Nooit meer hetzelfde

Het was 3 januari 2012. Terwijl wij weg waren naar een dagje winkelen in Nederland had de wind hier in België hevig huisgehouden. Tegen dat we thuis kwamen was het donker. Omdat ik er toch niet te gerust op was, leek het me een goed idee de tuin te gaan nakijken. Het werd schade inschatten. Want bleek dat een van onze bomen op de omheining die de buren ooit geplaatst hadden gevallen te zijn. “Dat is toch weeral onze chance!” Ik vond het blijkbaar “erg” genoeg om het op sociale media te posten.

Schermafbeelding 2017-12-18 om 14.40.18

Wist ik veel wat er te komen was een twee weken later. Op 18 januari is mijn vader gestorven. Voor mij voelde het heel plots aan. Hij was in behandeling voor zijn kanker. Maar in die zin wist ik dat dus niet. Ik had niet de beste band met mijn ouders. Nooit echt 100% gehad. Daardoor heb ik nooit echt geweten wat er aan de hand was. Van mijn moeder kreeg ik een vage uitleg die telkens anders was. Van mijn vaders kant werden alle vragen weggewimpeld. Twee dagen voor zijn dood belde hij me wel nog eens op. Hij ging nog eens moeten binnen gaan. Hij zei het op een manier die veel te luchtig was naargelang de ernst. Een dag na die bewuste dag hoorde ik dat zijn behandeling (ik wist niet eens de welke) niet door was kunnen gaan. Weer geen waarom of eender welke uitleg. En dan kwam die ochtend erna. Plots kreeg ik telefoon van mijn oudere broer. Heel vroeg, iets wat hij nooit deed. Nog voor hij zijn zin kon afmaken kwam ik in een ontkenning, “nee das niet waar, nee, nee, da kan ni!”

Maar dan kwamen er de momenten die daar op volgde waar de info geleidelijk binnen kwam dat mijn vader gestorven door de rechtstreekse gevolgen van kanker! Kanker? Ik wist niet eens dat de behandeling die hij kreeg chemo was. Er was wel eens iets gezegd dat hij mogelijk chemo moest krijgen. Maar met die woorden is mij nooit verteld dat hij in die behandeling zat. Blijkbaar zaten er tumoren in zijn hoofd en longen. Om het verhaal iets duidelijker te maken, mijn vader had een melanoom dat hij al jaren bleek te hebben en er niks aan deed. Door nooit naar een arts te gaan is er nooit iets vastgesteld en heeft deze vreselijke ziekte tierig kunnen woelen in zijn lichaam.

Ik had al een nonkel waarbij kanker was vastgesteld. Hij leefde nog. Dat was al zeer concreet in mijn omgeving. En dat heeft er destijds ook ingehakt. Want plots besef je dat het je ook kan voorvallen. Maar dat mijn vader er aan stierf heeft er niet ingehakt. Neen, het voelde aan alsof iemand plots een rugzak aan mij gehangen heeft die me er steeds terug aan doet herinneren dat het mij ook kan overkomen. En dat als je even pech hebt in het leven, het plots voorbij kan zijn. Waar ik daarvoor wel besefte dat het me kon overkomen, werd het plots iets zeer aanwezigs. Van winderig zijn tot eens wat meer keelpijn dan de winter ervoor. Van hoofdpijn tot draaierig zijn. Alles kan een trigger zijn om te denken dat ik het ook heb. Zelfs nu, zes jaar verder nog steeds. In die mate dat Vicky me af en toe moet kalmeren en even sussen. Maar ik merk dat het zelfs bij haar een soort van twijfel heeft meegebracht.

Maar ik moet toegeven dat de ergste periode de eerste twee jaar was. Daarna kwam er een soort van besef bij dat ik eigenlijk moet genieten van de momenten die ik wel krijg van het leven. Het is jammer eigenlijk dat ik in deze levensfase al zoveel bang heb voor de dood. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat je sneller tevreden bent over kleine dingen en je probeert geen kostbare tijd te verdoen aan banale dingen. Of misschien is het zo dat ik vele dingen sneller als banaal bekijk.

