“Ga ma zien op teletekst!”

Voor je begint te lezen wil ik de mensen die niet graag melige dingen lezen waarschuwen. Het volgende verhaal zal melig zijn 😉 . Als je begint te lezen zal je denken dat het over voetbal gaat. Voor wie dat niet graag leest, ik kan je blij maken en zeggen dat het eigenlijk niet het geval is.

Een paar weken geleden las ik op sport websites dat de kleine voetbalclub KVC Westerlo in de Belgische beker tegen het grote RSC Anderlecht moet spelen. Een wedstrijd als een ander in deze competitie. Sinds dit seizoen speelt Westerlo niet meer op het hoogste niveau en logischerwijs dus op het één na hoogste. En dit al voor de tweede keer in ongeveer 5 jaar. Ook toen die vorige keer in tweede klasse, speelden ze in die bekercompetitie tegen datzelfde Anderlecht. Ze versloegen ze zelfs met strafschoppen.

En net dat deed een hele mooie jeugdherinnering naar boven komen. En eigenlijk draait die herinnering niet rond mezelf. Ze draait eerder rond mijn vader. Mijn vader stierf in 2012 op 52-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Veel mensen vonden hem altijd vriendelijk en altijd bereid om te helpen. Nooit echt slecht gezind, laat staan kwaad. En toch kan ik me hem niet herinneren als oprecht gelukkig. Op een enkel moment na. Een van die momenten was toen ik 12 jaar was. Westerlo was als nog steeds jonge eersteklasser thuis gewonnen tegen het niet zo goed spelende Anderlecht met 6-0. Voor de mensen die er niks van kennen. Dat was een uitslag die voor de wedstrijd als totaal onmogelijk werd bekeken. Daar genoot mijn vader duidelijk van. Maar het leukste moment kwam na de wedstrijd, onderweg naar de auto. Toen een iets oudere man ons aansprak met de vraag wat de wedstrijd geworden was. Mijn vader genoot enorm wanneer hij tegen deze persoon zei, “6-0!”. Waarop de andere zei, “naa serieus, hoeveel ist geworre?” Het antwoord daarop was, “6-0! Ga ma zien op teletekst”

Dat moment. Dat simpele totaal niets betekenend voor iemands leven moment. Of zo dacht ik toen toch. Dat is me nu bijna twintig jaar later nog steeds bijgebleven als een van de weinige momenten dat ik mijn vader met volle teugen zag genieten in zijn leven.

Dus al was het maar voor mijn sentiment, ik hoop dat Westerlo vanavond boven zichzelf kan uitstijgen en kan winnen tegen Anderlecht. Zo kan ik dat gevoel nog eens beleven en komt een heel mooie herinnering aan mijn vader weer tot leven.

Duiken? Eerder plonsje!

Wie ons kent weet dat we de zonen een beetje meetrekken in het hele digitale gebeuren. Zoveel we zelf kunnen dan toch. Dus wanneer ik zag dat een bepaalde telecomprovider een event organiseerde onder de naam “digitale duik”, heb ik ons toch maar ingeschreven. Het was nog eens gratis ook. Ze beloofden in hun reclame ons te lanceren in het digitale tijdperk.

Ik was toch een beetje benieuwd naar wat het ging zijn. Vooral dan waar de focus werd gelegd. Zelf dacht ik dat het een mix ging zijn tussen huidige technologieën en wat er komen zal. Zo stond er te lezen dat ze bijvoorbeeld introducties gingen geven in het VR gebeuren. Ook kon je gaan vliegen met een drone en ging er een stand van Technopolis zijn. Kortom, ik had toch wat verwachtingen van dit evenement als lichte techneut.

