Festivals vroeger en nu

Vroeger waren Rik en ikzelf nogal fervent festivalganger. De hele zomer lang schuimden we met ons tentje de festivals af. Groot en klein. Pinkpop, Rock Werchter, Graspop, Pukkelpop, Suikerrock, Marktrock, en vele andere. Ook nu nog proberen we af en toe een festivalletje mee te pikken. Al gaat het er nu toch nét iets anders aan toe…

Vroeger

Nu

De bands

Red hot chili peppers, Metallica, Moby, Daft Punk, Coldplay,…

Kapitein Winokio, Ghost Rockers

De uitrusting

Tent, heuptasje (oké, niet zo hip, wel handig) , bonnekes

Luiertas, 101 snacks, flesjes water,

De kledij

Korte broek (Rik) , rok (Vicky), T-shirt

Pet, zonnehoedje, oorbeschermers, zonnecréme factor 50+

Het eten

Alles wat vettig was

Churros en ander eten van een veel te dure foodtruck, oja, en die 101 snacks uit de luiertas

Tijdstip

24/7

In de namiddag, na een middagdutje en op tijd weer naar huis voor het avondeten.

Day after

Wakker worden in een veel te warme tent

Lekker fris onder de eigen douche

 

De dag dat onze zonen in onze voetsporen treden is gelukkig nog veraf, maar sluipt toch ook beetje bij beetje dichterbij.

DSC03698DSC02986 (2)IMG_3050

Week 7 & 8

Een overzichtje van onze vakantie uitstappen zodat we hopelijk op het einde van de zomer kunnen terugkijken op een rijk gevulde vakantie.

WEEK 7 & 8

Eindelijk zijn de virussen en bacteriën hier bijna overwonnen! In tegenstelling tot de afgelopen 2 weken. Niemand ontsnapte eraan, allemaal werden we een beetje tot zwaar verkouden. Ikzelf schoot de hoofdvogel af en ben nog bezig met de tweede doos antibiotica. In totaal zaten we 5x bij de huisarts. Ook de apotheker maakten we rijk en we mochten de beslissing van De Block i.v.m. de neussprays aan onze portemonnee ondervinden. Geen wonder dat er weinig uitstappen tot uitvoering kwamen. De uitstapjes zijn dus allesbehalve spectaculair en beperken zich tot de bibliotheek, de plaatselijke speeltuin én doktersbezoeken. Oja, en bij iedereen de zakdoeken opdoen. (Sorry daarvoor 😉 )

We probeerden Jake en Matthew te leren fietsen. Dat was helaas géén succes. Zowel bij William en Vince was het een kwestie van de fiets opstappen en beginnen trappen. Zij hadden ook wel héél véél geoefend met hun loopfiets. Bij Jake en Matthew hebben we dat precies iets minder gedaan, met alle gevolgen van dien. We plannen dus nog veel loopfiets-vriendelijke uitstapjes.

Ik gebruikte de dagen dat we de deur niet uitkwamen ook om grondig te declutteren. Heel wat spullen werden gedoneerd en naar het containerpark gebracht.

Er was ook Vince zijn verjaardag! Die werd uitgebreid gevierd!

Nog minder dan 1 week vakantie te gaan!IMG_7417IMG_3481

 

 

 

Papa’s running update

In een eerdere blogpost gaf ik aan dit jaar opnieuw de halve marathon van Brussel te willen lopen. Ondertussen zijn we 3 maanden verder en dacht ik eens even een update te bloggen.

Vooral dan omdat het de afgelopen maand niet geheel gegaan is zoals ik zou willen. Vier weken verkouden geweest. En eigenlijk nog steeds. Maar er is eindelijk beterschap! Ondanks dat ik er zeker nog niet 100% vanaf ben, kon ik het eerder deze week toch niet laten om terug te lopen. Tot vlak voor de verkoudheid zat ik aan afstanden van een een ruime 10km tegen een snelheid van een dikke 11km/uur. Wat voor mij een mooie snelheid is. Ik hield het over het algemeen op twee keer per week te lopen.

