Planckendael

Het was inmiddels al bijna 3 jaar geleden dat we nog in Planckendael geweest waren. Nadat we enkele jaren een abonnement hadden gehad en letterlijk elke cm² kende hadden we nood aan een zoo-pauze. Ik moet toegeven dat we na een bezoek aan een zoo in Barcelona ook even een degout van het dierentuin wezen hadden.

Fast forward enkele jaren later. Jake en Matthew herinneren zich niet zo veel meer van de eerdere dierentuinbezoekjes en wilden dolgraag nog eens gaan. Het dierenwelzijn blijkt hier gelukkig ook wel beter geregeld dan in Spanje. Bovendien zochten we naar een non-materialistisch cadeau, gezien ze eigenlijk alles al hebben wat hun hartje begeerd. Het grote voordeel van grote broers te hebben! Lego check! Playmobil check! Kapla check! Smartmax check!

Terug een abonnement op Planckendael dus! De jongens hadden facultatief vrije schooldag op Jake en Matthew hun verjaardag dus nam ik een dag verlof en konden we samen genieten van een niet al te druk park. En genieten deden we! Van het samen zijn, het mooie weer, van de dieren, een lekker ijsje en de speeltuin! We sloten de dag nog af met frietjes. Toen we vanop de achterbank: “Oh, het was zo’n leuke dag” hoorde smolt ik een beetje. Het was een dag met een gouden randje.

 

Hallerbos 2018

Het begint zowaar een traditie te worden. Voor het derde jaar op rij trokken we naar de paarse bloemenpracht in Halle. Vorig jaar was ik hoogzwanger en kozen we voor een korte route. Dit jaar deden we een langere route met Lewis in de ergo i.p.v. in de buik!

Het viel ons op dat de paden dit jaar duidelijk afgespannen waren. Dat miste zijn effect niet! In tegenstelling tot vorig jaar zagen we niemand tussen de bloempjes lopen!

De bloemen waren wederom prachtig! Zoveel moois!

DSC02083DSC02131DSC02154IMG_0067IMG_0072SONY DSC

Eindelijk terug met de fiets!

Na enkele weken van eerst nat en dan koud weer, was het vandaag toch eindelijk weer fietsweer. De auto met plezier laten staan, de jongens de bakfiets in, helmen op en vertrekken.

Een druppel regen hield me in het verleden eigenlijk niet tegen. Het was de combinatie van slecht weer met werken op het kruispunt vlak bij ons waardoor we moesten omrijden. Bij die werken werd 0,0 rekening gehouden met de fietsers en voetgangers jammer genoeg. Al vind ik sowieso niet dat onze gemeente een goede naam heeft qua fietsinfrastructuur, dus ergens waren we het al gewend.

Maar het weer was té goed om niet te fietsen! Zonnig en een kleine 10C°. Wat kan een mens begin maart nog meer willen?

Xander-No-Nonsense

Vorige week gingen Vicky en ik voor de eerste keer sinds heeeeeeeeel lang nog eens met ons tweetjes eens van huis. Ik denk dat het van 2016 geleden was, toen we in de bioscoop naar Fantastic Beasts gaan kijken zijn. Ergens eind 2016 dus!

Deze keer was het een show van Xander De Rycke. Voor wie hem niet kent, het is die man die onlangs James Cooke een gehandicapt huisdier noemde. Wij hadden onze tickets lang daarvoor al gekocht. Ik kende hem al van voor zijn #HHVB shows (gratis te bekijken op YouTube overigens op zijn kanaal ) en telkens uitgesteld om te gaan.

Deze keer dan toch. Zijn “Quarter-Life Crisis” voorstelling. Een no-nonsense show met, zoals hij het graag noemt, observatie-comedy. Een betere benaming zou ik ook niet weten! Gelachen dat we hebben. We hebben al wat gelachen in het verleden met o.a. Adriaan Van den Hoof, Henk Rijckaert en zelfs Urbanus. Als je dan Xander De Rycke ziet. Dan zie je een heel andere show. Geen show vol attributen, zoals wel het geval is bij die andere die ik noem. Niks mis mee, alleen anders. De kracht van het vertellen dus!