Nu nog William en Vince warm krijgen voor het gebeuren. Niet moeilijk bij die eerste, een kleine ramp voor die tweede. Eens ginder overwint het gebeuren van de twijfel. Ze zien veel dingen tegelijk en zijn nieuwsgierig. Meteen naar de stand van Technopolis gegaan. De proefjes die je er kon doen waren duidelijk de eerste de beste die ze konden vinden. Weinig vindingrijk en niet echt gericht op een grote groep mensen. De medewerkers van deze stand hadden er ook niet zoveel zin in leek me. Een beetje uitleg was te veel gevraagd. Volgende stand dan maar. De Ketnet stand. Hier kon je meerdere dingen doen. Een theater bekijken in het thema van heel het gebeuren. Maar ook knutselen zoals Helden van het gelijknamige programma. Een hologram van een klein beetje plastiek. Niet moeilijk, ook niet voor de jongens. Enkele minuutjes later stonden we daar dan ook weer buiten. Om de jongens tevreden te krijgen dacht ik dan maar naar de Playstation stand te gaan. Wat uiteindelijk niet meer bleek te zijn dan een stuk of 10 PS4’s waar je cliché spelletjes kon op spelen en nog eens twee consoles met een quiz op. Hier had ik toch ook veel meer van verwacht. Sony is zo goed bezig met VR gaming meer te maken dan een gimmick en dan tonen ze het niet eens op een dergelijk event. Jammer.

IMG_4731

IMG_7116

Eten dan maar. Lekker hip betalen met een chip in je bandje. Maar zelfs hier waren ze niet helemaal mee. Niemand van de mensen aan de kassa of toog wist eigenlijk goed waar je die chip moest houden om op te laden of te betalen. Beetje raar voor de derde dag van het event, niet? Desondanks een oa lekker kommetje pasta en een froyo kunnen eten.

IMG_0387

De jongens vonden het uiteindelijk nog het leukste dat twee van de vier Helden van Ketnet aanwezig waren. Ik denk dat ik kan stellen dat ze dan niet hun doel behaald hebben. Want in dit digitale tijdperk zijn er zoveel indrukwekkende dingen aan de gang. Het was natuurlijk een gratis evenement. Iemand moet het betalen. Zo realistisch ben ik wel. Het was alleen jammer dat de standhouders niet verder zijn durven of willen gaan dan dit.

Wij kochten goede intenties!

Toen Jake en Matthew net geboren waren hebben we er meermaals over getwijfeld. Een bakfiets kopen of niet? Uiteindelijk hebben we het niet gedaan. Uiteindelijk spijt van gekregen. Die auto was ook gewoon te gemakkelijk en te snel genomen. Nu Lewis geboren is speelde het idee dus weer in ons hoofd. Eigenlijk al lang voor hij geboren was.

Na veel opzoeken en vergelijken hebben we voor een Dolly gekozen. We waren volledig weg van het design en van de kunststof bak. Qua specificaties moest hij niet onderdoen voor andere merken. Al hadden we wel gekozen voor 8 versnellingen ipv de 5 die er standaard op zitten. Na hem getest te hebben vonden we een elektrische motor geen noodzaak. Zeker niet als we wisten dat het een whopping €1500 meerprijs was. Hij zal uiteindelijk ook niet dienen voor lange afstanden.

Nu over die goede intenties. Begin dit jaar hadden we al onze tweede auto verkocht omdat het gewoon te banaal geweest zou zijn een (heel recente) auto een jaar lang in de garage te zetten en niet te gebruiken. Maar dat deed ons wel nadenken over hoe hard we die auto nodig hadden. Of eerder hoe hard we dachten die nodig te hebben. We zijn beginnen nadenken over de haalbaarheid van geen tweede auto meer te kopen. En dan kwamen we tot de conclusie dat een bakfiets bijna een noodzaak werd. Al was het maar om een wekelijkse boodschap te kunnen doen in de supermarkt.

IMG_2474

Voor we dit besluit genomen hadden, zijn we eerst eens de kosten aan het berekenen geweest. Om eerlijk te zijn vielen we achterover hoeveel zo’n auto wel kost per maand. Alles meegeteld natuurlijk.  Van taksen tot brandstof, van de aankoop tot verzekering. Je kent al die bedragen wel en vind deze ook wel logisch omdat die nu eenmaal bij een auto horen. Maar het is eigenlijk echt veel geld. Ruim €500/maand per maand is niet eens zo gek.

Maar nu gaan we het dus zonder die tweede auto doen. Of toch proberen in ieder geval. Er zullen voor- en nadelen zijn. We zullen dus maar focussen op die eerste groep, de voordelen. Het zijn er ook geen onbelangrijke. We zullen niet alleen minder geld opdoen, het milieu kan er maar wel bij varen. Om nog maar te zwijgen over hoe het goed is voor de gezondheid, die extra beweging!

Bellenblaas-hack

Enkele weken terug kwamen bij de tante van Vicky in de tuin, wanneer we iets heel simpel zagen maar o zo geniaal.

