Throwback: onze huwelijksreis

Zoals beloofd, het verhaal van onze huwelijksreis in 2007. De dag na ons huwelijk in New York vertrokken we naar Miami. Onze keuze voor deze locatie hebben we toen een beetje laten leiden door wat er niet te ver van New York was. Omdat we destijds met een reisbureau (want ja, toen was online reizen boeken niet zo evident) vastlegden waren de keuzes vrij beperkt als het ging over vluchten vanuit New York.

Binnen de VS blijven dachten we dan maar. Een beetje uit naïviteit gedacht dat het dan wel zal meevallen qua aanpassing vanuit New York. Taxi genomen van Manhattan naar de luchthaven. Voor de mensen die niet weten wat dit wil zeggen: voor transfers tussen de stad en de luchthaven zijn het flatrates en maakt het niet uit hoe lang of hoe traag de chauffeur erover doet, je zal altijd hetzelfde tarief betalen. Dat wil in New York dus zeggen dat je even in “one hell of a ride” zit (tenzij je vraagt wat kalmer te rijden). Snelwegen met meerdere stroken en elke minuut meerdere malen de twee kanten van de snelweg gezien hebben. Desondanks niet zo vroeg op voorhand in de luchthaven aangekomen. Maar we hadden gerust wat later kunnen zijn. Onze vlucht had vertraging. Eens het vliegtuig er was, konden we niet wachten tot die vlucht van drie uur voorbij was.  Het was een spiksplinternieuw vliegtuig. Er hing zelfs nog een new-plane-smell in! Kinderziektes waren meteen ook de reden van de vertraging.

DSC03355

Eens aangekomen in Miami was het ons plan snel naar het hotel te gaan. Dat was buiten de (wat wij nadien noemden) Florida-attitude gerekend. Taxi nemen naar het hotel dat zich op Miami beach bevond. Dat bleek ondanks ook flatrates van toepassing te zijn toch wel wat trager te gaan dan in New York. Laat me dat corrigeren naar veeeel trager. De koffers inladen duurde al langer dan we ooit zouden kunnen gedacht hebben. Maar nadien reed de chauffeur zo traag, dat we op een bepaald moment een bord van 70 (mijl uiteraard) zagen en ik op zijn dashboard zag dat hij er maar 45 deed. Assertief als ik ben vroeg ik of er iets mis was. Waarop de taxichauffeur antwoordde, “I didn’t came all the way from Cuba to work hard!” met de glimlach. OK, dat was even aanpassen. Het voelde een uur later aan tegen dat we aankwamen aan het hotel. In het hotel hetzelfde verhaal. Zeer vriendelijke mensen, ze gaven ons een kamer met “ocean view” zonder dat we daar voor betaalden. Maar weer die trage manier van werken. Alles op het gemak als slogan.

DSC03563

Dat deed toch wel even pijn. Net omdat we ons snel thuis voelden in New York voelde het letterlijk aan als een cultuurshock. We hadden moeite om aan te passen. In die mate dat we na een 24 uur in Miami letterlijk overwogen hebben terug naar huis te vliegen en elders naartoe te gaan. Tegen de avond voelden we ons dan toch wat beter in ons vel. We hadden ondertussen het gratis fruit en champagne gekregen van het hotel. Dat helpt natuurlijk! Ook hadden we stilaan ontdekt waarom het hier op een trager tempo ging. De hitte! Warm! Warm dat we het hadden. We hadden het plan van de stad in te trekken en onderweg wel iets te drinken te nemen. Nog geen 200 meter verder beseften we dat we niet ver gingen geraken. Daar was toevallig een Dunkin Donuts. Home made iced tea was er maar $0,99 voor een beker van bijna een liter. Hoeveel we er hier van gedronken hebben is niet te tellen. De kilootjes gingen er destijds ook nog niet zo snel bij! Toen we die avond in het hotel waren kregen we plots een tropisch onweer cadeau. Nog nooit zoveel regen geweten. Maar vooral nog nooit dergelijke bliksemschichten gezien. Kwam daar de oorverdovende donder bij. Niet veel later een melding op de tv dat we binnen moesten blijven tot nader order.

