Running update

Een dikke drie maanden geleden begon ik na een blessure aan de ligamenten eindelijk terug te lopen. Rustig aan was de boodschap. Moeilijk als je graag lange afstanden loopt!

Dus moest ik een schema hebben. Moeilijk voor iemand die zichzelf niet graag verplichtingen oplegt qua afstanden of frequentie van het lopen. Ik loop normaal puur op het gevoel. Wanneer dat is, hoe lang, hoe snel. Allemaal op het gevoel. Het voordeel is dat je nooit tegen je zin gaat lopen. Het nadeel is dat je minder makkelijk grenzen gaat verleggen. Needless to say dat ik geen snelle loper ben. Mijn “natuurlijke snelheid” zal ergens tussen 10,5 en 11,5km/uur liggen (oftewel 5:13 tot 5:43 minuten per km).

Begin maart heb ik mezelf toch eens een schema opgelegd. Elke twee dagen gaan lopen. Maar dan wel maar 5km en zo opbouwen. We zijn nu een dikke drie maanden verder. Op ongeveer een 100 dagen tijd miste ik maar een 4 runs. In twee van die gevallen haalde ik het in door bijvoorbeeld mee te doen met een loop-event van 10 en 12 km. Goed bezig van mezelf (geef mezelf schouderklopje).

Maar de meeste progressie maakte ik in snelheid! Ik was terug begonnen aan een 6 minuten per kilometer. Ondertussen haalde ik de laatste run van 5 km een snelheid van 4:41/km! 12,8km/uur dus! Zonder mezelf dood te lopen of over de limieten te gaan! Voor mezelf eerder uitzonderlijk, want vele van deze runs waren in 20° tot 25° en lopen in warmte of zon is traditioneel gezien echt doodgaan voor mezelf.

Schermafbeelding 2018-06-16 om 10.04.22

En dan kreeg ik eerder deze week plots zin om nog eens 10km te lopen. “Ik zal maar voorzichtig zijn, want ik ben dat niet meer gewoon he” zei ik dan tegen Vicky. Als parcours kies ik dan bewust iets waar ik niet zomaar langs huis kan en dus sowieso “all the way” moet gaan. Rustig begonnen, maar gaandeweg merkte ik dat het echt wel vlot ging. Ergens rond km 7 had ik door dat ik wel eens mijn persoonlijke 10km record kon breken. Iets wat uiteindelijk gelukt is! 48:02 en dus gemiddeld 4:48minuten per km. En toch kon ik mezelf tegen het hoofd slaan. Want ja, ik kon onder die 48 minuten geraken en dat was niet gelukt. Is die competitiviteit in het lopen dan toch eindelijk me geslopen? Ik hoop het, want ik geniet ervan!

Ontbijtfeestje & groot nieuws!

Twee kindjes die zes worden en eentje dat zijn eerste verjaardag viert op een dikke week tijd, dat vraagt om feest! Drie jarigen dat zijn heel wat genodigden. We hadden geen zin in een hoop afwas en wilden graag wat zekerheden. Nu mijn dagen terug gedeeld moeten worden tussen gezin en een meer-dan-fulltime job gingen we graag voor een all-in formule. Think food-entertainment-opruim. Enter: een binnenspeeltuin. Ik weet dat dit voor sommigen als horror zal klinken. Maar ik zag alleen maar voordelen. We boekten een ontbijtfeestje om 10uur. Op dat moment is de speeltuin maar net open dus qua lawaai valt het dan nog mee en ze hadden de speeltuin quasi voor zich alleen. We moesten Jake en Matthew bijna aan tafel slepen om de cadeautjes open te maken. Geen tijd – zoveel te beleven! Voor ’s middags hadden we nog taart voorzien. Kwestie van zeker te zijn dat de gasten niet met honger zouden thuiskomen en Lewis zijn eerste slagroomtaart te gunnen.

We hadden ook nog een leuke aankondiging te vertellen aan onze gasten. Geen zesde kindje zoals gedacht door sommigen. Wel een verhuis! Op dit moment is men bezig met het dak van onze toekomstige woonst. Weer een spannend avontuur om als gezin te beleven!

Planckendael

Het was inmiddels al bijna 3 jaar geleden dat we nog in Planckendael geweest waren. Nadat we enkele jaren een abonnement hadden gehad en letterlijk elke cm² kende hadden we nood aan een zoo-pauze. Ik moet toegeven dat we na een bezoek aan een zoo in Barcelona ook even een degout van het dierentuin wezen hadden.

