Wij bouwen een huis, deel twee

Keuzes maken! We kregen deadlines wanneer de keuzes gemaakt dienden te worden. De meesten waren al tijdens de zomervakantie. Snel alle afspraken vastleggen dus!

Voor de keuken hadden we keuze tussen twee keukenbouwers. Augustijns en Vasco. Bij die eerste werden we welkom onthaald, maar miste ik het meedenken over de inrichting. We werden nogal snel naar een bepaald merk van toestellen geleid. Bij Vasco hadden we meteen een gevoel van deskundigheid. Er werd nagedacht over welke keuken voor ons gezin nodig is, en niet welke keuken er in het huis kan staan. We hadden redelijk specifieke eisen, zoals twee vaatwassers en de wasbak in het eiland i.p.v. het kookgedeelte (uit schrik voor spatten). Het was meteen duidelijk dat we met het vooropgestelde budget uit het lastenboek geen volwaardige keuken gingen kunnen plaatsen. We hebben echt nood aan voldoende bergruimte en wilden liever meteen een keuken voor de komende 15 jaar i.p.v. een tijdelijke keuken (remember, het gevoel van het is nog niet af vermijden?) We waren heel tevreden met het geduld en de lekkere koffie bij Vasco. Een tweede en zelfs derde bezoek was nodig tot die droomkeuken helemaal op punt stond. Het zou een open keuken worden, eentje waar geleefd wordt. Dus ik wilde vermijden dat we ons de komende jaren steeds zouden ergeren aan een detail. Dit werd uiteindelijk de kostenpost waar we het meest budget moesten opleggen.

Het sanitair was daarentegen appeltje-eitje. Ook voor het sanitair hadden we de keuze uit slechts twee sanitair leveranciers. Dit is bijvoorbeeld iets wat ik liever op voorhand had geweten. Op het ogenblik dat je tekent heb je enkel notie van dat je keuze gaat hebben uit enkele leveranciers, maar wie dat precies is, daar hadden we dus geen idee van. We maakten een afspraak bij Desco. De vriendelijke dame zette meteen een film op voor onze jongens. Yep, de zonen waren bij heel het proces betrokken en zijn dus mee geweest op elk bezoek! We kregen alle basis artikelen te zien die pasten binnen het budget van het lastenboek. Dit ging heel vlot vooruit. Hier en daar kozen we voor een andere optie, soms iets duurder, maar soms zelfs iets goedkoper. Wat niet in het lastenboek was opgenomen dat was de douchewand. Nochtans redelijk noodzakelijk naar mijn inziens? Ook een handenwasser in het toilet boven stond niet in het lastenboek. Ik vroeg me af of die mensen die het lastenboek hadden opgesteld dan hun handen niet wasten (ieuw!) of zouden die telkens van het toilet eerst naar de badkamer gaan om daar dan hun handen te gaan wassen? In ieder geval, daar betaalden we dus voor bij. Op een dik uur stonden we terug buiten inclusief getekende offerte.

Voor de trap en de deuren hadden we slechts één keuze. We maakten een afspraak en kregen meteen alle basisproducten te zien en alle opties tegen meerprijs. We kozen om de deuren beneden meteen te laten lakken. De basis was ongelakt, en ook al was het een redelijk hoge meerprijs, we wilden graag zo veel mogelijk af tegen dat we zouden verhuizen. Ook voor de trap kozen we gelakt, het leek ons niet zo gemakkelijk om in onze situatie de trap nog te lakken eens geplaatst. Met een snelle blik op de offerte zagen we de gekozen opties staan dus dachten we check! tekenen en klaar.

Tip: Lees alles grondig na, check en dubbelcheck en laat het best ook nog eens door iemand anders nalezen. Zo ben je al iets meer zeker dat je zaken niet verkeerd geïnterpreteerd hebt.

