Papa’s running update

In een eerdere blogpost gaf ik aan dit jaar opnieuw de halve marathon van Brussel te willen lopen. Ondertussen zijn we 3 maanden verder en dacht ik eens even een update te bloggen.

Vooral dan omdat het de afgelopen maand niet geheel gegaan is zoals ik zou willen. Vier weken verkouden geweest. En eigenlijk nog steeds. Maar er is eindelijk beterschap! Ondanks dat ik er zeker nog niet 100% vanaf ben, kon ik het eerder deze week toch niet laten om terug te lopen. Tot vlak voor de verkoudheid zat ik aan afstanden van een een ruime 10km tegen een snelheid van een dikke 11km/uur. Wat voor mij een mooie snelheid is. Ik hield het over het algemeen op twee keer per week te lopen.

Tot vier weken geleden dus. Ik dacht dat die verkoudheid wel snel voorbij zou zijn. Maar nee, het werd erger en erger. De trap opgaan was al een opgave! Telkens hoopte ik het lopen terug te kunnen hervatten “binnen enkele dagen”. Niet dus. Tot ik begin deze week eindelijk een beetje normaal kon ademen na een stevige dosis antibiotica en ik het stilzitten zo beu was dat ik er gek van werd. “Snel even een 5km proberen?” Vicky wist dat ze me niet meer ging kunnen tegenhouden. En blij dat ik was dat ik het gedaan had! Ademen ging zeker niet zoals moest. Maar conditioneel was het geen ramp.

Nog een vijf weken heb ik om van die 10km aan mijn gewenste snelheid op te bouwen naar 21km. Ik heb het eerder al gedaan, maar makkelijk zal het niet zijn. Ik heb ook nog nooit opgegeven voor een loopevenement waar ik al had beloofd aan anderen dat ik zal meelopen. Het is eigenlijk ook niet de afstand die me afschrikt. Het zijn de hoogteverschillen. Die doen me steeds de das om. Dus daar zal ik vooral voor moeten trainen!

Ondanks een veel te grote dip heb ik er weer goede moed in!

Run, Jake, Run!

100% kans op neerslag. Dat was de voorspelling voor 19u gisteren. Gelukkig zit het KMI er wel eens naast. Om dat uur moesten de jongens beginnen aan hun kids run. Jake en Matthew voor de eerste keer!

FullSizeRender

Ondanks de voorspellingen zijn we toch naar Tessenderlo gereden. Snel ingeschreven en klaargemaakt om te lopen. Tegen deze tijd waren de voorspellingen helemaal omgeslagen en kwam de zon er zelfs wat door. Voor het geval dat, hadden we wel een plan B waar we binnen konden zitten. Mezelf ineens ook ingeschreven voor de 10km die een uurtje na de kids run was. De start en finish liggen bij dit event op twee verschillende plaatsen. Dus nog even moeten haasten om op tijd te zijn. De jongens heel blij dat de figuren van Verschrikkelijke Ikke er rondliepen. Daardoor waren Jake en Matthew al helemaal psyched nog voor ze aan konden sluiten in de rij.

De oudste twee gingen meer naar voor omdat ze veel sneller lopen dan Jake en Matthew, waarmee ik ging meelopen. Eenmaal vertrokken kon het niet snel genoeg gaan voor Matthew. Jake was een heel ander verhaal. Zo’n 200m was geen probleem. De 800m die volgde was een en al Jake aansporen toch iets meer moeite te doen. Wanneer we aankwamen aan de finish was hij wel super trots!

Zoals altijd was het finish gebied ingericht met springkasteel en dergelijke. Zo hadden de jongens dus een bezigheid terwijl Vicky zich met Lewis bezig kon houden. Snel even ons picknickdeken gehaald en opengegooid. Geen jongens die zich verveelde dus!

IMG_2354

Een kleine 55 minuten later kwam ik aan en was het tijd om naar huis te gaan om de jongens veel te laat, maar wel trots in bed te leggen.

IMG_2366