep vlot en bij aankomst konden we meteen onze bagage naar het huisje brengen. De streek was alvast heel mooi. (denk: heuvels, bossen, velden,..) Voor Lewis, Jake en Matthew was het de eerste keer Center Parcs. William en Vince waren in principe al meerdere keren geweest, maar ze waren toen nog een stuk jonger, veel herinnerden ze er zich niet meer van.

Snel alle bagage naar binnen dragen en dan snel het zwembad gaan uittesten natuurlijk! Center Parcs Les Ardennes heeft 2 grote glijbanen, een duo-racer en een buisglijbaan. Onnodig te zeggen dat deze uitgebreid uitgetest zijn. Vooral de buis was een dikke hit, de duo-racer mocht voor de twee oudsten net iets spannender zijn. In het gewone zwembad was ook nog een kleinere glijbaan. Helaas was deze om onduidelijke redenen de tweede dag afgesloten? Lewis kon zijn hartje ophalen in een heel peuterbad!

Een van de redenen waarom we specifiek dit park gekozen hadden is de binnenspeeltuin die net dat weekend zou opengaan. Op zaterdagochtend gingen we al even piepen. Het zag er allemaal veelbelovend uit, alleen de koffie in een papieren bekertje viel wat tegen. Toen we in de namiddag terug wilden, bleek helaas het gebouw afgesloten te zijn. Blijkbaar was de speeltuin toch niet tijdig klaar en kon deze nog niet openen. Bummer! We zochten nog wat vertier in de buitenspeeltuin en de leuke kinderboerderij. Heel leuk, maar eigenlijk was het te warm om lang buiten te zijn.

Gelukkig hadden we ons voorzien en hadden we ook wat indoor entertainment mee. Enkele boekjes, tablet en switch zorgden voor vermaak op de warmste momenten van de dag, dat en heel veel zwemmen! Ook de BBQ bleek een succes.

Ons huisje was proper en ruim genoeg voor ons allen. Enig minpuntje vond ik de temperatuur binnenshuis. We haalden vlot 29° en er was geen ventilatie. Ramen openzetten betekende meteen ook een uitnodiging voor een ganse muggenfamilie.

De laatste dag vulden we nog met zwemmen en minigolf. Achteraf bekeken zijn we heel blij dat we toch nog een weekendje geboekt hadden. Hierdoor zijn we er toch even tussenuit geweest.