Het was niet meer dan een bellenblaaspotje vastgemaakt aan een paal met kabelbinders. De oplossing om morsen tot een minimum te beperken. Wie kinderen heeft weet dat zo’n potjes geen tien minuten overleven tot ze per ongeluk worden leeggegoten. Bij deze dus een oplossing die zeer goedkoop en makkelijk is. Wel zien dat je minstens twee bandjes per potje gebruikt. Anders zal het nog steeds niet lang duren tegen dat er gemorst wordt.

IMG_7144IMG_9347

Avondje Luik

Ken je dat, naar een stad rijden en eigenlijk geen idee hebben waar je kan parkeren ginder? Misschien geen goed idee in Luik! Ze hebben ginder levensgevaarlijke voorrang van rechts situaties. Niet ideaal als je aan het zoeken bent waar je moet zijn.

Uiteindelijk hebben we niet zo lang moeten zoeken hoor. We hadden Google maps ingesteld naar de b-parking van de NMBS. Dan kwam even anders uit. Na het korte zoeken plaatsten we ons op een rustige plaats. Niks aan de hand zo lijkt. Tot we ons omdraaien en enkele dames achter een raam zien staan 😛. Het is dat we geen honderd procent zeker waren dat we er mochten staan en we toch liever niet hier gezien worden als het op de terugweg donker was 😉. Iets later dan toch de parking gevonden.

IMG_0334

Een stevig wandelingetje gedaan richting Sclessin. De buurt rond het stadion van voetbalclub Standard de Liege. De rode duivels speelden hier namelijk hun wedstrijd tegen Gibraltar. Ik had een ticket cadeau gekregen voor mijn verjaardag. We hadden al gezegd voor het begin van de campagne dat we deze wedstrijd gingen zien in het stadion omdat we het record wilden meemaken.

Mede dankzij de vele goals was er veel sfeer in het stadion. De beleving is eigenlijk waar ik voor kom. Het voetbal kan me niet zoveel boeien. Maar met 9-0 is er denk ik ook niet zoveel wedstrijd aan. Natuurlijk is het wel des te leuker voor het winnende team en zijn fans! Wij dus!

IMG_5927

Wedstrijd afgelopen. Zoeken naar pendelbussen naar het station. Je zou denken dat in tijden van terreur niveau 3 de agenten wel weten waar zo’n dingen zich bevinden. Geen enkele wist het. Zelf zoeken dan maar. Gevonden na een tijdje. Overigens, als je dacht dat de lijn duur is als het ticketjes voor een enkele rit betreft. Hier was het voor een pendelbus van pakweg 7km, €2,4!

Al moet ik het toegeven, die bus was een ervaring op zich! Voetbalfans op het openbaar vervoer blijft toch iets raars. Maar deze heren spanden de kroon. Non-stop zingen en moppen tappen. Heel de tijd heel de bus proberen betrekken. Met als kers op de taart een (voor zover ik hem in het Frans ken) zeer mooie Brabanconne die vol trots werd gezongen. Hart op de borst inclusief!

giphy

Daarna was het tijd om snel even langs de drive van de Quick te rijden om iets te drinken te halen om wat cafeïne binnen te hebben voor de rit naar huis. We zijn geen twintig meer he! 😀

Papa’s running update

In een eerdere blogpost gaf ik aan dit jaar opnieuw de halve marathon van Brussel te willen lopen. Ondertussen zijn we 3 maanden verder en dacht ik eens even een update te bloggen.

Vooral dan omdat het de afgelopen maand niet geheel gegaan is zoals ik zou willen. Vier weken verkouden geweest. En eigenlijk nog steeds. Maar er is eindelijk beterschap! Ondanks dat ik er zeker nog niet 100% vanaf ben, kon ik het eerder deze week toch niet laten om terug te lopen. Tot vlak voor de verkoudheid zat ik aan afstanden van een een ruime 10km tegen een snelheid van een dikke 11km/uur. Wat voor mij een mooie snelheid is. Ik hield het over het algemeen op twee keer per week te lopen.

Tot vier weken geleden dus. Ik dacht dat die verkoudheid wel snel voorbij zou zijn. Maar nee, het werd erger en erger. De trap opgaan was al een opgave! Telkens hoopte ik het lopen terug te kunnen hervatten “binnen enkele dagen”. Niet dus. Tot ik begin deze week eindelijk een beetje normaal kon ademen na een stevige dosis antibiotica en ik het stilzitten zo beu was dat ik er gek van werd. “Snel even een 5km proberen?” Vicky wist dat ze me niet meer ging kunnen tegenhouden. En blij dat ik was dat ik het gedaan had! Ademen ging zeker niet zoals moest. Maar conditioneel was het geen ramp.

