Back to reality?!

Ik knipperde met mijn ogen en toen…was het alweer voorbij. Zo voelt afgelopen jaar aan. Afgelopen weken heb ik meermaals in mezelf gemopperd: “Hoe kunnen die maanden nu zo snel voorbij gevlogen zijn?”

Eerst was het uitkijken naar Lewis’ komst. Dan een fijne maar drukke kraamtijd wegens veel te weinig kraamhulp (drukte bij de dienst), de babyborrel, vervolgens begon de zomervakantie, het begin van het schooljaar, een reisje tijdens de herfstvakantie, en hoppa het eindejaar was daar.

Een jaar van opstaan zonder wekker. Wat ik nog het meest ga missen, buiten natuurlijk het vele samenzijn met het gezin, is toch wel het opstaan zonder wekker. Wat een zaligheid om ’s morgens helemaal uitgerust om half 8 wakker te worden zonder irritant gepiep. Oké, niet altijd helemaal uitgerust, maar toch beter uitgerust dan wanneer de wekker om uiterlijk 5u afloopt.

Op voorhand leken die maanden thuis eindeloos. Lijstjes en plannen had ik om die vele maanden te vullen. Boeken dat ik ging lezen! En wat blijkt? Ik had zoveel om handen dat ik amper een boek gelezen kreeg. Zelfs de geplande middagdutjes kregen geen kans, elke dag zat vol. Vol grote en kleine dingen, maar vooral vol herinneringen maken!

Helaas is deze mooie tijd voorbij. We zullen ongetwijfeld allemaal weer wat moeten wennen. Gelukkig doe ik mijn job graag en één ding is zeker: 2017 is een jaar dat ik nooit zal vergeten! Wat ben ik dankbaar dat we deze family-time hebben mogen meemaken!

#forever

Een dikke week geleden kreeg ik telefoon van KBC met de vraag of ik graag met het gezin naar de nieuwe Kampioenen film zou willen gaan kijken. Euhm ja! Ik geef het toe, ik kijk graag naar de Kampioenen. Waar anderen graag naar de onrealistische verhalen van Thuis en Familie kijken, is het bij mij de Kampioenen. Komt daarbij dat om een of andere reden kinderen heel deze reeks fantastisch vinden. De films eigenlijk ook.

Maar nu dus die derde film. De vorige vond ik een succes. Er zat een soort schwung in gecombineerd met sentiment voor de mensen die de reeks gevolgd hebben. De eerste film was voor mij een zware teleurstelling (blij dat ik hem niet in de bioscoop gaan kijken was 😉 ). Door gebrek aan babysit is Vicky thuisgebleven bij Lewis. Hij is nog te jong voor een bioscoop bezoekje. Het was dus met zijn vijf naar Leuven. Allemaal hadden ze er zin in. Heel benieuwd wat Pol, Xavier, Boma en nog vele andere personages zouden meemaken. We kregen geen genummerde zitjes dus moesten we vroeg genoeg gaan. Want in een volgeboekte zaal vijf plaatsen naast elkaar vinden is geen evidentie.

Zo vroeg in de zaal zitten wil dus ook zeggen dat de snacks al zo goed als op zijn tegen dat de film begint. We hadden voor iedereen popcorn, ijspralines en drankjes gekregen. Drie van de vier jongens lusten geen ijspralines waardoor William en ik ons volgepropt hebben met ijs en chocolade 😛 . Want je kan ze toch niet laten smelten 😀 .

IMG_9832

Dan de film. Ik ga er weinig woorden vuil aan maken. Dat klinkt heel negatief. Maar ik heb mijn redenen. Om te beginnen heb je bij de kampioenen sowieso een verhaallijn die nergens op lijkt. Maar dat kan tegelijkertijd een sterkte zijn. Daardoor hecht je soms minder waarde aan wat er vertelt wordt. Iets wat voor no-brain tv geen kwaad kan. Maar in deze film voelt het aan alsof ze van beide kanten iets willen proberen. Zonder succes. Misschien is het natuurlijk ook omdat alle acteurs hun leeftijd niet meer mee hebben. Iets wat voor het einde van de film niet onbelangrijk is ;-). De mooiste scene in de film was eigenlijk een sentimenteel momentje van Oscar. Maar daar bleef het ook bij. Doordat de film zoooo voorspelbaar was gemaakt had je ook nergens een gevoel van climax. Uiteindelijk eindigen ze de prent met een scene die duidelijk maakt dat het voorbij is. Hoewel is De Kampioenen eigenlijk ooit echt voorbij? Laat het ons houden op, weer voorbij tot volgende zomer wanneer de herhalingen er weer zijn.

