We bouwen een huis, deel drie

Augustus, we hadden alle deadlines gehaald. Alles was netjes doorgegeven. Het was bouwverlof dus lag de werf stil, ook na het bouwverlof kwam er niet meteen actie. Eind augustus vertrokken we op reis. We gingen een week kamperen en een week naar Zweden. De nacht dat we terug thuis kwamen reden we langs de werf. Groot waren onze verwachtingen. Wat zou er allemaal in de tussentijd gedaan zijn? Tot nu toe reden we elke dag langs de werf om te kijken naar de vorderingen. Op twee weken zou er dus zeker veel gebeurt kunnen zijn. Groot was onze teleurstelling dat er niks leek gebeurt te zijn. Alles zag er nog zo uit als toen we vertrokken.

Stilaan begon het ook wel eens te kriebelen om eens echt te kunnen kijken op die werf. We hadden een projectleidster toegewezen gekregen. Dit was iemand anders dan de vriendelijke dame die ons had rondgeleid in de kijkwoning. Helaas bleken die werfbezoeken toch niet zo gemakkelijk te krijgen zijn. Onze mailtjes met vragen bleven meer onbeantwoord dan beantwoord.

We hadden meteen duidelijk gemaakt dat voor onze de bovenste verdieping volledig afgewerkt diende te worden, incl. dakramen. De plannen werden hiervoor aangepast. Uiteraard tegen meerkost. Groot was dan ook onze verbazing toen Rik telefoon kreeg van de dakwerker. De plaats waar het dakraam gepland stond was deels onder het schuine dak. Weinig nuttig dus. De plannen wijzigden weer. Het dakraam kwam aan de andere kant van het dak, helaas ten koste van plaats voor extra zonnepanelen.

Uiteindelijk werd er een werfbezoek ingepland om de plaats voor de stopcontacten aan te duiden. Nog zo’n post waar we wat extra budget hebben moeten rekenen. We wilden graag voldoende stopcontacten zodat we future-proof waren. Ik moest werken en kon zelf helaas niet mee gaan. De elektriciën was heel behulpzaam en vriendelijk! Het contact zat meteen goed! (Pun intended) Als je een elektriciën zoekt, geef gerust een seintje!

De maanden verstreken en met mondjesmaat gingen de werken vooruit. We hadden graag alle technieken samen in een ruimte gebundeld in een aparte ruimte achter een deur. Helaas viel ook dit plan in duigen. De ventilatiebuizen waren in het midden van een slaapkamermuur geplaatst, dus zat er niks anders op dan alle technieken tegen die muur te plaatsen. Het plan is nu om er ingebouwde kasten tussen te laten plaatsen om nog zoveel mogelijk ruimte te recupereren.

We stelden ons vragen bij sommige zaken. O.a. of de draairichting van de deuren op de bovenste verdieping wel zouden gaan of niet omdat de deuropening vlak bij het schuine dak zit, maar we moesten ons vooral niet moeien. De communicatie werd steeds minder. Op mailtjes werd nog minder geantwoord, en op voicemail berichtjes niet teruggebeld. We hadden intussen contact met toekomstige buren, zij deelden deze ervaring. We waren dus niet de enige die in het ongewisse bleven over bepaalde zaken. De plannen om rond het eindejaar te verhuizen borgen we dus maar weer op en we durfden ons huis nog steeds niet te koop zetten….

17 september 2018

29 september 2018: Ramen!!! We hebben ramen!

Trollenjacht 2.0

Twee jaar geleden gingen we in Kopenhagen op Trollenjacht. Daar vonden we alle zes reuzen of trollen, gebouwd door Deense kunstenaar Thomas Dambo, na een dagje zoeken. We vonden het allemaal heel leuk om te doen en vonden de constructies heel mooi.

Sinds juni staan er nu ook zeven Trollen van de dezelfde kunstenaar in De Schorre in Boom. Ze staan op zes verschillende locaties, want twee ervan liggen bij elkaar op het terrein waar Tomorrowland plaatsvind. Die moesten we dus toch écht wel ook eens gaan zoeken. Een groot verschil met Kopenhagen is dat deze trollen toch wel veel dichter bij elkaar liggen. Maar wel dieper in het bos.