Alles in kleine stapjes doen of taxi of openbaar vervoer dus. Zo zijn we uiteindelijk dan toch eens tot aan een bioscoop geraakt. We hadden een half jaar eerder al eens een bioscoopbezoek gedaan in New York. De film was niet bepaald een ervaring. Zien hoe de mensen bioscoop ginder beleven wel. Veel harder lachen en gieren dan wij. The Bourne Ultimatum was de film die we gaan kijken zijn. Gewoon omdat die in België nog niet uitgekomen was. Na de film zijn we nog even op een bankje gaan zitten, kwestie van voor te bereiden op de wandeling in de hitte. Wanneer daar in een mum van tijd plots een hele rode loper scene uit het niets getoverd werd. Inclusief stoere buitenwipper en gastenlijst. Het was voor de film Rush Hour 3. Het duurde geen vijf minuten nadat alles klaar was tot de eerste limousines en peperdure auto’s voor de deur stonden. Plots was er een heel bizar sociaal gebeuren bezig van mensen die bij de genodigden waren en mensen die er alles aan deden om gezien te worden door deze mensen. We hebben toegekeken en verbaasd geweest.

We hebben deze reis vooral gemerkt dat  reizen naar strandbestemmingen niets voor ons is. Hoewel we genoten hebben, was het niet 100% ons ding. We hebben zeker genoten van het zwembad of van het ontbijt of van het zicht op de oceaan. Maar achteraf waren we zeker ook blij dat we geen all-in hadden genomen. Daar gaan we veel te graag op ontdekking voor. We hebben op die hele week welgeteld één keer op het strand geweest en amper in het hotel gezeten.

DSC03415 (2)DSC03368 (2)DSC03635

10 jaar geleden was Central Parc ons epicentrum!

Trouwen gingen we, dat wisten we al nog voor een van ons twee iets gevraagd of gezegd had. En eens we in 2006 in New York geweest waren wisten we het helemaal, wij gaan in "the city" trouwen!

Jong en onbezonnen begonnen we aan en hele organisatie om van hier uit ginder iets geregeld te krijgen. Het was vooral moeilijk om iets vastgelegd te krijgen zonder dat ze ons kenden. Ook was het nogal kort dag voor een huwelijk. We waren in december 2006 geweest en gingen trouwen in augustus 2007. Tot we iemand gevonden hadden die ons huwelijk kon voltrekken. Sherrie Villano! Zij had ons tijdens het proces van het organiseren al veel verder geholpen. Maar echt dankbaar mochten we haar zijn na de trouw, maar dat lees je wel verder in deze post.

Na heel veel heen en weer mailen hadden we dan toch een dominee, fotograaf, limousine en vooral vluchten en hotels geboekt. Zoveel maanden later was het dan toch zover. Met toch een klein beetje angst voor bedrogen te zijn kwamen we aan in JFK Airport. Eens in Manhattan zochten we een openbare telefoon, want zo ging dat toen als je geen 5€/minuut wilde betalen met je Gsm. Kwam daar bij dat niet elke Gsm zomaar tri-band was, yes that was a thing. Sherrie was een echt persoon die ons oprecht ging helpen! Yeey! We hadden enkele dagen ingerekend dat we daar waren zodat we tijd genoeg hadden om een mariage license aan te vragen. En vooral, Vicky haar onderrok van haar kleed zat in de grote bagage. Als die verloren was gegaan was er een beetje tijd om nog tot bij ons te geraken. Nu nog hopen op goed weer!

