De Lente!

Ei-de-lijk! De lente is begonnen! Na het goede weer van een twee weken geleden zou je het misschien niet zeggen, maar het was een zalig weertje vandaag!

In de winter komen wij eigenlijk te weinig buiten. De motivatie om iets te gaan doen is dan zo klein bij ons. Ja, ook als het eigenlijk goed weer is voor het seizoen. Nu de lente is begonnen, is het nog wachten op het zomeruur dat er binnen anderhalve week aankomt. Wij houden van de zomer en van licht. Het hoeft niet persé snikheet te zijn. Anders gingen we ook niet zo graag naar het noorden.

Vandaag was dus letterlijk en figuurlijk een lichtpunt in ons jaar! De zomer komt er aan! Hopelijk zal het snel een lekker weertje worden en kunnen we er op uit trekken en weer nieuwe dingen ontdekken, want wij zijn klaar voor de zomer!

Gluren Bij De Buren

Het einde van onze bouw begint in zicht te komen. Ons huidige huis staat te koop. Maar terwijl er binnen in het nieuwe huis verder gewerkt wordt, is de tuin nog een open vlakte (een kleine weliswaar 😉 ). We kijken ondertussen rond voor een omheining die rond onze tuin moet komen.

Op dit moment is er uiteraard niets van omheining en zouden we recht bij de achterburen binnen kijken en omgekeerd. Net iets te sociaal dus 😛 . Dus gingen we (net als de toekomstige buren) rond vragen naar offertes voor omheiningen. We weten ondertussen terug waarom we laten bouwen door een firma en niet zelf bouwen. Net zoals bij de verbouwingen in ons huidige huis is het altijd hetzelfde verhaal. Je vraagt een offerte. Krijgt antwoord om een afspraak te maken en daar stopt de communicatie. Lukt het dan toch eens daadwerkelijk een aannemer op de werf te krijgen (zij het soms na een uur in de koude te wachten omdat ze te laat zijn), dan krijg je de helft van de tijd gewoon geen offerte aan. Ondanks bijkomende communicatie van onze kant. Als het niet interessant is voor de aannemers, waarom zeggen ze het dan niet gewoon?

Ik mag ze niet allemaal over dezelfde kam scheren, er zijn er die correct communiceren. Maar ze zijn een zeldzaamheid. Was het niet dat er zoveel tijd en moeite in zou kruipen, dan begonnen we er zelf aan. Maar dan zou de reden om een firma te laten bouwen meteen vervallen. Uiteindelijk zouden we toch graag een omheining hebben staan tegen dat we verhuizen. Kwestie dat de kinderen niet zomaar weg kunnen lopen. Maar voorlopig blijft het bij offertes en geen omheining!

Met de Fiets Naar School

Een anderhalve kilometer. Niet ver dus. Is de afstand van ons huis naar de school. En toch was ik nooit echt 100% gerust. Vooral dan het eerste stuk. Een drukke baan met een smal fietspad, oversteken zonder een zebrapad en een rotonde.

Ik was er nooit gerust op om onze tweeling die 6 jaar oud zijn zelf te laten fietsen naar school. Niet helemaal alleen hé! Samen met mij. Maar het is niet simpel zo een kind in het oog houden op de fiets dat wat onstuimig durft heen en weer kijken en niet altijd de andere weggebruikers in het oog heeft. Ze konden al langer fietsen, de ene al wat beter dan de andere. Maar naar school fietsen deed maar één van de twee zelf. De andere zat in de bakfiets. De oudste twee fietsten uiteraard al langer naar school!

Zo twee kinderen die nog geen benul hebben van het verkeer, tegelijkertijd in het oog houden leek me om problemen vragen. Dus fietste eerst maar een van de twee zelf. De andere heb ik enkele keren laten proberen, maar het vroeg nog wat veel aandacht om gewoon mee te fietsen. Maar nu eindelijk fietsen de vier oudste zonen op eigen kracht naar school. Het zorgt nog steeds voor de nodige stress, maar ik ben blij dat het er eindelijk van gekomen is!

De Makkelijkste Ochtend

Gisteren was het de actie voor Bednet waar de kinderen in hun pyjama naar school mochten gaan. Met plezier doen de vier jongens die al naar school gaan mee aan deze actie.

Voor Vicky en mezelf is het vooral een gemakkelijke ochtend. Want wat een gevecht is het anders om de jongens in hun kleren te krijgen. Ofwel is de broek te klein (ook al is ze een maat te groot, grmbl). Of het shirt is net niet goed. Soms is het ook gewoon een simpele “dat doe ik vandaag niet aan hoor!” Het is altijd wel iets. Ik denk dat ik nog nooit een ochtend ben door geraakt zonder dat er iemand gemopperd heeft over kledij. Dan zwijg ik nog over hoeveel keer ik moet vragen de tanden te poetsen of een beetje verder te doen met het eten. Nog zoiets, het eten! Een heel eetfestijn aanbieden en nog is er niets lekkers tussen voor de helft van de kroost!