We parkeerden aan de hoofdingang van De Schorre en begonnen aan de zoektocht. Op voorhand zocht ik al even uit wat logische plaatsen konden zijn voor de Trollen. En ja, na een vijf minuutjes wandelen zagen we onze eerste Trol, Hannes, al zitten. We volgden nadien de weg achter het kleine gebouw ipv de grote weg vooraan. Misschien niet meteen de beste beslissing met Lewis. Het bleek een modderig weggetje te zijn en Lewis viel enthousiast als hij is in de modder. Vuile handjes en broek dus! Terug richting de hoofdweg gingen we een beetje bergaf en kwamen we in de buurt van een vijvertje. En daar stond de tweede Trol aan de overkant water te nemen met een emmer! Mikil!

Vanaf dan ging de tocht verder over een houten pad dat met het ietwat natte weer niet bepaald ideaal is als je een bende van vijf zonen meehebt. We gingen aan het volgende t-kruispunt naar rechts, ondanks eerst naar links te willen. Rechts was uiteindelijk de goede keuze. Een honderd meter verder was Arvid, die oud hout aan het bewerken is. We hadden onze wandelwagen mee, waar Lewis tegenwoordig blijkbaar een hekel aan heeft. We gingen verder op het houten wandelpad, wat dan houten trappen werden. Eens deze beklommen waren zaten we snel terug op een verharde weg en waren we niet veraf van de tweeling Una & Jeuris. Zij hebben onlangs mogen genieten van twee festivalweekends!

Nog een beetje hoger de heuvel op vonden we de uitkijktoren van de Trol die de naam Kamiel gekregen heeft. Van op deze uitkijktoren konden we in de verte, tussen de bomen de skyline van Brussel herkennen, inclusief Atomium! Aan de andere kant heb je een mooi zicht op De Schorre en de brug van Arne Quinze. Er reste ons dus nog een laatste Trol. Nora om precies te zijn. We hadden al horen vallen dat ze een beetje apart stond en vonden ze na een tijdje zoeken dan toch. Voor haar moet je een beetje van het pad gaan en goed kijken. Ze zit namelijk een beetje achter al het groen. Ook deze Trollen hebben we dus allemaal gevonden!

Wie toch niet zoveel zin heeft in zoeken maar de reuzen wel eens wil bekijken, ik heb een lijstje gemaakt op Google Maps. Klik op het kaartje om het lijstje te vinden! Zo zijn ze al veel makkelijker te vinden. Veel plezier!

Golf! (en niet de auto :p)

Afgelopen dagen moest ik met het werk op tweedaagse opleiding. Dit was de eerste keer in ruim 15 jaar tijd dat ik een nacht niet bij ons gezin was. Al kan ik me voorstellen dat het voor andere ouders no issue is, voor mij was het een hele opgave. Op voorhand werd alles zo goed mogelijk voorbereid. Kleren werden in stapeltjes klaar gelegd. En toch kon ik gisteren avond de slaap niet vatten. Gaan slapen zonder het vele geknuffel van Rik en de jongens voelde zo onnatuurlijk aan.

Buiten de boeiende opleidingsthema’s stond er ook een teambuilding op de planning. Ik kreeg de kans om mij van mijn sportiefste kant te laten zien want er stond een namiddag golf op de planning.

Tot nu toe beperkte mijn beeld van golfen zich tot mensen in polo’s, duur materiaal en veel gras. Daar kwam vandaag verandering in. Ik zag er op voorhand eigenlijk wel wat tegenop want ik ben helaas niet de sportiefste thuis. Toch begon ik er na een uurtje of 2 de fun van in te zien en lukte het zelfs om in een aanvaardbaar aantal slagen de bal in de hole te krijgen.

Les van de dag was dat de dingen soms beter meevallen dan eerst gedacht (golf) en soms is het effectief zo moeilijk als aanvankelijk gedacht (een nachtje van huis zijn bv.)

Comedy!

Als Vicky en ik één gezamenlijke hobby of interesse moeten noemen, dan is het wel stand-upcomedy. Wij kunnen echt genieten van een show. Live of op tv of gewoon beluisteren. Liefst van al live. Maar bij gebrek aan babysit nemen we zeker genoeg met een avondje comedy thuis!