Dan de tegels, we zaten intussen dicht bij onze deadline en wilden graag alles netjes op tijd doorgegeven hebben. Ook hier weer keuze tussen twee opties. We maakten een afspraak bij Serry. Hier was het contact meteen redelijk droog. We kregen het basisaanbod te zien met telkens keuze tussen enkele verschillende tinten. Indien we een andere tegel zouden kiezen dan het basisaanbod schoot de prijs helaas meteen de hoogte in. De verkoper verzekerde ons dat het basisaanbod kwalitatief genoeg was voor het intensieve gebruik dat een gezin van zeven met zich medebrengt. Met onze extra kosten bij de keuken in het achterhoofd bleven we grotendeels bij het standaardaanbod. Alleen voor de hal durfden we een meer gewaagde tegel kiezen. Dit was niet zo’n grote ruimte dus viel de meerprijs mee. We tekenden de offerte en zouden nog een mailtje krijgen met de gemaakte keuzes. Ik wacht er nog op….

Juli 2018

We bouwen een huis!

Op instagram kwamen er redelijk wat vragen rond onze ervaringen met Matexi. Zelf miste ik op voorhand wat de kans om ervaringen te lezen of te horen. Vreemd genoeg is er op het www weinig te lezen over ervaringen met de verschillende bouwfirma’s. Intussen wonen we ruim 2 maand in onze nieuwe woning en wil ik graag onze ervaringen delen. Sommige dingen hadden, indien op voorhand geweten, onze keuzes kunnen beïnvloeden. Om het geen ellenlange post te maken zal ik ons verhaal opdelen in verschillende stukken.

Maar eerst beginnen bij het begin. In 2010 woonden we nog in Leuven. Zalig dicht bij alles! Bijna alles toch. Onze familie woonde een stuk verder weg, en dat vonden we best jammer. We droomden van een derde kindje, en een tuintje wat groter dan ons toenmalige dakterrasje. Dus zochten we iets meer in de richting van de familie naar dat droomhuisje. Zo kwamen we bijna 10 jaar geleden in een klein maar levendig dorpje terecht. We werden als stadsmensen onthaald, en zo voelt het soms nog een beetje. Dat droomhuis had nog wel wat werk voor de boeg, maar geen nood! Schoonvader was metser en zou samen met ons het huis kamer voor kamer mee opknappen. Enkele maanden na de verhuis, surprise! Niet enkel een derde, maar ook meteen een vierde kindje op komst! Bovenop fulltime werken en halftijds studeren (voor mij) en fulltime studeren (voor Rik) was dit best een drukke periode! We lieten alvast alle ramen, deuren en de garagepoort vervangen en zonnepanelen plaatsen. Enkele maanden later kregen we nieuws dat insloeg als een bom. Schoonvader was overleden. Ik was 6 maand zwanger.

De jaren gingen voorbij. We renoveerden zelf verder. Niet zo evident met vier kleine kinderen in huis en een beperkt budget. Uiteindelijk bij de geboorte van Lewis kwamen we tot de conclusie dat ons huis té groot was (ironisch he?) Te groot voor onze noden, voor onze minimalistische levensstijl en vooral te groot om ooit helemaal ons droomhuis te worden. De kinderen die hadden intussen hun wortels al diep in de grond van dat kleine dorpje gestoken. Wanneer we onze verhuisplannen ter sprake brachten kwam steevast één wens naar voor, in hetzelfde dorp blijven. Dat beperkt meteen de opties. Toen we na enkele maanden rondkijken op een project van Matexi botsten trok dat onze interesse. Vooral de locatie leek ons ideaal. Ik had vooral één wens: geen eindeloze verbouwing meer. Geen gevoel meer van “het is nooit af”.

We lieten ons huis schatten om een idee te krijgen van de huidige waarde. Dat viel beter mee dan verwacht. Ons harde werk van voorbije jaren had dan toch wat opgebracht! We namen contact op met Matexi en kregen meteen een mooie brochure toegestuurd. We wandelden met de jongens door de buurt en vroegen hun mening. Ze waren meteen verkocht. Ik vond het ook belangrijk om voldoende inspraak te krijgen in de afwerking. Dat was geen probleem. Na een bezoek aan een van de kijkwoningen waagden we in het voorjaar van 2018 de sprong. Ons huidige huis durfden we nog niet meteen te koop te zetten omdat we nog geen zekerheid hadden over wanneer de bouw zou af zijn.