Fast forward enkele jaren later. Jake en Matthew herinneren zich niet zo veel meer van de eerdere dierentuinbezoekjes en wilden dolgraag nog eens gaan. Het dierenwelzijn blijkt hier gelukkig ook wel beter geregeld dan in Spanje. Bovendien zochten we naar een non-materialistisch cadeau, gezien ze eigenlijk alles al hebben wat hun hartje begeerd. Het grote voordeel van grote broers te hebben! Lego check! Playmobil check! Kapla check! Smartmax check!

Terug een abonnement op Planckendael dus! De jongens hadden facultatief vrije schooldag op Jake en Matthew hun verjaardag dus nam ik een dag verlof en konden we samen genieten van een niet al te druk park. En genieten deden we! Van het samen zijn, het mooie weer, van de dieren, een lekker ijsje en de speeltuin! We sloten de dag nog af met frietjes. Toen we vanop de achterbank: “Oh, het was zo’n leuke dag” hoorde smolt ik een beetje. Het was een dag met een gouden randje.

 

Weten jullie wie het is…

De afgelopen week waren er heel veel, maar ook zeer uitgebreide denkpistes te vinden op het internet. Denkpistes die me gelijk geven en ongelijk geven. Meer omgekeerd dan anders. Logisch, aangezien er theoretisch gezien nog drie andere mogelijke mollen waren. Het meest intrigerende was toch die telefoonnummer die blijkbaar ooit in Man Bijt Hond geweest was. Als je ernaar belde kreeg je wat gefluit op een voicemail. Toch niet zo alledaags denk ik dan.  Aan welke mogelijke mol dit te linken valt is me nog niet duidelijk.

Vandaag werd in de eerste opdracht duidelijk dat we blijkbaar met vier mollen in het spel zaten. Allemaal hadden ze wel op een manier hun tijd kunnen vertragen. Pascale door uit een boot te vallen. Pieter die heel nonchalant ringen werpt. Baha die heel snel wil stoppen op de fiets en dan nog Lloyd die heel toevallig zijn fietsketting moet terugleggen. Maar voor de mol was het “close, but no cigar” want de opdracht was geslaagd.

Schermafbeelding 2018-05-06 om 20.54.01

Als er iets te kiezen valt in de mol, is de kans groot dat de mol weet wat je het beste kan kiezen. Die tweede opdracht is denk ik voor de mol geen fijne opdracht. Pascale denkt hier drie maal haar medekandidaten foutief in te schatten. De anderen doen braafjes mee met die inschatting. Weinig duidelijke mol-acties denk ik dan. Zelfs in mijn Pascale-tunnel.

Tijdens het duel tussen Lloyd en Baha waren ze beide zeer gehaast om antwoorden te geven, al was Lloyd iets minder gehaast dan Baha. Niet abnormaal bij een dergelijk spelletje. Maar een mol wil hier toch geld zien wegtikken? Geen ander beeld in dat andere duel. Ik denk dat de mol absoluut in het finaleduel wil terechtkomen. Het lijkt mij een te grote opportuniteit om veel geld te laten wegtikken aan een verschroeiend tempo. Maar dat wil nog niet zeggen dat het hem of haar lukt in dat duel te geraken.

Schermafbeelding 2018-05-06 om 21.22.50

Het werd heel duidelijk in de auto dat het spel in de kleren kruipt, behalve voor Baha die tijd had voor mopjes. Niemand gunt elkaar iets. Niet raar in deze fase! Er hangt dan ook een plaats in de finale vanaf. Mijn mol viel voor de zoveelste keer af. Wie het nu is? Geen idee! Maar als ik volg wat ik hiervoor gezegd heb, dan moet ik Lloyd zeggen. Maar wederom heb ik er geen idee van!

Het is Pascale… of Lloyd

Zoals ik vorige week al zei, de theorie van de groepjes waarin de deelnemers zijn voorgesteld is het spoor dat ik ga volgen. Tunnelvisie naar Lloyd, Pascale en Pieter dus. Maar aangezien ik Pieter de eerste week al afgeschreven had, ga ik dus voor die andere twee.

Deze week begonnen we met een opdracht met veel mol-opties. Foute letters raden, foute ingrediënten voorstellen en zo nog enkele opties. Maar wat me vooral opviel was de optie van het verdubbelen. Iets wat de mol wellicht wist. Waardoor hij of zij ongegeneerd geld kon verdienen. Of toch met iets minder angst dat er veel geld binnen ging komen. Ik zag hier weer een Joke die heel enthousiast reageerde toen ze hoorde dat er €800 bij kwam. We weten nu ook waarom. Pascale liet Joke maar een beetje begaan en ging bijna volledig mee in haar antwoorden. Tegelijkertijd zag ik ook een Lloyd die niet zo wild werd van wat winst (voor ze uiteraard wisten dat er verdubbeld kon worden).