Dan kwam die 3 augustus daar toch aan. Toch een beetje nerveus. Niet dat we twijfelden ofziets. Nee vooral hopen dat alles in orde kwam. Maar daar was dan dat voordeel aan ver weg alleen gaan trouwen, je hangt niet van af van wat anderen willen. Als het goed was voor ons was het ook meteen goed. We hadden de limousine gereserveerd een uurtje voor dat we met Sherrie hadden afgesproken in Central Parc. Specifieker, Ladies pavillion. Een prieel vlak tegen "the Lake". Het uitzicht blijft ons verbazen. Het mooie groen en het water van het park, met in de achtergrond de grote gebouwen van midtown Manhattan. Onze limousine was te laat. Oh nee! Maar eigenlijk maakte we ons er niet zo druk in. Uiteindelijk kwam het toch in orde. Maar dan begon het tien minuten voor ons vervoer er was te regenen alsof er iemand een brandkraan omver had gereden. Dat baarde ons iets meer zorgen omwille van Vicky haar kleed. Maar wonder boven wonder kwam de zon er mooi door twee minuutjes voor we moesten uitstappen. En warm was het ook! 32 graden, Celsius voor de duidelijkheid. Na wat te manoeuvreren met het trouwkleed waren we op locatie. Na een intieme en mooie ceremonie later waren we getrouwd!

Dan was het tijd om foto's te nemen. Aan locaties geen gebrek in New York! We hadden enkele uren ingerekend om verschillende locaties aan te doen. Van Times Square tot een pier op de East River met zicht op Brooklyn Bridge. Ondanks dat je heel veel trouwende koppels ziet in deze stad nam iedereen steeds hun camera om foto's te nemen van het moment we uit de limousine stapte. Met een salvo aan felicitaties gevolgd. We hebben lang getwijfeld over hoe we gingen dineren. Maar om in de intiemere sfeer te blijven hebben we beslist om van het restaurant menu te bestellen via roomservice. In theorie hadden we toch geen champagne of wijn mogen bestellen op restaurant aangezien we nog geen 21 waren! Het maakte ons het ook gemakkelijker om de foto's via cd-rom in ontvangst te nemen van de fotograaf.

Een dag later gingen we vertrekken naar Miami. In de late namiddag, waardoor we nog ruim de tijd hadden om onze ingevulde mariage license binnen te brengen in City Hall. Dit moesten we doen om ons trouwdocument te krijgen. Daarmee konden we ons huwelijk in België regulariseren. Maar daar hebben we een domme fout gemaakt. Bleek City Hall niet open te zijn op zaterdag! Wat nu? Sherrie is zo goed voor ons geweest om op maandag het document binnen te brengen en nadien het benodigde document op te sturen naar ons. We hebben haar als dank een cadeautje opgestuurd.

De dag na het huwelijk was het dan tijd voor de huwelijksreis. Een hele ervaring op zich. Onszelf even tegengekomen, genoten, ontdekt en noem maar op. Maar dat zal voor een volgende blogpost zijn.

Kringloopschatten

Op een vrije dag snuister ik al eens graag rond in een kringloopwinkel. Vaak neem ik niks mee, maar af en toe kom je toevallig een echte vondst tegen, zoals een Carcasonne spel voor € 3,5. We hebben Carcasonne eigenlijk al, maar extra tegeltjes zijn altijd leuk, en de extra mannetjes zijn handig voor het geval er ooit één verloren gaat. Ik vind de kringloopwinkel ook heel leuk om de boekenplank nog wat verder uit te breiden.

De buit van vandaag:

SONY DSC

Provinciaal domein De Averegten

Toegegeven, dit was niet de eerste keer dat we er kwamen. Voor een korte tussendoor-wandeling, is dit het ideale bos. Je kan kiezen tussen wandelingen van 1,6 tot 3,2 Km. Kort genoeg voor na een werkdag en ideaal om het hoofd leeg te maken. Of voor een zaterdagvoormiddag om het weekend actief in te zetten.