Gisteren gingen we eindelijk naar “Maker” zien. De nieuwste show van Henk Rijckaert. Wij volgen zijn YouTube-kanaal al van in het begin. En deze show is een mooi vervolg hierop. De show begint dan ook met een begindeuntje van De Koterij (de naam van zijn YouTube-kanaal). De titel van de show is veelzeggend over het thema. Maken we zelf nog dingen? Specifieker, herstellen we zelf nog dingen?

Henk Rijckaert steekt meteen van wal met hoeveel er op het podium stond dat hij zelf gemaakt had. Zo ongeveer heel het decor eigenlijk! Zijn mopjes maakte hij uiteraard ook zelf. Ik hou wel van observatiehumor, en Henk Rijckaert doet dat op zijn eigen manier. Hij maakt van de meest onnozele dingen uiterst hilarische onderwerpen. Ooit gedacht dat een navel-pulkende-vieze-rommelmarktkramer een grappig onderwerp kon zijn? Wel dus!

Ik ga verder geen moppen verklappen, je moet maar gaan kijken. Al zal je snel moeten zijn, veel show staan er niet meer ingepland. Al gok ik dat er na de Maker Faire die Henk organiseert in mei, wellicht nog voorstellingen zullen ingepland worden. Ik zou het risico niet nemen en toch al gaan kijken 😉 !

En Wat Erna?

Onlangs schreef ik een blogpost over de vragen die ik krijg over thuis zijn voor de kinderen als papa. Maar toen heb ik het niet echt gehad over de beste vraag die gesteld wordt. “Wat ga je doen als je niet meer voor de kinderen thuisblijft?”

Dat is een heel moeilijke vraag voor mij. Gewoon omdat ik zelf het antwoord nog niet weet. Voor ik officieel thuisbleef was ik eigenlijk opvoeder. Specifiek voor personen met een beperking. Hoewel heel zware jobs, haal je er veel voldoening uit. Jammer genoeg vragen ze een enorme flexibiliteit voor een loon dat niet in proportie staat met de prestatie (ik weet dat dit een cliché is, maar zoek de barema’s eens op zou ik zeggen). Leuk om een tijdje te doen. Niet voor je hele carrière vind ik.

Wat kan ik anders gaan doen? Geen idee! Ik heb geen specifiek diploma buiten dat van opvoeder. Wat doe ik graag? Dat weet ik eigenlijk ook nog niet zo goed. Of beter gezegd, ik zou het niet in een job kunnen gieten. Ik spreek bijvoorbeeld graag voor een groep mensen. Heb er zelden of nooit zenuwen voor en kan een verhaal brengen. “Leerkracht!” Zeggen de meesten dan. Maar om eerlijk te zijn zegt dat beroep me ook niet zoveel. Het engelengeduld dat die mensen moeten hebben met andermans kinderen, tonnen respect! Ik ben een avondmens, zo in de ochtend voor een klas moeten staan zou echt het niveau van het onderwijs niet doen stijgen 😉 .

Ik mag eigenlijk niet klagen. Want ik heb het comfort van rustig na te kunnen denken over wat ik wil doen. Wat niet wil zeggen dat ik niet eens een kleine job hier of daar zou willen doen om een centje bij te verdienen. Een carrière kiezen is een belangrijkere beslissing. Zeker wetende dat onze generatie misschien wel tot 70 jaar gaat moeten werken 😉 . Maar ach, het is nu nog niet aan de orde. We hebben er hier nog eentje in huis rondlopen die nog niet naar school gaat en nog vier die ook de nodige aandacht vragen. Ik ga daar eerst nog 100% van genieten!

Joggen!

Tot juli vorig jaar ging ik elke twee dagen minstens 5km joggen. Zonder mezelf met tegenzin in mijn loopschoenen te moeten hijsen. Beter en beter ging het. Zelfs dicht tegen mijn snelste tijd die ik in 2016 haalde.