Lijstje?

Hier en daar vragen mensen me naar een verlanglijstje. Daar kan ik best wel wat op verzinnen. Wat meer tijd bijvoorbeeld of wat minder broergeruzie. Helaas Pindakaas is dat nooit de essentie van de vraag. Men peilt naar materiële verlangens. En laat ik die nu net niet hebben. Dan bent ge dus “een moeilijke” om cadeautjes voor te kopen.

Om toch tot wat keuzemogelijkheden te komen moest ik al diep graven. Meestal eindig ik dan met praktische opties, degene waar de meeste mensen van gruwelen. Type stofzuiger of strijkijzer. Wat ik overigens niet snap want een fijn strijkijzer bezorgd me een fijnere strijkervaring en vlottere strijk is meer tijd over? Snap je?

  1. Een bon voor fietskledij. 2018 wordt het jaar van de fiets, en op de fiets bij 3° in een jurkje? I think not!
  2. Sokken! Wie wordt er nu niet vrolijk van leuke sokken?
  3. Een bon van Ikea. We zijn ijverig aan het sparen om een nieuw bankstel aan te schaffen. Liefst een waar iedereen in kan zitten. Onze huidige bank is inmiddels 10 jaar oud en dateert nog van de tijd dat we 1 baby hadden. Need I say more?
  4. Een Oxfam pakket. Lekkere producten, geen extra clutter én een beetje het goede doel steunen. Ik zie alleen maar wins.

Voorleesweek

Van 18 tot 26 november was het de voorleesweek. We houden hier van boekjes en we proberen dat boekenplezier ook door te geven aan onze kroost. Wat is nu een betere manier dan voor te lezen?

Momenteel lezen we voor uit “Een kerstman voor Findus” van Sven Nordqvist. Helemaal in thema van het seizoen dus. We zijn eigenlijk fan van alle verhalen over Pettson en Findus. In dit verhaal wenst Findus, de eigenwijze poes van opa Pettson, dat de kerstman bij hen thuis komt. Opa Petsson besluit een kerstmanmachine te bouwen. Op kerstavond is het niet alleen Findus die verrast is! Het is geen al te dun boek, dus lezen we één hoofdstuk per avond.

Nog een favoriet is “Wij gaan op berenjacht” van Helen Oxenbury. Een verhaal over een familie die op berenjacht gaat. Hierbij trotseren ze o.a. lang wuivend gras, een koude rivier en een donker woud. De grote jongens kennen het hier intussen vanbuiten.

“Een boek” van Herve Tullet is een van de favorieten van Jake en Matthew. Verwacht geen echt verhaal, wel een spannend boek vol opdrachtjes zoals “druk nu op het rode bolletje”. Telkens spanning, wat zou er op de volgende bladzijde gebeuren? Een boek om samen te beleven.

“Ik zou wel een kindje lusten” van Sylviane Donnio en Dorothé Pietersma klinkt enger dan het is. Het verhaal gaat over een een gezin krokodillen dat graag bananen eet. Op een dag besluit kleine krokodil dat hij wel eens een kindje wil eten. Droge humor en mooie prenten!

Jake en Matthew leerden vorig schooljaar een hele week over “De Gruffalo”. De ouderraad zorgde hier voor een exemplaar voor iedere kleuter. Ik moet vast niet vertellen dat dat boek ondertussen al menig keer gekozen is als voorleesboek?

Volgend jaar is het trouwens terug voorleesweek, van 17 tot 25 november! Dit jaar waren we helaas te laat om ons in te schrijven voor een van de activiteiten. Misschien lukt het volgend jaar wel.

IMG-7669.JPG

Je zal het altijd hebben

Na de halve marathon had ik er super veel zin in. Ik ging terug kortere afstanden lopen maar meermaals per week. En zo terug kalm opbouwen in afstand. Tenzij natuurlijk uitschieters bij van die runs die gewoon zalig gaan.

Zalig wanneer dat zo goed gaat. Tot ik een tijdje geleden plots aan mijn linkerknie mijn ligamenten naar de maan hielp door simpelweg iets zwaar proberen te heffen en mijn knieschijf plots een stevige ruk naar de buitenkant deed. Dan moest die knieschijf nog terug naar zijn plaats.

