Haters gonna hate…

Dag 2 in Timisoara. Ik zei het gisteren al, vandaag mochten de jongens de activiteiten kiezen.


Geen dierentuin. Geen speelgoedwinkel. Geen speciale eisen in het algemeen. De eisen waren duidelijk. Speeltuin en Pokémon go! Niet meer, niet minder. Beetje onverwacht dat ze nog meer stappen zagen zitten. Desondanks hebben we na ons ontbijt niet lang gewacht om te vertrekken. De voormiddag hebben we (ja, “we”, mama en papa deden ook mee!) onze beste Pokémon trainer blik bovengehaald en zijn we zoveel mogelijk Pokéstops gaan afschuimen. Hoeveel het er waren was niet te tellen. Op de weg hebben we tientallen verschillende Pokémon gevangen. Sterke en vooral specifieke Pokémon die we in België nog niet tegen kwamen (al kan dat toeval zijn). Wat William eigenlijk vooral wou was Gym’s aandoen. Voor wie het niet kent, hier vecht je met je eigen Pokémon tegen andere exemplaren. Tegen het einde van deze toch waar we pogen de beste Pokémon trainer ooit te worden, zijn we gaan eten. KFC, twee dagen achter elkaar fastfood. Schiet maar! 😛


Na even terug naar het hotel geweest te zijn was het tijd om naar een speeltuin te gaan. Naast de Bega rivier is een heel lang park met een zeer groot aanbod aan speeltuigen. Gelukkig was de rivier afgesloten met een hek. In dit park was ook een openbare en vooral gratis openlucht schaatsbaan. Jammer dat je er geen materiaal kon huren. Leuk detail was dat de schaatsbaan met ter plekke gegenereerde zonne-energie werkte. Ook stond er een leuk soort van sprookjeskasteel in het park. Wanneer het begon te schemeren zijn we toch maar eens verder gegaan. Kwestie dat het Halloween was en we niet wisten wat voor soort gekken er gingen rondhangen in de stad.


Misschien denken sommigen nu, oei een dag op reis besteedt aan een spelletje en een openbare speeltuin?! Absoluut! En geen spijt van. In tegendeel zelfs. Deze citytrip is er evengoed een van Vicky en mezelf als een van de jongens. We hadden evengoed onze eigen zin kunnen doorduwen. Maar wat hadden we dan gehad? Gefrustreerde kinderen die op een volgende trip of reis goed genoeg weten dat ze hun zin niet gaan krijgen. En achteraf bekeken, William en Vince hebben mede dankzij Pokémon go nooit zo veel willen wandelen en vooral, de Pokéstops zijn in veel gevallen culturele plaatsen of hebben op een of andere manier betekenis. Waardoor we er even konden bij stilstaan en zo leerde ze nog iets ook.


Zo komt er  wel bijna een einde aan ons verlengd weekend! Morgen ook nog een blog met onze ongezouten mening over Timisoara!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s