#forever

Een dikke week geleden kreeg ik telefoon van KBC met de vraag of ik graag met het gezin naar de nieuwe Kampioenen film zou willen gaan kijken. Euhm ja! Ik geef het toe, ik kijk graag naar de Kampioenen. Waar anderen graag naar de onrealistische verhalen van Thuis en Familie kijken, is het bij mij de Kampioenen. Komt daarbij dat om een of andere reden kinderen heel deze reeks fantastisch vinden. De films eigenlijk ook.

Maar nu dus die derde film. De vorige vond ik een succes. Er zat een soort schwung in gecombineerd met sentiment voor de mensen die de reeks gevolgd hebben. De eerste film was voor mij een zware teleurstelling (blij dat ik hem niet in de bioscoop gaan kijken was 😉 ). Door gebrek aan babysit is Vicky thuisgebleven bij Lewis. Hij is nog te jong voor een bioscoop bezoekje. Het was dus met zijn vijf naar Leuven. Allemaal hadden ze er zin in. Heel benieuwd wat Pol, Xavier, Boma en nog vele andere personages zouden meemaken. We kregen geen genummerde zitjes dus moesten we vroeg genoeg gaan. Want in een volgeboekte zaal vijf plaatsen naast elkaar vinden is geen evidentie.

Zo vroeg in de zaal zitten wil dus ook zeggen dat de snacks al zo goed als op zijn tegen dat de film begint. We hadden voor iedereen popcorn, ijspralines en drankjes gekregen. Drie van de vier jongens lusten geen ijspralines waardoor William en ik ons volgepropt hebben met ijs en chocolade 😛 . Want je kan ze toch niet laten smelten 😀 .

IMG_9832

Dan de film. Ik ga er weinig woorden vuil aan maken. Dat klinkt heel negatief. Maar ik heb mijn redenen. Om te beginnen heb je bij de kampioenen sowieso een verhaallijn die nergens op lijkt. Maar dat kan tegelijkertijd een sterkte zijn. Daardoor hecht je soms minder waarde aan wat er vertelt wordt. Iets wat voor no-brain tv geen kwaad kan. Maar in deze film voelt het aan alsof ze van beide kanten iets willen proberen. Zonder succes. Misschien is het natuurlijk ook omdat alle acteurs hun leeftijd niet meer mee hebben. Iets wat voor het einde van de film niet onbelangrijk is ;-). De mooiste scene in de film was eigenlijk een sentimenteel momentje van Oscar. Maar daar bleef het ook bij. Doordat de film zoooo voorspelbaar was gemaakt had je ook nergens een gevoel van climax. Uiteindelijk eindigen ze de prent met een scene die duidelijk maakt dat het voorbij is. Hoewel is De Kampioenen eigenlijk ooit echt voorbij? Laat het ons houden op, weer voorbij tot volgende zomer wanneer de herhalingen er weer zijn.

Je zal het altijd hebben

Na de halve marathon had ik er super veel zin in. Ik ging terug kortere afstanden lopen maar meermaals per week. En zo terug kalm opbouwen in afstand. Tenzij natuurlijk uitschieters bij van die runs die gewoon zalig gaan.

Zalig wanneer dat zo goed gaat. Tot ik een tijdje geleden plots aan mijn linkerknie mijn ligamenten naar de maan hielp door simpelweg iets zwaar proberen te heffen en mijn knieschijf plots een stevige ruk naar de buitenkant deed. Dan moest die knieschijf nog terug naar zijn plaats.

Pijn, pijn en nog eens pijn. Na enkele dagen had ik door dat het toch niet snor zat. Toch maar eens naar een arts. Niet veel later was het verdikt al maar goed geen scheur, maar wel goed uitgerokken. Maar genezing zou er niet komen als ik bleef lopen. Niet dat ik dat zag zitten de eerste weken. Maar hoe lang niet lopen? Daar kon niemand op antwoorden. Vooral zelf aanvoelen en langsgaan bij de arts wanneer het niet goed zat.