Pijn, pijn en nog eens pijn. Na enkele dagen had ik door dat het toch niet snor zat. Toch maar eens naar een arts. Niet veel later was het verdikt al maar goed geen scheur, maar wel goed uitgerokken. Maar genezing zou er niet komen als ik bleef lopen. Niet dat ik dat zag zitten de eerste weken. Maar hoe lang niet lopen? Daar kon niemand op antwoorden. Vooral zelf aanvoelen en langsgaan bij de arts wanneer het niet goed zat.

Maar nu eindelijk, na veel en lange weken wachten, vloeken omdat het niet mocht kan ik terug joggen. Voor mijn doen heel korte afstanden, 2 a 3 km. En vooral niet te snel, niet sneller dan ongeveer 9km/uur. Mijn natuurlijke snelheid ligt op 10,5 a 11,5km/uur.

Nu terug opbouwen dus! Slow and steady. Maar opbouwen zal ik. De intentie blijft de Ten Miles in Antwerpen.

Terug naar de kindertijd!

Nog voor de zomer kwam er het nieuws dat ze naar aanleiding van de 20ste verjaardag van Ketnet een feest gingen organiseren in het Sportpaleis. Of zoals Samson het zegt, het Sportpladijs. Het zou volledig in thema moeten zijn van het Ketnet van vroeger. Het feest moest compleet worden met optredens van Spring en Samson & Gert!

Gisteren gingen we dat feest meevieren! Met enige vertraging dankzij het rampgebied dat het Antwerpse verkeer is. Het eerste deel meteen gemist. Geen ramp. We waren er om ons te amuseren. Dat lukt ook met Spring die net begonnen waren met spelen. Echte duidelijke herinneringen heb ik niet aan Spring. Daarvoor kwam het net een beetje te laat. Maar gaandeweg merkte ik dat ik eigenlijk wel heel wat liedjes kende. Net als heel de zaal! Wat een ambiance! Zo goed als iedereen aan het meezingen en meedansen! Ik durf eerlijk zeggen dat er harder en meer werd meegezongen dan eender welk optreden dat ik al meemaakte. En dat zullen er ondertussen al enkele honderden zijn.

IMG_3010

Maar na Spring kwam het optreden waar de 18.000 mensen in de zaal voor kwamen, Samson & Gert! Van het eerste tot het laatste woord kunnen meezingen. Net zoals de vrienden waarmee ik gegaan ben. De danspasjes mochten zeker niet ontbreken. En dat waren er wel wat. Van “ochtendgymnastiek” tot “Samsonrock”. De ontroering (en ook de vermoeidheid) werd heel duidelijk bij Gert Verhulst. De andere personages zoals bijvoorbeeld Octaaf en de Burgemeester maakten het compleet.

IMG_1341

Na dit optreden kwam een DJ-set van Peter Van De Veire. Zijn opkomst op het podium alleen al gaf blijk van zijn genialiteit als entertainer. Verkleed als een soort ravende Sint. Couldn’t be better! Wat meteen ook de conclusie van de avond is!

#DVDW

Zondag was het dag van de wetenschap en wij (de twee oudste zonen en ik) zijn naar de plaats geweest waar de wetenschap voor kinderen zijn thuis heeft, Technopolis. Er zouden enkele extra activiteiten plaatsvinden, of eerder gezegd enkele workshops.

Vol verwachting naar ginder. Zeker niet de eerste keer Technopolis voor ons. Een van de verwachtingen die we hadden was dat het heel druk zou zijn. Dat viel al bij al nog wel mee. Maar dat kan gelegen hebben aan het feit dat we beneden beginnen met ontdekken en experimenteren in plaats van op het gelijkvloers te beginnen (het kan maar een tip zijn voor wanneer je voor de eerste keer gaat).

Veel van de permanente experimenten en dergelijke waren versleten, kapot of niet in werking. Toch wel jammer. De tijdelijke extra activiteiten voor dag van de wetenschap waren wel leuk, maar uiteraard heel druk bezocht.

Al bij al vonden de jongens het leuk en ik zelf ook. Het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn dat we hier kwamen. Volgende keer is waarschijnlijk al de komende kinderlezing over gaming.

IMG_6766IMG_4756IMG_0586