Maar dan, omwille van verschillende excuses, de ene wat meer geldig dan de andere, was ik gestopt met dat ritme. Niet dat ik volledig gestopt was met sporten. Maar je voelt dat wel als je van 3 a 4 keer per week joggen naar plots één keer per week gaat. Het doet de motivatie geen goed. Vooral dan omdat je weinig of geen progressie ziet. Plots moest ik mezelf wel echt in die loopschoenen sleuren. Triest eigenlijk hoe ze daar nu ongebruikt staan. Ik kan eigenlijk echt genieten van het lopen! Ik weet van mezelf dat ik een kick kan halen uit een simpele run die goed ging. Om nog maar te zwijgen van de wat langere afstanden. Elke keer ik een halve marathon liep in het verleden, training of evenement maakt niet uit, was het een euforisch momentje. Elke kilometer er bovenop was bonus.

Na een tijdje begon ik te lopen met William en Vince op zondag. Op zich niet slecht. Maar Vince is wat trager dan ik natuurlijk loop. En dat is eigenlijk ook niet zo goed voor de motivatie, zo’n run onder je niveau. Wanneer ik alleen met William ging lopen was het wel iets sneller, maar toch nog steeds te traag.

Nu zijn we een winter voorbij gegaan waarin ik niet alleen gelopen heb (auwch, dat typte ik echt niet graag!). Het doet me oprecht pijn! Vooral omdat ik echt weet dat ik er energie uit haal. De gezondheid zou er ook wel bij varen. Maar de overschot aan energie die ik heb wanneer ik frequent loop mis ik echt. Dus moest je me tegenkomen, motiveer me om te gaan lopen!

Onze steentjes voor een duurzaam leven

We proberen bewust ons steentje bij te dragen aan het klimaat. In sommige dingen doen we hard ons best, en soms doen we die keihard teniet. Door een vliegtuigreis te maken bijvoorbeeld.

Waar liggen die steentjes?

  • Onze eerste prioriteit toen we ons huidige huis kochten was het energiezuiniger maken. We lieten meteen dubbele beglazing plaatsen, isoleerden en zetten zonnepanelen. Ons toekomstige huis zal nog energiezuiniger zijn.
  • Onze vier oudste kindjes droegen katoenen luiers. Bij Lewis hebben we dit opnieuw overwogen, maar uiteindelijk niet gedaan omdat we er tegenop zagen de grote aankoop opnieuw te doen. Moesten we de luiertjes nog gehad hebben dan zouden we het zo opnieuw gedaan hebben. We gebruiken wel katoenen billendoekjes. Niet alleen handig voor de billen, maar ook voor plakkerige handjes!
  • We deden onze droogkast weg! Dat is een grote energievreter!
  • We hebben katoenen zakjes om groenten en fruit in te doen. Appels kopen we in bulk. De lege bak nemen we volgende keer gewoon weer mee naar de winkel.
  • Drank kopen we in glazen flessen. Tijdens de week hebben we een no-frisdrank policy. Dan wordt er water of melk gedronken.
  • De kindjes gaan bijna altijd met de fiets naar school.
  • Ik ben zelf strikt vegetariër (yep, ook een vis is een dier 😉 ). Ook Rik en de kinderen eten meestal vegetarisch.
  • Borstvoeding!

Wat kunnen we nog beter doen?

  • We gaan graag op reis. En helaas is dat soms per vliegtuig. Niet zo klimaatvriendelijk, I know! Ter plaatse nemen we dan wel het openbaar vervoer en doen veel te voet. Helaas blijven vliegtuigreizen een enorme belasting voor het klimaat.
  • Ik probeerde al enkele keren woon-werk verkeer met de fiets te doen. Helaas haakte ik steeds terug af door het lange traject. Misschien lukt het ooit wel met een elektrische fiets?
  • Qua kleding gaan we vaak voor eerlijke eco merken. Vb. Froy en Dind. Helaas moeten we het ook budgetair in evenwicht houden en aan een ratio van een kapotte broek per week, is dat niet altijd haalbaar. Knielappen helpen, maar is soms niet voldoende. (denk: knikkerseizoen) Basics worden dus meestal in de grote ketens gekocht.

De inspiratie voor deze blogpost haalde ik bij Verbeelding . Zij schreef een blog over afvalvermindering in het kader van 40 dagen bloggen. Wil je weten wie de andere deelnemers zijn? Surf naar haar website: Tuttefrut !