Tot vier weken geleden dus. Ik dacht dat die verkoudheid wel snel voorbij zou zijn. Maar nee, het werd erger en erger. De trap opgaan was al een opgave! Telkens hoopte ik het lopen terug te kunnen hervatten “binnen enkele dagen”. Niet dus. Tot ik begin deze week eindelijk een beetje normaal kon ademen na een stevige dosis antibiotica en ik het stilzitten zo beu was dat ik er gek van werd. “Snel even een 5km proberen?” Vicky wist dat ze me niet meer ging kunnen tegenhouden. En blij dat ik was dat ik het gedaan had! Ademen ging zeker niet zoals moest. Maar conditioneel was het geen ramp.

Nog een vijf weken heb ik om van die 10km aan mijn gewenste snelheid op te bouwen naar 21km. Ik heb het eerder al gedaan, maar makkelijk zal het niet zijn. Ik heb ook nog nooit opgegeven voor een loopevenement waar ik al had beloofd aan anderen dat ik zal meelopen. Het is eigenlijk ook niet de afstand die me afschrikt. Het zijn de hoogteverschillen. Die doen me steeds de das om. Dus daar zal ik vooral voor moeten trainen!

Ondanks een veel te grote dip heb ik er weer goede moed in!

Week 6

Een overzichtje van onze vakantie uitstappen zodat we hopelijk op het einde van de zomer kunnen terugkijken op een rijk gevulde vakantie.

 

Maandag

Aargh, volgens mij ben ik ook verkouden aan het worden. Hoofdpijn! De kinderen zoveel mogelijk aangemaand buiten te spelen.

William had geluk en mocht met zijn peter op uitstap! Naar de dino expo en naar de bioscoop!

Dinsdag

Nog steeds ziek…allebei hoofdpijn. Regenweer. Hele dag binnen gezeten.

Woensdag

We beginnen ons allebei eindelijk een beetje beter te voelen. Het ziek zijn heeft ook een positieve kant. Ik ontdekte het fijne van “gewoon thuisblijven”. Slow mornings – brunchen – relaxen en rustig aan doen kunnen soms fijner zijn dan dagelijks op uitstap gaan.

IMG_0553FullSizeRender 2

Donderdag

We spenderen bijna de hele namiddag samen met moe in de binnenspeeltuin. Ik krijg vaak de opmerking van andere ouders hoe vreselijk binnenspeeltuinen zijn. Mijn mening bevind zich zowat aan het andere uiteinde van het spectrum. Koffie drinken, krant lezen, en eventueel zelfs wat werken aan de laptop, terwijl de kinderen zichzelf rot amuseren. Kan erger toch? Ik bezit gelukkig de gave dat ik me kan afsluiten voor het kabaal, dat scheelt.

Vrijdag

Papa is jarig! Hoera! De jongens hadden de tafel zo mooi gedekt! Om van te smelten. We spenderen de dag in Eindhoven. We ontdekken dat Eindhoven eigenlijk een prachtige kerk heeft, en natuurlijk wanneer we in Eindhoven zijn kunnen Refried beans niet ontbreken! Lewis vond helaas de terugrit niet zo super. Nog een reden waarom we het aantal uitstapjes deze zomer al aardig hebben teruggeschroefd. Sommige ritten moeten 2, 3 of 4 keer onderbroken worden. Op de terugrit kunnen we gelukkig binnenspringen bij tante C. voor een voedsessie.

IMG_1563

Zaterdag

We gaan weer lekker nergens heen. Ik declutter verder de garage. Nog een voordeel aan meer thuis blijven.

Zondag

Ditmaal zijn Jake en Matthew de gelukzakken. Ze gaan met Jake zijn meter naar de speeltuin en de bioscoop! Op zo’n momenten dat we plots maar 3 kinderen te entertainen hebben lijkt het plots appeltje eitje. :p

Week 5

Een overzichtje van onze vakantie uitstappen zodat we hopelijk op het einde van de zomer kunnen terugkijken op een rijk gevulde vakantie.