Ook voor de kinderen is er genoeg afwisseling, gaande van de fitometer, een boerderij met schaapjes en konijntjes, vijvers en speeltuinen. De oudste zonen zijn vooral fan van de natuurspeeltuin “Hobbeldonk” een grote berg zand met ondiep water, grote takken en boomstammen om naar hartelust in te ravotten. CAVE: speelkleren zijn een must! 🙂

Geen wandeling om van de ene verbazing in de andere te vallen, maar de averegten is wel een oerdegelijke vaste waarde voor ons.

Ice Age 4…. of was het nu 5?

Zondagvoormiddag is een moment wanneer we wel meer naar de bioscoop gaan met de kinderen. Specifiek in Mechelen. Goedkoop en niet zo druk op dat moment. Enige nadeel, filmkeuze! De keuze van films is niet per sé klein, als je bijna nooit naar de film gaat. Het gaat hier over kindvriendelijke films, geen markt met constant meerdere nieuwe films.

IMG_20160731_101551.jpg

Vandaag was dus zo’n zondag dat we er eens bioscoopbezoekje tussen gestoken hebben. Onze jongens hadden voor “Ice Age Collision Course” gekozen. Wacht even, Ice Age, is die eerste film niet al 15 jaar oud ofzo? 14 om precies te zijn weten we nu na een Wiki zoektochtje. Het eerste wat wij dachten, en de hoeveelste is dit, de 4de of de 5de? Het is bij ons destijds bij die originele film gebleven. Misschien hebben de jongens eens één van de opvolgers op Neflix gezien. Daar zal het zeker bij gebleven zijn. En toch kiezen de zonen voor deze film.

IMG_20160731_102619

De film zelf, had een grappige verrassing in petto voor mensen die fan zijn van Frank Deboosere. Hij spreekt namelijk een stemmetje in voor een rol die hem perfect op het lijf geschreven is. Wijzelf konden niet anders dan het gezicht van de bekende weerman in te beelden bij deze stem.

Tijdens de film hebben de kinderen in de zaal wel meerdere keren gelachen. Aan mopjes voor de ouders in de zaal ontbrak het jammer genoeg wel. Maaaaar, als de kinderen zich (braaf) amuseren is dat ook het geval voor de ouders! Zonder spoilers te brengen zeg ik dat het een verhaallijn is die zeker spannend is voor de kinderen maar dat het voor de ouders geen must-see is!

 

Fly In

3564768258469599375-account_id=2

Vandaag waren we te vinden op de Fly In in Balen. Jongens en vliegtuigen, het heeft toch een bepaalde aantrekkingskracht hé.

De zonen bewonderden, fotografeerden, en er waren oehs en aahs. Zeker toen een vliegtuigje een salto maakte in de lucht.

6116680599786741652-account_id=2.jpg

Dit waren hun favorieten:

Zin gekregen om ook te gaan? Morgen, 31/07 zijn ze er ook nog. Check de website.

Handje vasthouden?

“Ga we samen tot bij de tandarts fietsen?”

 

“Waarom wil je dat we samen gaan?”

“Zodat je mijn hand kan vasthouden terwijl ik in de stoel van de tandarts zit!”

“Ga jij dan niet graag naar de tandarts?”

“Niet wanneer ik niet weet of de tandarts een tand zal moeten trekken!” “BRR”

Een gesprek tussen mama en oudste zoon. Wie wat zei is lijkt hier redelijk duidelijk. Toch is het mama die naar de tandarts moest en niet omgekeerd. Onze oudste zoon is van alle vier net diegene die niet bij de tandarts te krijgen is. En toch staat net hij paraat mama bij te staan in een bezoekje naar die gemene man (het is eigenlijk een heel grappige en lieve tandarts voor de kindjes).

Mooi toch hoe kinderen hun ouders zo graag kunnen zien!

Het was overigens uiteindelijk niet noodzakelijk de tand te laten trekken! 😉

5633751027715332578-account_id=2