Golf! (en niet de auto :p)

Afgelopen dagen moest ik met het werk op tweedaagse opleiding. Dit was de eerste keer in ruim 15 jaar tijd dat ik een nacht niet bij ons gezin was. Al kan ik me voorstellen dat het voor andere ouders no issue is, voor mij was het een hele opgave. Op voorhand werd alles zo goed mogelijk voorbereid. Kleren werden in stapeltjes klaar gelegd. En toch kon ik gisteren avond de slaap niet vatten. Gaan slapen zonder het vele geknuffel van Rik en de jongens voelde zo onnatuurlijk aan.

Buiten de boeiende opleidingsthema’s stond er ook een teambuilding op de planning. Ik kreeg de kans om mij van mijn sportiefste kant te laten zien want er stond een namiddag golf op de planning.

Tot nu toe beperkte mijn beeld van golfen zich tot mensen in polo’s, duur materiaal en veel gras. Daar kwam vandaag verandering in. Ik zag er op voorhand eigenlijk wel wat tegenop want ik ben helaas niet de sportiefste thuis. Toch begon ik er na een uurtje of 2 de fun van in te zien en lukte het zelfs om in een aanvaardbaar aantal slagen de bal in de hole te krijgen.

Les van de dag was dat de dingen soms beter meevallen dan eerst gedacht (golf) en soms is het effectief zo moeilijk als aanvankelijk gedacht (een nachtje van huis zijn bv.)

Comedy!

Als Vicky en ik één gezamenlijke hobby of interesse moeten noemen, dan is het wel stand-upcomedy. Wij kunnen echt genieten van een show. Live of op tv of gewoon beluisteren. Liefst van al live. Maar bij gebrek aan babysit nemen we zeker genoeg met een avondje comedy thuis!

Gisteren gingen we eindelijk naar “Maker” zien. De nieuwste show van Henk Rijckaert. Wij volgen zijn YouTube-kanaal al van in het begin. En deze show is een mooi vervolg hierop. De show begint dan ook met een begindeuntje van De Koterij (de naam van zijn YouTube-kanaal). De titel van de show is veelzeggend over het thema. Maken we zelf nog dingen? Specifieker, herstellen we zelf nog dingen?

Henk Rijckaert steekt meteen van wal met hoeveel er op het podium stond dat hij zelf gemaakt had. Zo ongeveer heel het decor eigenlijk! Zijn mopjes maakte hij uiteraard ook zelf. Ik hou wel van observatiehumor, en Henk Rijckaert doet dat op zijn eigen manier. Hij maakt van de meest onnozele dingen uiterst hilarische onderwerpen. Ooit gedacht dat een navel-pulkende-vieze-rommelmarktkramer een grappig onderwerp kon zijn? Wel dus!

Ik ga verder geen moppen verklappen, je moet maar gaan kijken. Al zal je snel moeten zijn, veel show staan er niet meer ingepland. Al gok ik dat er na de Maker Faire die Henk organiseert in mei, wellicht nog voorstellingen zullen ingepland worden. Ik zou het risico niet nemen en toch al gaan kijken 😉 !

En Wat Erna?

Onlangs schreef ik een blogpost over de vragen die ik krijg over thuis zijn voor de kinderen als papa. Maar toen heb ik het niet echt gehad over de beste vraag die gesteld wordt. “Wat ga je doen als je niet meer voor de kinderen thuisblijft?”

Dat is een heel moeilijke vraag voor mij. Gewoon omdat ik zelf het antwoord nog niet weet. Voor ik officieel thuisbleef was ik eigenlijk opvoeder. Specifiek voor personen met een beperking. Hoewel heel zware jobs, haal je er veel voldoening uit. Jammer genoeg vragen ze een enorme flexibiliteit voor een loon dat niet in proportie staat met de prestatie (ik weet dat dit een cliché is, maar zoek de barema’s eens op zou ik zeggen). Leuk om een tijdje te doen. Niet voor je hele carrière vind ik.

Wat kan ik anders gaan doen? Geen idee! Ik heb geen specifiek diploma buiten dat van opvoeder. Wat doe ik graag? Dat weet ik eigenlijk ook nog niet zo goed. Of beter gezegd, ik zou het niet in een job kunnen gieten. Ik spreek bijvoorbeeld graag voor een groep mensen. Heb er zelden of nooit zenuwen voor en kan een verhaal brengen. “Leerkracht!” Zeggen de meesten dan. Maar om eerlijk te zijn zegt dat beroep me ook niet zoveel. Het engelengeduld dat die mensen moeten hebben met andermans kinderen, tonnen respect! Ik ben een avondmens, zo in de ochtend voor een klas moeten staan zou echt het niveau van het onderwijs niet doen stijgen 😉 .