Elke dag reden we voorbij de werf om te kijken naar de vorderingen van de ruwbouw. Dat ging vooruit! Er was ons op het hart gedrukt dat we nooit zelf op de werf mochten komen, maar dat we geregeld gingen uitgenodigd worden voor werfbezoeken.

Tegen het bouwverlof 2018 stond de gehele ruwbouw er. We begonnen al stilaan te dromen van een verhuis tegen het einde van het jaar, maar durfden nog niet te hard dromen. Intussen hadden we een map gekregen met een aantal keuzes aan keukenbouwers en sanitairleveranciers. De deadline voor onze keuzes was tegen het einde van het bouwverlof. Vooral de keuze van de keuken had wat meer voeten in de aarde dan ik op voorhand had verwacht. Vakantiedagen werden opgenomen en afspraken verzet om toch maar die deadline te halen. Wisten we toen veel dat het toen nog bijna een jaar ging duren vooraleer we in die keuken zouden koken…..

April 2018

Eindelijk Zomeruur

De laatste zaterdag van maart blijft voor mij een leuke dag. Die nacht begint het zomeruur! Of toch voor zolang het nog duurt! Want als het van wetenschappers afhangt is het ermee gedaan en gaan we naar altijd winteruur.

En ja ik weet het, dat winteruur is ons “originele” uur. Het zou veiliger zijn, vooral dan in de ochtend omdat met een zomeruur in de winter de zon pas na 9u opkomt. Sterk punt. Maar ik focus me eerder op het gemoed van de mensen. De meesten zitten om 9u al op hun werk of komen er net aan. Bij winteruur vertrekken veel mensen in het donker in de ochtend en moeten alweer in het donker naar huis vertrekken in de avond. Bij zomeruur in de winter is de kans toch al groter dat je onderweg naar huis nog wat zonlicht meepikt.

En dan zijn er die “luxe-redenen”. Hoe gezellig is het wel niet dat het in de zomer zo lang licht blijft! Ik zou het heel jammer vinden dat het al om 21u donker is als we die wintertijd hebben het jaar door. Ook omdat de zon dan al opkomt om ongeveer 4u30 (schemering al om 3u43, auwch)! Wat zijn we daar in godsnaam mee!?

Ondanks dat ik een avondmens ben hou ik van licht! Ik kan zo hard genieten van een zomerse avond in het licht! Ik heb geen probleem met het winteruur in de winter. De omschakeling twee keer per jaar neem ik er graag bij. Het is zelfs een punt om naar uit te kijken in maart tijdens de donkere maanden die januari en februari zijn! Tot de laatste zaterdag van oktober is het weer genieten van langer licht in de avond!

Kringloopschatten

Het is leuk om af en toe eens een nieuwe kringloopwinkel binnen te wandelen. Toen we onlangs naar Ikea in Hasselt gingen merkten we op dat op nog geen 5 minuten rijden een kringwinkel te vinden is. De parking is er wel een uitdaging, de piepkleine parking voor de deur stond nokvol. Even verderop parkeren dan maar.

De kringwinkel is ruim en verspreid over verschillende verdiepingen. Ook hier merkten we helaas op dat een groot deel van het assortiment opzij staat voor de Retrodag. Ik vind dit heel jammer. Op zich is het concept fijn gevonden om de kringwinkels wat meer in de kijker te zetten. Ik vrees alleen dat het zijn doel voorbij schiet. Weken op voorhand zie je de leuke spullen opzij staan. Dit maakt dat de kans dat je op zo’n leuk stuk stuit in de winkel quasi nihil. Weg charme van het mogelijk een leuk vintage item te spotten dus. Bijkomend zie je de zogenaamde “opkopers” op voorhand de leuke items bekijken. Op de retrodag zelf moet je al bij openingstijd klaar staan aan de ingang om als het ware een wedstrijd als eerste naar jouw leuke item te rennen. Iets wat niet mogelijk is wanneer je met kinderen op pad bent. Je ziet helaas ook dat er veel “opgekocht” wordt met de bedoeling het later voor een groter bedrag verder te verkopen. Ahja, want vintage = hip!