Nog een vijf weken heb ik om van die 10km aan mijn gewenste snelheid op te bouwen naar 21km. Ik heb het eerder al gedaan, maar makkelijk zal het niet zijn. Ik heb ook nog nooit opgegeven voor een loopevenement waar ik al had beloofd aan anderen dat ik zal meelopen. Het is eigenlijk ook niet de afstand die me afschrikt. Het zijn de hoogteverschillen. Die doen me steeds de das om. Dus daar zal ik vooral voor moeten trainen!

Ondanks een veel te grote dip heb ik er weer goede moed in!

Grote gezinnen ≠ de vijand

De laatste tijd merk ik het meer en meer online bij de meest banale nieuwsitems, akkoord op de niet meest intelligente websites. HLN en konsoorten. Commentaren of reacties op grote gezinnen die er niet naast zijn! Ik kijk zeker niet alleen op deze pagina’s. Het zou nogal deprimerend zijn.

Maar soms durft dat wel eens te gebeuren. Telkens opnieuw beklaag ik het mezelf. Slimmer ga je toch nooit worden van websites zoals die van HLN, Nieuwsblad en noem maar op. Zo net een nieuwspuntje op die eerstgenoemde website over het feit dat Tine Embrechts haar 4 kind verwacht. 5 reacties toen ik keek. Maar er niet naast!

Schermafbeelding 2017-07-29 om 19.16.32

Ik kan mezelf zoiets aantrekken! Vicky niet. Zij kan het volledig naast zich leggen. Misschien zit er een grotere filosoof in mij die verder denkt over wat er achter zit. En het is net dat wat mij een beetje dwars zit. Wat is de achtergrond van dergelijke uitspraken? Een veel terugkomende is dat er te veel mensen op de wereld zijn. Ik kan me niet ontdoen van de gedachte dat veel van deze mensen voor de rest niet zoveel inzitten met de rekbaarheid van ons bestaan als mens op deze planeet! Of zijn het toevallig allemaal mensen zonder kinderen die alle vervoer zonder auto doen en er een veganistisch dieet op na houden? In regio’s waar het vruchtbaarheidscijfer onvoldoende is om het bevolkingscijfer in stand te houden, is het zelfs zo dat personen in een groot gezin gemiddeld een kleinere voetafdruk hebben op het milieu. Denk maar aan kleinere huisvesting per persoon of minder wagens op de weg. Wat niet wil zeggen dat iedereen een groot gezin moet krijgen. Dan valt die regel natuurlijk volledig weg.

Een andere uitspraak is dat de kinderbijslag te veel kost aan onze maatschappij. Hier wil ik geloven dat deze mensen liberalisme gebruiken om hun asociaal gedachtengoed te verdedigen. Denken deze personen dan dat er een ander westers land is zonder een systeem van kinderbijslag? Ja zelfs het überliberale VS heeft een dergelijk systeem. Toegegeven, alleen als je een laag inkomen hebt en niet in elke staat. Of denken ze misschien dat je rijk gaat worden van kinderbijslag? Wie dat gelooft, gelooft nog in sprookjes. Een ruggesteun aan de toekomst van de maatschappij lijkt me niet zo raar. Vooral omdat al meermaals bewezen is dat het een positief effect heeft op het beperken van kinderen in armoede. Wat dan weer een positieve invloed heeft op de generatie van morgen.

Afsluiten zou ik graag doen met een weetje uit eigen ervaring. Waar wij ook gaan met ons gezin. Van Nederland tot Roemenië of van Noorwegen tot Spanje, overal kijken mensen positief naar een groot gezin. Nog nooit hebben wij negatieve reacties of blikken gekregen. Integendeel! We krijgen steeds complimenten! Behalve in Vlaanderen. Hier soms openlijk het tegenovergestelde.  Toch wel een beetje jammer. Vandaar mijn oproep naar mensen met een negatieve kijk op grote gezinnen, grote gezinnen ≠ de vijand

Tine Embrechts, wij wensen je alvast een vlekkeloze zwangerschap en een wolk van een vierde baby toe!