Ik mag eigenlijk niet klagen. Want ik heb het comfort van rustig na te kunnen denken over wat ik wil doen. Wat niet wil zeggen dat ik niet eens een kleine job hier of daar zou willen doen om een centje bij te verdienen. Een carrière kiezen is een belangrijkere beslissing. Zeker wetende dat onze generatie misschien wel tot 70 jaar gaat moeten werken 😉 . Maar ach, het is nu nog niet aan de orde. We hebben er hier nog eentje in huis rondlopen die nog niet naar school gaat en nog vier die ook de nodige aandacht vragen. Ik ga daar eerst nog 100% van genieten!

Joggen!

Tot juli vorig jaar ging ik elke twee dagen minstens 5km joggen. Zonder mezelf met tegenzin in mijn loopschoenen te moeten hijsen. Beter en beter ging het. Zelfs dicht tegen mijn snelste tijd die ik in 2016 haalde.

Maar dan, omwille van verschillende excuses, de ene wat meer geldig dan de andere, was ik gestopt met dat ritme. Niet dat ik volledig gestopt was met sporten. Maar je voelt dat wel als je van 3 a 4 keer per week joggen naar plots één keer per week gaat. Het doet de motivatie geen goed. Vooral dan omdat je weinig of geen progressie ziet. Plots moest ik mezelf wel echt in die loopschoenen sleuren. Triest eigenlijk hoe ze daar nu ongebruikt staan. Ik kan eigenlijk echt genieten van het lopen! Ik weet van mezelf dat ik een kick kan halen uit een simpele run die goed ging. Om nog maar te zwijgen van de wat langere afstanden. Elke keer ik een halve marathon liep in het verleden, training of evenement maakt niet uit, was het een euforisch momentje. Elke kilometer er bovenop was bonus.

Na een tijdje begon ik te lopen met William en Vince op zondag. Op zich niet slecht. Maar Vince is wat trager dan ik natuurlijk loop. En dat is eigenlijk ook niet zo goed voor de motivatie, zo’n run onder je niveau. Wanneer ik alleen met William ging lopen was het wel iets sneller, maar toch nog steeds te traag.

Nu zijn we een winter voorbij gegaan waarin ik niet alleen gelopen heb (auwch, dat typte ik echt niet graag!). Het doet me oprecht pijn! Vooral omdat ik echt weet dat ik er energie uit haal. De gezondheid zou er ook wel bij varen. Maar de overschot aan energie die ik heb wanneer ik frequent loop mis ik echt. Dus moest je me tegenkomen, motiveer me om te gaan lopen!

Onze steentjes voor een duurzaam leven

We proberen bewust ons steentje bij te dragen aan het klimaat. In sommige dingen doen we hard ons best, en soms doen we die keihard teniet. Door een vliegtuigreis te maken bijvoorbeeld.

Waar liggen die steentjes?

  • Onze eerste prioriteit toen we ons huidige huis kochten was het energiezuiniger maken. We lieten meteen dubbele beglazing plaatsen, isoleerden en zetten zonnepanelen. Ons toekomstige huis zal nog energiezuiniger zijn.
  • Onze vier oudste kindjes droegen katoenen luiers. Bij Lewis hebben we dit opnieuw overwogen, maar uiteindelijk niet gedaan omdat we er tegenop zagen de grote aankoop opnieuw te doen. Moesten we de luiertjes nog gehad hebben dan zouden we het zo opnieuw gedaan hebben. We gebruiken wel katoenen billendoekjes. Niet alleen handig voor de billen, maar ook voor plakkerige handjes!
  • We deden onze droogkast weg! Dat is een grote energievreter!
  • We hebben katoenen zakjes om groenten en fruit in te doen. Appels kopen we in bulk. De lege bak nemen we volgende keer gewoon weer mee naar de winkel.
  • Drank kopen we in glazen flessen. Tijdens de week hebben we een no-frisdrank policy. Dan wordt er water of melk gedronken.
  • De kindjes gaan bijna altijd met de fiets naar school.
  • Ik ben zelf strikt vegetariër (yep, ook een vis is een dier 😉 ). Ook Rik en de kinderen eten meestal vegetarisch.
  • Borstvoeding!

Wat kunnen we nog beter doen?