Genoeg gezeurd over de Retrodag. We deden in Hasselt wel enkele leuke koopjes in het gezelschapsspellen-rek (scrabble woord?)!

  1. Stratego Junior (€ 1,5)
  2. Paardjesspel (€ 1,5)
  3. Funny Penguins (€ 2,0)
  4. Monkey Panic (€ 1,5)

Voor € 6,5 scoorden we 4 nieuwe gezelschapsspelletjes!

William speelt graag Stratego. Voor Jake en Matthew is deze nog net te moeilijk. Misschien dat deze junior versie voor hen wel geschikt is!

William is ook grote fan van “mens erger je niet”, deze variant “paardjesspel” viel dus meteen in de smaak!

Het spel funny penguins bleek helaas niet compleet te zijn. Jammer, want op de doos leek het leuk. De kaartjes ontbraken helaas. Voor € 2 niks waar we over gaan zeuren. Dit is part of de game zeker?

Monkey Panic is een balanceerspel waarbij je als eerste je aapjes op de schommelende boom moet plaatsen. Het werd hier als leuk maar nogal gemakkelijk beschouwd. Misschien dat het voor kleuters wel een uitdaging is?

En zo werd onze spelletjeskast weer (low-budget!) een beetje aangevuld. 🙂

40 dagen bloggen!

We blogden de laatste maanden iets minder dan we graag wilden. Fulltime werken, een bouw op te volgen hebben, een huis verkopen en Lewis die zijn dutjes reduceerde tot 1 klein dutje per dag speelden hierin mee.

Jammer want schrijven doet ons deugd. Tijd dus om hierin verandering te brengen. Enter Verbeelding’s 40 dagen bloggen challenge! Vanaf vandaag (=aswoensdag) tot 21 april proberen we hier dagelijks te bloggen. We hebben 6 skipdagen die we mogen inzetten. Benieuwd of het ons gaat lukken! We hebben er alvast zin in!

Hoe Tem Je een Draak 3

Vijf kinderen hebben wil niet zeggen dat je geen één op één aandacht kan geven. Zoveel als we kunnen proberen we dat te doen. Zondag was het de beurt aan Vince. Zoals de titel verraadt ben ik met hem naar Hoe Tem Je een Draak 3 gaan kijken.

Ik had nog geen enkele film van deze reeks gezien. Vince is gek van draken! Hoeveel hij er in zijn leven tekende is al enkele jaren niet meer te tellen. In deze films zijn er draken van alle formaten en soorten. Dus hij had er veel zin in! Het verhaal draait zich rond een baasje en zijn draak. Beide doen ze er samen met enkele anderen alles aan om draken te beschermen en bevrijden van drakenrovers. Maar dat draait even anders uit, ze moeten beginnen vluchten voor de drakenjagers. Ze gaan op zoek naar de verborgen wereld waar de heimat van de draken is. Onderweg stoppen ze om kamp op te zetten en hopen ze veilig te zitten tegen de rovers.

Waneer we met maar één van de zonen naar de film gaan zien, gaan we meestal naar Antwerpen omdat we dan een comfortabele dubbele zetel kunnen kiezen. En met Vince voeg ik daar dan nog een bezoekje aan de Burger King aan toe. Al was het maar voor de frisdrankautomaat. Alle mogelijke combinaties zijn mogelijk, maar Vince en ik willen steeds hetzelfde. “cafeïnevrije Cola Zero vanille!” Ik hoor het velen denken, ieeuuuw, vanille! Ik heb met Vince een bondgenoot gevonden in frisdrank met een vanillesmaakje 😀 .

Warme Herfst-citytrip

Weer naar Boedapest dus! We gaven het al aan in de eerdere blogpost. Een leuke stad die zeer wandelbaar is en op de koop toe verschillende opties heeft om de kinderen bezig te houden. Maar eerst die vluchten naar ginder dus!