 

Helaas nog steeds ziekenboeg hier ten huize fivesons. Papa sukkelt nog steeds met die aanhoudende verkoudheid. En ook ik moest eraan geloven vrijdag. Bij het opstaan blokkeerde er iets in mijn schouder waarna ik mijn nek niet meer kon draaien en de pijn uitstraalde naar elleboog, rug en nek.

We hadden voor het weekend Bokrijk opnieuw ingepland, maar dat plan lieten we dus maar varen. Ook het museumbezoek van woensdag lieten we aan ons voorbijgaan. (Het was weer de eerste woensdag van de maand en dan zijn vele Brusselse musea gratis vanaf 13u!)

Wat deden we wel? We gingen lekker met zijn allen uit eten voor onze 10e huwelijksverjaardag! We deden van slow mornings met ontbijt op bed, een uitstapje naar de binnenspeeltuin, een uitstapje naar een provinciaal domein, en wat pokémon Go in de eigen buurt… en eigenlijk wat te veel tv voor de jongens deze week.

IMG_2340

Throwback: onze huwelijksreis

Zoals beloofd, het verhaal van onze huwelijksreis in 2007. De dag na ons huwelijk in New York vertrokken we naar Miami. Onze keuze voor deze locatie hebben we toen een beetje laten leiden door wat er niet te ver van New York was. Omdat we destijds met een reisbureau (want ja, toen was online reizen boeken niet zo evident) vastlegden waren de keuzes vrij beperkt als het ging over vluchten vanuit New York.

Binnen de VS blijven dachten we dan maar. Een beetje uit naïviteit gedacht dat het dan wel zal meevallen qua aanpassing vanuit New York. Taxi genomen van Manhattan naar de luchthaven. Voor de mensen die niet weten wat dit wil zeggen: voor transfers tussen de stad en de luchthaven zijn het flatrates en maakt het niet uit hoe lang of hoe traag de chauffeur erover doet, je zal altijd hetzelfde tarief betalen. Dat wil in New York dus zeggen dat je even in “one hell of a ride” zit (tenzij je vraagt wat kalmer te rijden). Snelwegen met meerdere stroken en elke minuut meerdere malen de twee kanten van de snelweg gezien hebben. Desondanks niet zo vroeg op voorhand in de luchthaven aangekomen. Maar we hadden gerust wat later kunnen zijn. Onze vlucht had vertraging. Eens het vliegtuig er was, konden we niet wachten tot die vlucht van drie uur voorbij was.  Het was een spiksplinternieuw vliegtuig. Er hing zelfs nog een new-plane-smell in! Kinderziektes waren meteen ook de reden van de vertraging.

DSC03355

Eens aangekomen in Miami was het ons plan snel naar het hotel te gaan. Dat was buiten de (wat wij nadien noemden) Florida-attitude gerekend. Taxi nemen naar het hotel dat zich op Miami beach bevond. Dat bleek ondanks ook flatrates van toepassing te zijn toch wel wat trager te gaan dan in New York. Laat me dat corrigeren naar veeeel trager. De koffers inladen duurde al langer dan we ooit zouden kunnen gedacht hebben. Maar nadien reed de chauffeur zo traag, dat we op een bepaald moment een bord van 70 (mijl uiteraard) zagen en ik op zijn dashboard zag dat hij er maar 45 deed. Assertief als ik ben vroeg ik of er iets mis was. Waarop de taxichauffeur antwoordde, “I didn’t came all the way from Cuba to work hard!” met de glimlach. OK, dat was even aanpassen. Het voelde een uur later aan tegen dat we aankwamen aan het hotel. In het hotel hetzelfde verhaal. Zeer vriendelijke mensen, ze gaven ons een kamer met “ocean view” zonder dat we daar voor betaalden. Maar weer die trage manier van werken. Alles op het gemak als slogan.