En soms, soms is er zo’n goede ochtend tussen. Waar ze vlotjes eten, ik ze zelf naar boven zie gaan om de tanden te poetsen, en ze zelfs hun fluohesjes bij elkaar zoeken in de bak. Jammer dat ze een zeldzaamheid zijn, dat soort ochtenden. Maar ik zeur te hard! Want op een dag als gisteren ben ik best wel trots. Niet alleen beseffen ze waarom ze meedoen aan de actie, ze vinden het ook leuk om op te komen voor goede initiatieven zoals Bednet en ondertussen pik ik weer een vlotte ochtend mee!

Kringloopschatten: Retro-editie

Afgelopen zaterdag was het zover: de Retrodag in de kringwinkel!

We stonden niet klaar bij de opening zoals velen anderen, hobby-verplichtingen enzo. Later op de dag waren er gelukkig toch nog enkele leuke schatten te vinden!

  1. Viewmaster € 4
  2. Fisher Price Music Box tick-tock clock € 7,5

We vonden al eens toevallig een viewmaster in de kringloopwinkel, maar dat was geen rood retromodel. Voor € 4 konden we deze niet laten liggen. Over het klokje heb ik getwijfeld! € 7,5 is echt veel meer dan ik normaal zou uitgeven aan 1 stuk in de kringwinkel. Helaas de tol van de retrodag zeker? Uiteindelijk klonk het muziekje zo mooi dat ik toch zwichtte. Het is een houten klokje dat rond ’64 in productie gegaan zou zijn. Gelukkig geeft Lewis er niet om dat er een klein beetje schade is aan de tekening onderaan.

Nog wat sfeerbeelden van de andere schatten die op de retrodag te vinden/bewonderen waren:


We Hebben Toegegeven!

Wij houden in dit huis van Nintendo! Ik heb het eerder al eens gezegd, maar wij hebben alle consoles tot en met de Wii U. Maar zoals de titel deed vermoeden nu dus ook een Nintendo Switch!

Nochtans gingen we deze (net zoals we van de Wii U zeiden) niet kopen. A collector never stops collecting zeker? Het waren anders wel de oudste zonen die er om vroegen (lees: zeurden). Maar Vicky en ik zijn zwak voor Mario-games. Vicky eerder voor de Super Mario Bros reeks, waar ik alle Mariokarts kan waarderen. En toch zijn we vooral gevallen voor de draagbaarheid (het grootste pijnpunt van die Wii U) van het systeem.

Maar waarom deze dan toch gekocht? Omdat we het beu zijn met schijfjes te werken en de eShop van Nintendo dramatisch duur is! De Switch werkt met games op geheugenkaartjes. Veel minder risico dat ze stuk gaan! Wel een hoger risico op verlies, want die kaartjes zijn nu eenmaal klein. Welk was het eerste spel dat we erbij kochten? Super Mario Bros Deluxe uiteraard 😉 . Op naar veel meer games! En nu maar hopen dat Nintendo niet snel met een volgende console op de markt komt. Dan kunnen we onszelf weer wijsmaken dat we die niet gaan kopen om na een tijdje toch weer te breken en toe te geven!

Hoe gaat het nu met die goede intenties?

Hoe gaat het intussen met onze goede intenties die met de bakfiets kwamen anderhalf jaar geleden?

Wel, we hebben nog steeds geen tweede auto gekocht. Vuistje voor ons! Rik brengt dus bijna elke dag de jongens met de fiets naar school. Dat gaat prima. Lewis geniet enorm van de fietsritjes!

Met de bakfiets naar de supermarkt? Daar scoren we net iets minder. De fiets wordt wel genomen voor kleine boodschapjes, maar de grote boodschappen die gebeuren nog steeds per auto. Wel proberen we het halen van de grote boodschappen te beperken tot één a twee keer per maand.

Over de bakfiets zelf zijn we nog steeds heel tevreden. Na anderhalf jaar is de bak nog steeds in prima staat. Intussen is Lewis ook verhuisd van de babyschaal naar het bankje. Het tweede bankje werd gedemonteerd, dat zorgt voor extra ruimte voor boekentassen en zwemzakken.

Waar we wat minder tevreden over zijn is over de regenhoes. Toen we de regenhoes de eerste keer probeerden zakte deze steeds naar beneden. Na een mailtje met de fabrikant bleken er 2 stokken te missen. Helaas verwees de fabrikant ons door naar de winkel. Die meende de stokken meegeleverd te hebben. Niet dus. Om de stokken zelf na te bestellen werden we vervolgens naar de fabrikant van de hoes verwezen. De kosten hiervoor liepen hoog op. Kortom een verhaal van het kastje naar de muur dus. We losten het zelf op met PVC-buis. Gelukkig blijken we de regenhoes niet vaak nodig te hebben. Van een beetje regen smelten we niet. Konden we opnieuw kiezen dan zouden we de hoes niet gekocht hebben.

Dus onze goede intenties zijn omgezet in een goede gewoonte!