Schermafbeelding 2018-04-29 om 21.39.50

Schermafbeelding 2018-04-29 om 21.38.29

Dan volgde de jaarlijkse opdracht waar de andere kandidaten een soort van inkijk krijgen bij de mol. Als kijker kan je hier denk ik weinig of niets uit halen. Vooral dan omdat iedereen een andere reactie heeft op elke prikkel. Al geloof ik dat een akelig filmpje als datgene dat ze hier te zien kregen iedereen wel iets doet. Maar geur, niet iedereen zijn reukorgaan is hetzelfde. Net hetzelfde met de reactie insecten. Uit deze opdracht ga ik dus niets concluderen.

Vandaag kregen we te zien dat we vijf kandidaten hebben die gerust wat geitjes in huis kunnen halen. Eigen belang was duidelijk de keuze. Joke is afgestraft voor haar keuze om nu niet meer zo fanatiek te spelen. Pascale is voorzichtig en kiest voor de twijfel. Terwijl Pieter en Lloyd all-in gingen voor de vrijstelling. Pieter leek nog te twijfelen aan zijn mol als ik kijk naar de opdracht met de prikkels. Dus was de vrijstelling misschien wel doorslaggevend.

Ik ga nu voor Pascale met Lloyd in het achterhoofd!

Schermafbeelding 2018-04-29 om 21.40.19

Hallerbos 2018

Het begint zowaar een traditie te worden. Voor het derde jaar op rij trokken we naar de paarse bloemenpracht in Halle. Vorig jaar was ik hoogzwanger en kozen we voor een korte route. Dit jaar deden we een langere route met Lewis in de ergo i.p.v. in de buik!

Het viel ons op dat de paden dit jaar duidelijk afgespannen waren. Dat miste zijn effect niet! In tegenstelling tot vorig jaar zagen we niemand tussen de bloempjes lopen!

De bloemen waren wederom prachtig! Zoveel moois!

DSC02083DSC02131DSC02154IMG_0067IMG_0072SONY DSC

Het is Pieter, Pascale of Lloyd!

Na mijn hoofdverdachte te verliezen vorige week was het even zoeken. Of eerder gezegd de kluts kwijt. Ik heb ook mijn vorige post afgesloten met Pascale en Lloyd als mijn volgende nummer één en twee op mijn mollijst. Hoewel ik het niet helemaal kan staven, ga ik deze piste volgen. Iets anders dat online aangehaald werd is best wel interessant. Bij de voorstelling van de kandidaten in café de mol een week voor de eerste aflevering werden de namen bekend gemaakt in drie delen. Een groep van vier, Katrien, Steve, Baha en Joke. De andere twee groepjes van drie waren enerzijds Pieter, Pascale en Lloyd en anderzijds Kelly, Channy en Jeffrey. Het valt op dat die laatste drie de eerste afvallers zijn. Ik ga dit spoor volgen en zeggen dat het andere groepje van drie de finalisten zijn.

Deze week dan. Joke en Lloyd deden absoluut geen moeite om zich verdacht te maken terwijl ze het koud kregen in de boomstammetjes. Al is het wel zo dat ze de groep 10 minuten gekost hebben door nog een rondje nodig te hebben. Als Pieter de mol is, dan had hij niets moeten doen in deze opdracht. Steve heeft op zijn eentje er voor gezorgd dat ze er weinig van bakte. Baha en Pascale deden hun werk ook goed en hebben zich niet al te opvallend verdacht gemaakt.

Schermafbeelding 2018-04-22 om 21.39.29

In de drive in werd een en ander duidelijk. Pieter wou wat graag verder doen tot het einde, zijn broer deed gewillig mee. De anderen kozen eieren voor hun geld. In mijn Pascale-tunnel zag ik hoe ze haar zoon heeft moeten overtuigen om te stoppen. Niet zo onbegrijpelijk. Want een goede nachtrust is sommige veel waard!

Dan die Mexican Standoff. Djeezes wat een geniaal spel vol emotie. Zeer moeilijk om geld te verdienen als groep. Er moet maar één persoon liegen om het fout te laten lopen. En laat er nu toch wel een mol in de groep zitten zeker. Het was redelijk snel duidelijk dat Joke pasvragen gekozen had. De keuze van Lloyd voor de pasvragen was dan weer wel verrassend! “Als ik win stort ik…”. Makkelijk om zichzelf zo te sussen. Maar dat maakt het niet minder gemeen. Een mol die ver gaat in zijn taak?

Ik zit nu volledig in de Lloyd of Pascale tunnel. Het feit dat vandaag weer iemand van het groepje van vier is afgevallen is, zorgt ervoor dat ik deze theorie ten volle ga volgen!

Schermafbeelding 2018-04-22 om 21.36.47