Maar nu eindelijk, na veel en lange weken wachten, vloeken omdat het niet mocht kan ik terug joggen. Voor mijn doen heel korte afstanden, 2 a 3 km. En vooral niet te snel, niet sneller dan ongeveer 9km/uur. Mijn natuurlijke snelheid ligt op 10,5 a 11,5km/uur.

Nu terug opbouwen dus! Slow and steady. Maar opbouwen zal ik. De intentie blijft de Ten Miles in Antwerpen.

Terug naar de kindertijd!

Nog voor de zomer kwam er het nieuws dat ze naar aanleiding van de 20ste verjaardag van Ketnet een feest gingen organiseren in het Sportpaleis. Of zoals Samson het zegt, het Sportpladijs. Het zou volledig in thema moeten zijn van het Ketnet van vroeger. Het feest moest compleet worden met optredens van Spring en Samson & Gert!

Gisteren gingen we dat feest meevieren! Met enige vertraging dankzij het rampgebied dat het Antwerpse verkeer is. Het eerste deel meteen gemist. Geen ramp. We waren er om ons te amuseren. Dat lukt ook met Spring die net begonnen waren met spelen. Echte duidelijke herinneringen heb ik niet aan Spring. Daarvoor kwam het net een beetje te laat. Maar gaandeweg merkte ik dat ik eigenlijk wel heel wat liedjes kende. Net als heel de zaal! Wat een ambiance! Zo goed als iedereen aan het meezingen en meedansen! Ik durf eerlijk zeggen dat er harder en meer werd meegezongen dan eender welk optreden dat ik al meemaakte. En dat zullen er ondertussen al enkele honderden zijn.

IMG_3010

Maar na Spring kwam het optreden waar de 18.000 mensen in de zaal voor kwamen, Samson & Gert! Van het eerste tot het laatste woord kunnen meezingen. Net zoals de vrienden waarmee ik gegaan ben. De danspasjes mochten zeker niet ontbreken. En dat waren er wel wat. Van “ochtendgymnastiek” tot “Samsonrock”. De ontroering (en ook de vermoeidheid) werd heel duidelijk bij Gert Verhulst. De andere personages zoals bijvoorbeeld Octaaf en de Burgemeester maakten het compleet.

IMG_1341

Na dit optreden kwam een DJ-set van Peter Van De Veire. Zijn opkomst op het podium alleen al gaf blijk van zijn genialiteit als entertainer. Verkleed als een soort ravende Sint. Couldn’t be better! Wat meteen ook de conclusie van de avond is!

DIY: Kerstdennappels

Omdat kerstballen maar kerstballen zijn dachten we dit jaar wat anders te doen. Op reis in Denemarken kwamen we tijdens wandelingen in de bossen veel dennenappels tegen. Zo kwamen we er op deze te gebruiken.

Goede vinden was een andere kwestie. Of ze waren te nat, of ze waren te klein en noem zo maar op. Tot we er plots een groot aantal kregen via een tante van Vicky.  Perfect waren ze, groot genoeg, droog, en mooi open. Wat was het plan? We gingen ze een kleurtje geven en dan indien mogelijk nog een extra kerst tint geven. Die extra tint is uiteindelijk glitter geworden. Hoe we het nu precies gedaan hebben lees je hieronder.

Om de dennenappels kleur te geven zijn we in de Action spuitbus verf gaan halen. In zilver en goud. Maar één bus per kleur was genoeg voor 90 stuks. Samen waren we hier nog geen €5 aan kwijt. Om ze te verven heb ik ze op een stuk karton gelegd en telkens na elke laag laten drogen en gedraaid om daarna hetzelfde opnieuw te doen.