  • We gaan graag op reis. En helaas is dat soms per vliegtuig. Niet zo klimaatvriendelijk, I know! Ter plaatse nemen we dan wel het openbaar vervoer en doen veel te voet. Helaas blijven vliegtuigreizen een enorme belasting voor het klimaat.
  • Ik probeerde al enkele keren woon-werk verkeer met de fiets te doen. Helaas haakte ik steeds terug af door het lange traject. Misschien lukt het ooit wel met een elektrische fiets?
  • Qua kleding gaan we vaak voor eerlijke eco merken. Vb. Froy en Dind. Helaas moeten we het ook budgetair in evenwicht houden en aan een ratio van een kapotte broek per week, is dat niet altijd haalbaar. Knielappen helpen, maar is soms niet voldoende. (denk: knikkerseizoen) Basics worden dus meestal in de grote ketens gekocht.

De inspiratie voor deze blogpost haalde ik bij Verbeelding . Zij schreef een blog over afvalvermindering in het kader van 40 dagen bloggen. Wil je weten wie de andere deelnemers zijn? Surf naar haar website: Tuttefrut !

Dutjes

Het ene kind is het andere niet! Dat is in het geval van dutjes hier toch wel een understatement. Waar William en Vince van het moment dat Vicky terug begon te werken na de bevalling altijd naar de onthaalmoeder zijn gegaan en daar dus voornamelijk hun dutjes deden, was dat voor Jake, Matthew en Lewis anders.

Jake en Matthew gingen eerst nog wel naar de onthaalmoeder, maar hebben daarna toch nog een tijdje bij mij thuis geweest tot ze naar school gingen. Ze hadden een heel strak ritme (geen overbodige luxe voor een tweeling!). Elke dag in de namiddag werden ze op hetzelfde tijdstip slaperig en kon ik ze in hun bedje leggen. En je kon er bijna de klok op gelijk zetten. Een half uurtje voor we de broers van school moesten halen werden ze wakker. Handig!

Lewis is een ander paar mouwen! Binnen een paar maanden is hij twee jaar en hij heeft nog zo goed als geen enkel dutje in zijn bedje willen doen. Laat staan dat er continuïteit zit in wanneer hij wil dutten. De ene dag is hij al in de voormiddag zo moe dat ik niet anders kan dan hem in slaap proberen te wiegen of even met hem ga neerliggen in de zetel. Doe ik dat niet, dan zit ik de rest van de dag met een klein monstertje opgescheept. De volgende dag komt dat pas in de late namiddag. Uiteraard vlak voor wanneer we de broers van school moeten halen. Kwestie van het handig te maken 😉 .

Ik vermoed dat Lewis nooit echt een stabiele dutter zal worden. Al hoop ik wel dat het toch is zal lukken hem rustig in zijn bedje te kunnen leggen zonder drama. Hoedanook, binnen een klein jaar is het al tijd voor hem om naar school te gaan! Tegen dan zal zijn ritme er sowieso anders moeten uitzien, of er toch minstens een hebben. We zullen wel zien hoe het uitdraait. Wat komt, komt!

Klasje Gaan Bezoeken

Vandaag mocht Lewis zijn toekomstige klasje gaan bekijken. Binnen een klein jaar is het zover! Het zal even aanpassen worden voor Lewis. Hij zal nooit naar onthaalmoeder of crèche gegaan zijn.

Vooral het omgaan met andere kindjes zal even aanpassen zijn. Als hij nu andere kindjes ziet valt het op hoe hij, in tegenstelling tot zijn broers in het verleden, veel meer de kat uit de boom kijkt. Hij is heel voorzichtig in het toenadering zoeken, maar uiteindelijk speelt hij bijna altijd lief mee. Je merkt alleen dat hij het nogal gewoon is dat alles rond hem draait hier in huis 😛 . Het is een echte Benjamin zoals ze zeggen.

Kort heb ik samen met hem vandaag dus zijn klasje bezocht. Papa’s arm of been was in het begin de enige optie. Maar snel merkte hij dat een ander kindje aan het spelen was. Dus begon het hem te dagen dat dat een optie was! Hij merkte ook snel op dat er een keukentje stond! Zijn lievelingsspeelgoed. Hij had het niet door, maar ondertussen stond de juf ook vlakbij. Een hele lieve juf die heel goed met hele kleine kindjes kan werken. Lewis bekeek dat jammer genoeg niet zo. Van het moment dat hij doorhad dat de juf daar stond te babbelen met mij, moest hij me terug komen ‘claimen’. Een lieve “dada” en een zwaaiend ‘polleke’ kon er nog net af. Niet beseffende dat hij deze juf volgend jaar nog veel zal zien!