Het was de eerste keer dat we gingen vliegen met Lewis erbij. We hadden geen zitje voor hem geboekt. Ik vermoed dat veel mensen huiveren van de gedachte van het vliegen met vijf kinderen waaronder een peuter. Eigenlijk valt dat best mee! Voor de eerste keer met de kinderen maakten we gebruik van ingecheckte bagage. Meer als back-up dan noodzaak. De prijs was ook maar €4 enkel. Tijdens de vlucht houden we de oudste jongens bezig met hun schermen en een boek. Dat lukt perfect voor een vlucht van twee uur. Lastiger is dat ze toch wel wat last van hun oren hebben bij het landen. Zo’n peuter blijft wel iets anders. Lewis is totaal niet zo’n fan van schermen. Dus dat werd twee uren exclusief entertainen. Niet altijd even gemakkelijk, maar dankzij de borstvoeding was er een stok achter de deur.

Bij aankomst waren we blij dat in tegenstelling tot drie jaar geleden, er nu wel een rechtstreekse busverbinding was naar het centrum. Daardoor is er nu wel een duurder apart tarief voor deze bus. Klagen hoor je ons anders wel niet, die duurder prijs is 900 Forint per persoon. Dat komt neer op zo’n €2,8. Wie ervaring heeft met citytrippen met het vliegtuig weet dat je in niet veel steden zo goedkoop in het centrum zal geraken. Voor de rest is het openbaar vervoer in Boedapest voor toeristen en specifiek gezinnen heel goedkoop. Voor een 24-uurs ticket voor alle openbaar vervoer voor 5 personen is het zo’n €10,5. Wij hebben er maar één dag gebruik van gemaakt. Wat een dag minder is dan gedacht. En dat geld hebben we er dubbel en dik uitgehaald! Op 24 uur hebben we 3 trams en 3 metro’s genomen! Kleine hint voor wie hoogtevrees heeft, sommige metrostations hebben er wel erg hoge roltrappen. William was daar niet altijd zo blij mee.

Op zo’n reis zitten er altijd wel gaten in de planning of duurt een ongeplande activiteit soms korter dan gedacht. Al een geluk zijn er in Boedapest meer dan genoeg speeltuinen in de openbare parken. Even een half uurtje vullen met kinderen is dus geen probleem. Al moet je dan wel geluk hebben met het weer. Wat wij zonder twijfel hadden! Geen druppel regen hebben we gezien en elke dag tussen 19 en 22 graden! Hoeveel geluk kan je hebben op reis in de herfst! Door dat goeie weer zijn we ook meer gaan wandelen. Maar zo’n 18000 stappen met een peuter op je rug in een draagsyteem en ondertussen twee andere kinderen aan de hand, dat voel je wel. Niet voor niks dat we ondanks het vele ongezonde eten (o.a. twee maal donuts en gebakjes bij Starbucks) toch afgevallen zijn tijdens deze citytrip. Onze tocht naar boven tot aan de citadel zal wel zijn aandeel gehad hebben veronderstel ik. We hadden de klim vorige keer ook al gedaan, maar de uitzichten zijn er zo mooi en indrukwekkend dat we het niet aan ons voorbij gingen laten gaan.

We hadden onszelf voorgenomen door de goede weersvoorspelling te genieten van het weer en niet te veel binnenactiviteiten te doen. Het langste dat we binnen zijn geweest was dan ook in de grote markthal. Een overdekte hal met op het gelijkvloers allemaal kraampjes met verse ingrediënten om thuis lekker te kunnen koken. Op het verdiep had je dan standjes met souvenirs en eetstanden. Hier hebben we een beetje van de lokale keuken geproefd. Iets vinden zonder vlees was een opgave op zich! De jongens leken niet zo happig op de Hongaarse keuken. Tot ze er van proefde en ze doorhadden dat het vooral heel zoute gerechten zijn 😉 . We hadden ook even tijd binnen besteed aan een winkelcentrum. Het leek gigantisch langs buiten, waardoor we er toch ook eens binnen waren gegaan. Maar het viel eigenlijk tegen. Veel van hetzelfde en een irritant druk food court.