IMG_1870IMG_5667IMG_4108

Om de dennenappels te voorzien van glitter hebben we bij Flying Tiger rood, groen, zilver en gouden buisjes glitter gekocht. De prijs hiervan was minder dan €1. Om ze te plakken heb ik simpelweg kort met de spuitbus verf een laagje gespoten en meteen daarna de de glitters tussen de handen gewreven boven de dennenappels.

IMG_0549

Na ze een dag of twee te laten drogen in het tuinhuis (want zo’n spuitbus verf kan nogal lang een geur achter laten) heb ik koordjes gesneden om ze in de boom te hangen. We hadden koord gekozen met een zilveren randje aan. Ook gekocht in de action en weer onder de €1. Ik maakte een knoop bovenaan de dennenappels rond de twee bovenste “takjes” waardoor er een soort van weerhaakje kwam rond het koord.

Het resultaat mag naar onze mening gezien worden! En dat uiteindelijk voor minder dan €7!

IMG_0088

#DVDW

Zondag was het dag van de wetenschap en wij (de twee oudste zonen en ik) zijn naar de plaats geweest waar de wetenschap voor kinderen zijn thuis heeft, Technopolis. Er zouden enkele extra activiteiten plaatsvinden, of eerder gezegd enkele workshops.

Vol verwachting naar ginder. Zeker niet de eerste keer Technopolis voor ons. Een van de verwachtingen die we hadden was dat het heel druk zou zijn. Dat viel al bij al nog wel mee. Maar dat kan gelegen hebben aan het feit dat we beneden beginnen met ontdekken en experimenteren in plaats van op het gelijkvloers te beginnen (het kan maar een tip zijn voor wanneer je voor de eerste keer gaat).

Veel van de permanente experimenten en dergelijke waren versleten, kapot of niet in werking. Toch wel jammer. De tijdelijke extra activiteiten voor dag van de wetenschap waren wel leuk, maar uiteraard heel druk bezocht.

Al bij al vonden de jongens het leuk en ik zelf ook. Het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn dat we hier kwamen. Volgende keer is waarschijnlijk al de komende kinderlezing over gaming.

IMG_6766IMG_4756IMG_0586

Bieden op daguitstap

De meesten onder jullie zullen het al wel kennen of de reclame op tv gezien hebben. Websites waar je kan bieden op daguitstappen (en veel meer). Nooit gaan kijken als je niets specifieks nodig hebt. Je zal alleen maar dingen willen kopen die je niet nodig hebt.

Maar in ons geval hadden we afgesproken met vrienden om naar Plopsa Indoor te gaan. En om dat 6 maal €19,99 meer dan genoeg is voor een dagje gingen we op zoek naar goedkopere tickets. Van samenaankoop tarieven tot online korting. Maar dan toch eens naar die website gegaan om te kijken of we niet tickets goedkoper konden aankopen via bieding aan een betere prijs.

Het goedkoopste tarief dat we buiten deze website vonden was €14,99. Op de biedingsite starte het steeds op €0 voor 2 tickets. Niet onbelangrijk is dat bij elke aankoop op deze website €5 administratiekost aangerekend wordt. Dus je start eigenlijk aan €2,5 per persoon. Twee avonden snel gekeken hoe hoog de meeste tickets gingen en hoe mensen bieden. De tactiek was al snel duidelijk, laag (lees: onrealistisch) bieden, en dan komen de snipers in de laatste seconde. Vooral niet maar een eurotje bieden boven het huidige hoogste bod en hopen dat niemand toevallig meer heeft geboden. Maar doorgaans gingen de twee tickets weg aan 16 a 24€ + kosten. Ook een handig feit is, dat als je op deze manier tickets “wint” je er extra mocht kopen aan €13,75 per ticket.

Uiteindelijk hebben we tickets gekocht aan €27, €22 en €27,5. Samen dus €76,5 of €12,75 per persoon. Toch een aardige korting op de kassaprijs. Ondertussen zijn we al gegaan en hebben de jongens heel hard genoten van het dagje Plopsa Indoor!