Je zal het altijd hebben

Na de halve marathon had ik er super veel zin in. Ik ging terug kortere afstanden lopen maar meermaals per week. En zo terug kalm opbouwen in afstand. Tenzij natuurlijk uitschieters bij van die runs die gewoon zalig gaan.

Zalig wanneer dat zo goed gaat. Tot ik een tijdje geleden plots aan mijn linkerknie mijn ligamenten naar de maan hielp door simpelweg iets zwaar proberen te heffen en mijn knieschijf plots een stevige ruk naar de buitenkant deed. Dan moest die knieschijf nog terug naar zijn plaats.

Pijn, pijn en nog eens pijn. Na enkele dagen had ik door dat het toch niet snor zat. Toch maar eens naar een arts. Niet veel later was het verdikt al maar goed geen scheur, maar wel goed uitgerokken. Maar genezing zou er niet komen als ik bleef lopen. Niet dat ik dat zag zitten de eerste weken. Maar hoe lang niet lopen? Daar kon niemand op antwoorden. Vooral zelf aanvoelen en langsgaan bij de arts wanneer het niet goed zat.

Maar nu eindelijk, na veel en lange weken wachten, vloeken omdat het niet mocht kan ik terug joggen. Voor mijn doen heel korte afstanden, 2 a 3 km. En vooral niet te snel, niet sneller dan ongeveer 9km/uur. Mijn natuurlijke snelheid ligt op 10,5 a 11,5km/uur.

Nu terug opbouwen dus! Slow and steady. Maar opbouwen zal ik. De intentie blijft de Ten Miles in Antwerpen.

Nieuw doel

Na veel te lang stilgezeten te hebben, eindelijk terug begonnen met joggen! Of eerder, eindelijk terug degelijk beginnen joggen.

Na de marathon van Kopenhagen met blessure afgerond te hebben vorig jaar heb ik heel lang stilgezeten. Iets wat ik niet zo gewend meer was. Van wekelijks tientallen kilometers, naar niets. Goed was dat niet. Sindsdien heb ik nog wel gelopen. Maar veel trager en vooral zonder doel. Dat laatste was een grote boosdoener. Als ik geen doel heb om te lopen, dan kom ik niet verder dan wat rustige loopjes van maximum 10km.

Sinds kort heb ik het plots in mijn hoofd gestoken om nog eens de halve marathon van Brussel te lopen in oktober. Dan zou ik wel mijn schema zwaar moeten aanpassen. Van een of twee loopjes van 5km per week ga ik het niet halen. Niet veel na mijn beslissing merkte ik al een veel grotere zin om te gaan joggen en niet veel later begon ik al terug met 10km te lopen. Mijn achterstand is kleiner dan ik dacht mede dankzij het fitnessen gok ik. Maar deze keer wil ik toch trager opbouwen om een duurzamere loopconditie te hebben.

Aan een verschroeiend tempo zal het nooit zijn bij mij. Maar mijn ambitie is en blijft gezond zijn en die afstand te lopen zonder mezelf dood te lopen. Maar op naar die mooie 21,0975 km van Brussel dus!

Warmlopen op de Warmathon

Wie kent het niet, de Warmathon? Lopen voor het goede doel, zo lang je wil. In rondjes van 2,6km. Je betaalt een inschrijving en steunt ondertussen het goede doel. Ik loop graag en werd meegevraagd. Dan kan ik moeilijk neen zeggen!

Het hobbyschema van de jongens was niet meteen ideaal om te gaan. Dan maar een mouw aan passen! Snel na het zwemmen van William doorrijden naar ginder en dan loopt hij ineens ook mee. Al begrijpt hij niet goed hoe we daar het goede doel mee steunen. Zijn gedacht: “Anders betaal je toch ook om mee te doen?”

Maar ondertussen staan we er toch in de koude om te lopen. Een geluk dat het rondjes zijn van maar 2,6km. Het zorgt ervoor dat ik kon zien of William nog verder kon na één rondje of dat we moesten stoppen. Dat ik zelf wat trager moest lopen omdat hij erbij was maakte het wat makkelijker om voorzichtig te zijn met de blessure aan de teen. Uiteindelijk hebben we drie(!) rondjes gelopen, 7,8km dus!. Supertrots op William! Het was namelijk de eerste keer dat hij meer dan 5km liep.

img_5345

Dat hebben we ook weer meegenomen!