We hebben gelachen met de meest banale dingen. En gelachen is een zwaar understatement! We waren zeker ook niet de enigen! De show duurde (in tegenstelling tot de aangekondigde 90) een 130 minuten! En toch hebben we ons geen moment verveeld! Er waren momenten dat we precies tien minuten aan een stuk niet uit een lach geraakte. Ik kan alleen maar aanraden een ticket te kopen voor een show! En zoals hij het zelf zegt is dat de enige échte manier om stand-up comedians te steunen.

Super Sunday

10 jaar, belachelijk veel KFC, poker, geniale en minder geniale half-time shows en veel spannende wedstrijden American Football. Dat is wat volgde toen ik in 2008 dacht dat het toch wel leuker zou zijn om de Super Bowl met vrienden te kijken.

Een jaar later twee vrienden gevraagd mee de wedstrijd te volgen. Maar wat ben je met alleen een wedstrijd? Dus hadden we het gekke idee snel even naar KFC in Heerlen te rijden om een emmer kip te halen! Na enkele jaren waren het nog meer vrienden, nog meer kip en poker. Het nodige lawaai inclusief!

Na enkele jaren bij anderen de wedstrijd te volgen werd het dit jaar, tien jaar na die eerste keer, toch nog eens tijd gastheer te spelen. Maar de tijden veranderen, zoals ik die geen kip meer eet. KFC leek me dus nogal onnozel. Ik zat in het thema (USA) snel aan een andere optie die iedereen iets kon bieden, Taco Bell! Waar de anderen hun vlees konden nemen had ik “refried beans”. Ook poker komt niet meer aan bod. Wij hebben het spel “Secret Hitler” ontdekt! GE-NI-AAL spel! Als je Saboteur goed vindt, dan zal je absoluut genieten van dit. Extra dimensies for everyone! Nu waren we eigenlijk met een persoon te weinig en ik raad ook aan het spel met zoveel mogelijk te spelen.

Dan de wedstrijd. De voorspelling was, met twee aanvallende teams, dat we toch wel wat punten te zien gingen krijgen. Boy were they right! Een wedstrijd die pas op het einde een doorslaggevende fase kende. Veel touchdowns en veel aanvallend spel!

Elk jaar opnieuw vraag ik me af of het eigenlijk de moeite is om er een nacht voor op te blijven. Elk jaar opnieuw weet ik terug waarom het dat is!

Back to reality?!

Ik knipperde met mijn ogen en toen…was het alweer voorbij. Zo voelt afgelopen jaar aan. Afgelopen weken heb ik meermaals in mezelf gemopperd: “Hoe kunnen die maanden nu zo snel voorbij gevlogen zijn?”

Eerst was het uitkijken naar Lewis’ komst. Dan een fijne maar drukke kraamtijd wegens veel te weinig kraamhulp (drukte bij de dienst), de babyborrel, vervolgens begon de zomervakantie, het begin van het schooljaar, een reisje tijdens de herfstvakantie, en hoppa het eindejaar was daar.

Een jaar van opstaan zonder wekker. Wat ik nog het meest ga missen, buiten natuurlijk het vele samenzijn met het gezin, is toch wel het opstaan zonder wekker. Wat een zaligheid om ’s morgens helemaal uitgerust om half 8 wakker te worden zonder irritant gepiep. Oké, niet altijd helemaal uitgerust, maar toch beter uitgerust dan wanneer de wekker om uiterlijk 5u afloopt.

Op voorhand leken die maanden thuis eindeloos. Lijstjes en plannen had ik om die vele maanden te vullen. Boeken dat ik ging lezen! En wat blijkt? Ik had zoveel om handen dat ik amper een boek gelezen kreeg. Zelfs de geplande middagdutjes kregen geen kans, elke dag zat vol. Vol grote en kleine dingen, maar vooral vol herinneringen maken!

Helaas is deze mooie tijd voorbij. We zullen ongetwijfeld allemaal weer wat moeten wennen. Gelukkig doe ik mijn job graag en één ding is zeker: 2017 is een jaar dat ik nooit zal vergeten! Wat ben ik dankbaar dat we deze family-time hebben mogen meemaken!