Op 1 november was het World Vegan Day. Dus zochten we een specifiek vegan restaurant. Op nog geen 500 meter van het appartement was er een. Jammer genoeg was het gesloten voor Allerheiligen! Uiteindelijk werd onze zoektocht naar vegan nog een hele queste. Of het was gesloten, of ze aanvaarden geen betaalkaarten. Van “Vega City” tot “Viva Las Vegans” zijn we de lijst afgegaan. Waardoor we uiteindelijk genoegen namen met de veggie burger van Jack’s Burger. Wat een sisser was met een taaie lap stuk vleesvervanger waarvan we de oorsprong niet kende. Bummer! Een geluk dat eten niet veel kost in Boedapest! Meteen ook de reden waarom we letterlijk maar één maal zelf eten gemaakt hebben.

Op onze laatste volledige dag hebben we genoten van de zon en de 22 graden door rustig door de winkelstraat te wandelen en af en toe te stoppen op pleintjes. Daardoor ontdek je soms veel verborgen plekjes van een stad. Van kleine parkjes tot mooie monumenten. Of simpelweg gezellige plaatsen om te zitten. Een dag later, vroeg in de ochtend vertrokken we richting luchthaven. De tweede bus van de dag al. Dus we dachten dat het kalm ging zijn. Er stopte een zo goed als bomvolle bus voor onze neus waardoor we moesten rechtstaan. En dat voor een half uur lang. Godzijdank dat er een heel kindvriendelijke houding is in Boedapest, een dame stond meteen recht voor de jongens en spoorde anderen hetzelfde te doen. De bewondering voor een groot gezin is er duidelijk heel groot, we zijn dan ook meermaals aangesproken met complimenten omwille van ons groot gezin.

En dan kwam ons laatste “avontuur” van de trip. De dag voor de vlucht kreeg ik een mail van Wizzair dat we minstens 2u15 op voorhand in de luchthaven moesten zijn omwille van de voorspelde drukte. We kregen eerder ook al zo’n mails, zonder enige drukte gezien te hebben nadien. Dus zo nauw namen we het niet. Wanneer de bus toekwam was het 1u45 voor vertrek van de vlucht. We hadden de grote bagage gevuld om in te checken en voor de rest ieder een kleine rugzak als handbagage. Het plan was snel even de koffer te droppen en dan snel door security zodat we nog snel wat drank konden kopen voor op het vliegtuig (anders zijn we arm aan drank op het vliegtuig zelf). De ontnuchtering kwam snel als we de luchthaven binnen stapte. Een rij die bijna tot buiten kwam voor de bagage en hetzelfde bij de security. Beide waren rijen van zo’n drie kwartier volgens de mensen van de luchthaven zelf. Het boarden was met een bus tot aan het vliegtuig, waardoor de gate ook wat vroeger sluit. Op het moment dat we de info over de wachttijden kregen hadden we dus nog een dik uur om aan de gate te geraken. Oh-oh!

Wanneer je bij Wizzair vluchten boekt met een kind onder de twee jaar, heeft één persoon recht op een extra stuk handbagage en fastlane en nog enkele diensten die nu irrelevant zijn ;-). We waagden het er op om onze grote koffer zo mee te nemen in de cabine. Ondanks dat er verschillende spullen in zaten die niet mee mogen in de cabine. Zoals een schaar en vloeistoffen zoals luierzalf en fysiologisch serum. Aanschuiven voor de security dan maar! We hadden het enorme geluk dat het personeel ons zelf uit de rij pikte om met zen allen langs de fastlane te gaan. “Any fluids?” was de typische vraag dan. Ja euhm, “I Think not”. Wel dus! Al bij al gingen we nog redelijk vlot door deze controle, als dat dan al kan met vijf kinderen. Rustig nog wat drankjes kunnen kopen en vervolgens op weg naar huis! Of toch bijna, want eerst hebben we nog een beetje gaan winkelen in Tilburg en nog maar eens donuts (we know no shame!) gaan eten!

IMG_5497