Nooit meer hetzelfde

Het was 3 januari 2012. Terwijl wij weg waren naar een dagje winkelen in Nederland had de wind hier in België hevig huisgehouden. Tegen dat we thuis kwamen was het donker. Omdat ik er toch niet te gerust op was, leek het me een goed idee de tuin te gaan nakijken. Het werd schade inschatten. Want bleek dat een van onze bomen op de omheining die de buren ooit geplaatst hadden gevallen te zijn. “Dat is toch weeral onze chance!” Ik vond het blijkbaar “erg” genoeg om het op sociale media te posten.

Schermafbeelding 2017-12-18 om 14.40.18

Wist ik veel wat er te komen was een twee weken later. Op 18 januari is mijn vader gestorven. Voor mij voelde het heel plots aan. Hij was in behandeling voor zijn kanker. Maar in die zin wist ik dat dus niet. Ik had niet de beste band met mijn ouders. Nooit echt 100% gehad. Daardoor heb ik nooit echt geweten wat er aan de hand was. Van mijn moeder kreeg ik een vage uitleg die telkens anders was. Van mijn vaders kant werden alle vragen weggewimpeld. Twee dagen voor zijn dood belde hij me wel nog eens op. Hij ging nog eens moeten binnen gaan. Hij zei het op een manier die veel te luchtig was naargelang de ernst. Een dag na die bewuste dag hoorde ik dat zijn behandeling (ik wist niet eens de welke) niet door was kunnen gaan. Weer geen waarom of eender welke uitleg. En dan kwam die ochtend erna. Plots kreeg ik telefoon van mijn oudere broer. Heel vroeg, iets wat hij nooit deed. Nog voor hij zijn zin kon afmaken kwam ik in een ontkenning, “nee das niet waar, nee, nee, da kan ni!”

Maar dan kwamen er de momenten die daar op volgde waar de info geleidelijk binnen kwam dat mijn vader gestorven door de rechtstreekse gevolgen van kanker! Kanker? Ik wist niet eens dat de behandeling die hij kreeg chemo was. Er was wel eens iets gezegd dat hij mogelijk chemo moest krijgen. Maar met die woorden is mij nooit verteld dat hij in die behandeling zat. Blijkbaar zaten er tumoren in zijn hoofd en longen. Om het verhaal iets duidelijker te maken, mijn vader had een melanoom dat hij al jaren bleek te hebben en er niks aan deed. Door nooit naar een arts te gaan is er nooit iets vastgesteld en heeft deze vreselijke ziekte tierig kunnen woelen in zijn lichaam.

Ik had al een nonkel waarbij kanker was vastgesteld. Hij leefde nog. Dat was al zeer concreet in mijn omgeving. En dat heeft er destijds ook ingehakt. Want plots besef je dat het je ook kan voorvallen. Maar dat mijn vader er aan stierf heeft er niet ingehakt. Neen, het voelde aan alsof iemand plots een rugzak aan mij gehangen heeft die me er steeds terug aan doet herinneren dat het mij ook kan overkomen. En dat als je even pech hebt in het leven, het plots voorbij kan zijn. Waar ik daarvoor wel besefte dat het me kon overkomen, werd het plots iets zeer aanwezigs. Van winderig zijn tot eens wat meer keelpijn dan de winter ervoor. Van hoofdpijn tot draaierig zijn. Alles kan een trigger zijn om te denken dat ik het ook heb. Zelfs nu, zes jaar verder nog steeds. In die mate dat Vicky me af en toe moet kalmeren en even sussen. Maar ik merk dat het zelfs bij haar een soort van twijfel heeft meegebracht.

Maar ik moet toegeven dat de ergste periode de eerste twee jaar was. Daarna kwam er een soort van besef bij dat ik eigenlijk moet genieten van de momenten die ik wel krijg van het leven. Het is jammer eigenlijk dat ik in deze levensfase al zoveel bang heb voor de dood. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat je sneller tevreden bent over kleine dingen en je probeert geen kostbare tijd te verdoen aan banale dingen. Of misschien is het zo dat ik vele dingen sneller als banaal bekijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s