DSC03563

Dat deed toch wel even pijn. Net omdat we ons snel thuis voelden in New York voelde het letterlijk aan als een cultuurshock. We hadden moeite om aan te passen. In die mate dat we na een 24 uur in Miami letterlijk overwogen hebben terug naar huis te vliegen en elders naartoe te gaan. Tegen de avond voelden we ons dan toch wat beter in ons vel. We hadden ondertussen het gratis fruit en champagne gekregen van het hotel. Dat helpt natuurlijk! Ook hadden we stilaan ontdekt waarom het hier op een trager tempo ging. De hitte! Warm! Warm dat we het hadden. We hadden het plan van de stad in te trekken en onderweg wel iets te drinken te nemen. Nog geen 200 meter verder beseften we dat we niet ver gingen geraken. Daar was toevallig een Dunkin Donuts. Home made iced tea was er maar $0,99 voor een beker van bijna een liter. Hoeveel we er hier van gedronken hebben is niet te tellen. De kilootjes gingen er destijds ook nog niet zo snel bij! Toen we die avond in het hotel waren kregen we plots een tropisch onweer cadeau. Nog nooit zoveel regen geweten. Maar vooral nog nooit dergelijke bliksemschichten gezien. Kwam daar de oorverdovende donder bij. Niet veel later een melding op de tv dat we binnen moesten blijven tot nader order.

Alles in kleine stapjes doen of taxi of openbaar vervoer dus. Zo zijn we uiteindelijk dan toch eens tot aan een bioscoop geraakt. We hadden een half jaar eerder al eens een bioscoopbezoek gedaan in New York. De film was niet bepaald een ervaring. Zien hoe de mensen bioscoop ginder beleven wel. Veel harder lachen en gieren dan wij. The Bourne Ultimatum was de film die we gaan kijken zijn. Gewoon omdat die in België nog niet uitgekomen was. Na de film zijn we nog even op een bankje gaan zitten, kwestie van voor te bereiden op de wandeling in de hitte. Wanneer daar in een mum van tijd plots een hele rode loper scene uit het niets getoverd werd. Inclusief stoere buitenwipper en gastenlijst. Het was voor de film Rush Hour 3. Het duurde geen vijf minuten nadat alles klaar was tot de eerste limousines en peperdure auto’s voor de deur stonden. Plots was er een heel bizar sociaal gebeuren bezig van mensen die bij de genodigden waren en mensen die er alles aan deden om gezien te worden door deze mensen. We hebben toegekeken en verbaasd geweest.

We hebben deze reis vooral gemerkt dat  reizen naar strandbestemmingen niets voor ons is. Hoewel we genoten hebben, was het niet 100% ons ding. We hebben zeker genoten van het zwembad of van het ontbijt of van het zicht op de oceaan. Maar achteraf waren we zeker ook blij dat we geen all-in hadden genomen. Daar gaan we veel te graag op ontdekking voor. We hebben op die hele week welgeteld één keer op het strand geweest en amper in het hotel gezeten.

DSC03415 (2)DSC03368 (2)DSC03635

10 jaar geleden was Central Parc ons epicentrum!

Trouwen gingen we, dat wisten we al nog voor een van ons twee iets gevraagd of gezegd had. En eens we in 2006 in New York geweest waren wisten we het helemaal, wij gaan in "the city" trouwen!

Jong en onbezonnen begonnen we aan en hele organisatie om van hier uit ginder iets geregeld te krijgen. Het was vooral moeilijk om iets vastgelegd te krijgen zonder dat ze ons kenden. Ook was het nogal kort dag voor een huwelijk. We waren in december 2006 geweest en gingen trouwen in augustus 2007. Tot we iemand gevonden hadden die ons huwelijk kon voltrekken. Sherrie Villano! Zij had ons tijdens het proces van het organiseren al veel verder geholpen. Maar echt dankbaar mochten we haar zijn na de trouw, maar dat lees je wel verder in deze post.

Na heel veel heen en weer mailen hadden we dan toch een dominee, fotograaf, limousine en vooral vluchten en hotels geboekt. Zoveel maanden later was het dan toch zover. Met toch een klein beetje angst voor bedrogen te zijn kwamen we aan in JFK Airport. Eens in Manhattan zochten we een openbare telefoon, want zo ging dat toen als je geen 5€/minuut wilde betalen met je Gsm. Kwam daar bij dat niet elke Gsm zomaar tri-band was, yes that was a thing. Sherrie was een echt persoon die ons oprecht ging helpen! Yeey! We hadden enkele dagen ingerekend dat we daar waren zodat we tijd genoeg hadden om een mariage license aan te vragen. En vooral, Vicky haar onderrok van haar kleed zat in de grote bagage. Als die verloren was gegaan was er een beetje tijd om nog tot bij ons te geraken. Nu nog hopen op goed weer!

Dan kwam die 3 augustus daar toch aan. Toch een beetje nerveus. Niet dat we twijfelden ofziets. Nee vooral hopen dat alles in orde kwam. Maar daar was dan dat voordeel aan ver weg alleen gaan trouwen, je hangt niet van af van wat anderen willen. Als het goed was voor ons was het ook meteen goed. We hadden de limousine gereserveerd een uurtje voor dat we met Sherrie hadden afgesproken in Central Parc. Specifieker, Ladies pavillion. Een prieel vlak tegen "the Lake". Het uitzicht blijft ons verbazen. Het mooie groen en het water van het park, met in de achtergrond de grote gebouwen van midtown Manhattan. Onze limousine was te laat. Oh nee! Maar eigenlijk maakte we ons er niet zo druk in. Uiteindelijk kwam het toch in orde. Maar dan begon het tien minuten voor ons vervoer er was te regenen alsof er iemand een brandkraan omver had gereden. Dat baarde ons iets meer zorgen omwille van Vicky haar kleed. Maar wonder boven wonder kwam de zon er mooi door twee minuutjes voor we moesten uitstappen. En warm was het ook! 32 graden, Celsius voor de duidelijkheid. Na wat te manoeuvreren met het trouwkleed waren we op locatie. Na een intieme en mooie ceremonie later waren we getrouwd!

Dan was het tijd om foto's te nemen. Aan locaties geen gebrek in New York! We hadden enkele uren ingerekend om verschillende locaties aan te doen. Van Times Square tot een pier op de East River met zicht op Brooklyn Bridge. Ondanks dat je heel veel trouwende koppels ziet in deze stad nam iedereen steeds hun camera om foto's te nemen van het moment we uit de limousine stapte. Met een salvo aan felicitaties gevolgd. We hebben lang getwijfeld over hoe we gingen dineren. Maar om in de intiemere sfeer te blijven hebben we beslist om van het restaurant menu te bestellen via roomservice. In theorie hadden we toch geen champagne of wijn mogen bestellen op restaurant aangezien we nog geen 21 waren! Het maakte ons het ook gemakkelijker om de foto's via cd-rom in ontvangst te nemen van de fotograaf.

Een dag later gingen we vertrekken naar Miami. In de late namiddag, waardoor we nog ruim de tijd hadden om onze ingevulde mariage license binnen te brengen in City Hall. Dit moesten we doen om ons trouwdocument te krijgen. Daarmee konden we ons huwelijk in België regulariseren. Maar daar hebben we een domme fout gemaakt. Bleek City Hall niet open te zijn op zaterdag! Wat nu? Sherrie is zo goed voor ons geweest om op maandag het document binnen te brengen en nadien het benodigde document op te sturen naar ons. We hebben haar als dank een cadeautje opgestuurd.

De dag na het huwelijk was het dan tijd voor de huwelijksreis. Een hele ervaring op zich. Onszelf even tegengekomen, genoten, ontdekt en noem maar op. Maar dat zal voor een volgende blogpost zijn.